23-02-09

A mere mutation of cells...

Waarom?.... Elk van ons heeft zijn eigen versies van de ‘waarom’ vraag..... waarom win ik de lotto niet?...... waarom blijft er altijd een koppig hoopje vet aan mijn heupen plakken?..... Waarom moet ik wachten op de lift als ik haast heb?..... Waarom heb ik kanker? .... Op dat laatste heb ik ‘eindelijk’ een soort van antwoord,..... een antwoord zo eenvoudig dat ik me afvraag hoe ik er zelf niet opgekomen ben....Een antwoord zo simpel dat ik letterlijk met verstomming geslagen was...

Het was een morgen ergens eind november 2008, de morgen van de uitslag van de PET-CT scan die zou bepalen of het chemo zou worden of niet.... Het toeval en het slechte weer in Duitsland zorgde ervoor dat een mij tot dan toe onbekende man en ikzelf bij eenzelfde vriendin bleven overnachten. De gezamelijke vriendin stond nog onder de douche terwijl wij aan de ontbijttafel tervergeefts ‘small talk’ over het weer en de sushi van de avond ervoor probeerden te houden. Het vlotte niet en omdat ik de stilte zo vervelend vond, legde ik hem uit dat ik zenuwachtig was voor de resultaten van het onderzoek en bijgevolg niet veel interessants kon bedenken om over te praten. Hij verschoot duidelijk dat ik, persoon die de avond ervoor samen met hem sushi had zitten eten en over nieuwjaarsplannen had zitten mijmeren, kanker had en hij verwoordde zijn verbazing zo: ‘You? .... you have cancer?.... That sucks, ...big time.... that a mere mutation in your cells messes up your life....’

Ik moet vaak aan die woorden denken,... want  hij heeft gelijk…. uiteindelijk is kanker niet veel meer dan dat..... cellen die niet doen wat ze moeten doen, punt uit... geen psychologisch of spiritueel gedram en geramtam over jezelf voorbij lopen in het leven of de ultieme wake-up call... nee, gewoon straight to the point, messed up cells...  takes a man to look at it that way, ‘cause your ‘girlfriends’ zullen het nooit zo verwoorden of misschien zelfs zo zien...  En ergens is het wel een bevrijdende gedachte,... dat het gewoon de schuld is van mijn cellen, en niets te maken heeft met mijn levenswijze en visie op zich......... Zijn mannelijke logica heeft mij in ieder geval al verschillende keren gered uit deprimerende piekerbuien....  Als ik de ‘waarom?’ bui voel komen , dan steek gewoon mijn ‘it’s my messed up cells’ paraplu op.... en voilà.... de bui klaart op...

Dit gezegd zijnde,... brengt het wel een aantal  nieuwe ‘waarom’ vragen met zich mee.... want  waarom juist mijn  cellen? En waarom nu? Waarom niet als zoonlief al 30 is en mij niet meer nodig heeft? Waarom zijn mijn cellen blijkbaar zo ‘messed up’ dat de kanker zich al op mijn 28ste moest manifsteren? Waarom? Iemand een paraplu die die bui kan doen opklaren?

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Neen, spijtig genoeg heb ik geen paraplu en ook geen antwoorden.
Hopelijk vind die paraplu snel, of zullen we er een parasol van maken...
Liefs

Gepost door: Elly | 23-02-09

mee eens... helemaal met je eens... soms baal ik zo hé, van al dat pseudo-filosofisch en psychologisch 'gelul' over het waarom van K (en ben dan zelf een psychologe hé)... maar helaas heb ik ook geen paraplu'ke of parasolleke om even te openen... wel gewoon een dikke knuffel van ver maar toch dichtbij!
liefs en moed!

Gepost door: tricky | 23-02-09

Ja waarom?

Gepost door: zapnimf | 23-02-09

De commentaren zijn gesloten.