25-02-09

Chemo in de winter

Voor de aanvang van deze chemo had ik aan Wijze 3 gevraagd of er een verschil was tussen chemo krijgen tijdens de zomer en een chemokuur ondergaan tijdens de winter. Volgens hem niet... Wel, volgens mij wel.... En ik ga hem dat de volgende keer dat we elkaar zien ook zeggen. Want voor mij is er wel degelijk een verschil. Ik heb momenteel het gevoel dat ik van de ene verkoudheid naar de andere sukkel, er moet nog maar een kind met een snotneus naar mij kijken en ik heb er al van, ... iemand op straat die niest, garantie dat ik de volgende dag opsta met keelpijn.... vervelend hoor, vooral dat ik me bij momenten al ellendig genoeg voel door het feit dat warm voedsel te belastend is voor mijn maag en ik dus bijgevolg enkel koude dingen eet (met uitzondering van za. En zondag middag dan doe ik wel de moeite om te koken voor zoonlief en mij en dan eten we beiden warm) en constant, maar dan ook constant koud heb,.... ik loop rond met dekens, warme kersenpitjes, moet mezelf in bedwang houden om geen 3 keer per dag in bad te stappen...en nog steeds heb ik koud.... en er is niks vervelender dan constant koud te hebben.... (hmmm, toch wel, kanker hebben is ook vervelend... hehe)... En van dit alles had ik helemaal geen last tijdens de zomer, dus ja,... voor mij is er wel een verschil tussen chemo in de winter of de zomer....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-02-09

Carnaval

Toen we nog in Brazilië woonden heb ik het geluk en voorrecht gehad om het befaamde en beruchte carnaval van Rio de Janeiro te mogen meemaken....En ookal was ik toen nog een vooral ‘ontevreden’ tiener die veel liever met vrienden rondhing dan ‘verplicht’ te worden met de ouders ergens naar toe te gaan, toch heeft het een meer dan blijvende en  vooral spetterende indruk achter gelaten..... de geschiedenis van het Braziliaanse carnaval zal, vermoed ik, wel dezelfde zijn als het Belgische carnaval, maar de aanwezige zon en de aangeboren sensualiteit van zowat elke Braziliaan geven er toch een andere ‘schwung’ aan.... veel glitter/ weinig textiel, veel pluimen, veel  ritmische beats, veel gelach en vreugde, ... en toch is het allemaal minder spontaan dan het lijkt..... want net zoals het carnaval van Aalst en Heist bittere ernst is voor de lokale café verenigingen, zo is het carnaval van Rio dat ook voor de sloppenwijken van Rio...... Elke sambaschool of groep die meedoet aan het carnaval van Rio is gebonden aan een bepaalde ‘favela’.... de glitter, de praalwagens en het aantal beroemdheden dat meeloopt in de stoet zijn eigenlijk de statussymbolen van de sambascholen en bijgevolg de ‘favela’ waaraan de school gebonden is. Je zou kunnen stellen dat gedurende de 3 dagen van carnaval onderlinge rivaliteiten niet worden uitgevochten door doodsescadrons maar met de glimlach van de met-haar-billen-schuddende dame en de vrolijk-op-zijn-taboerijn-tokkelende man. Rijkere brazilianen kunnen hun plaats ‘kopen’ in de stoet, en voor de buitenlanders en Brazilianen die zichzelf niet willen verbinden aan een bepaalde wijk, maar toch willen meeparaderen is er een aparte ‘blok’ voorzien in de stoet... de rest van de stoet is enkel  voor de ‘echte’ sambascholen die meedoen aan de ‘competitie’...want dat is het carnaval van Rio wel een beetje.... Elke avond wordt er een winnende school kozen en het daarop volgende jaar mag die school dan een dag later aantreden. De laatste avond van carnaval zie je dan eigenlijk ook de echte crème-de-la-crème passeren....(Daarom ook dat de tickets voor de laatste avond duurder zijn en de meest felgegeerde zijn) ...En daar draait het allemaal om, die laatste avond... Elke sambaschool wil op de laatste avond paraderen. Elke carnavalsavond duurt 12h en elke school krijgt een bepaalde tijd om over de speciaal aangelegde carnavalsstrip zijn glitter en praal ten toon te spreiden. Als je over je tijd gaat krijg je strafpunten, ook als je andere gedrags-, kledij- en opstelling codes niet respecteert worden er punten afgetrokken....Dus naast ‘plezant’ is het carnaval van Rio ook veel stress, want hier wordt een jaar naar toegeleefd, letterlijk dan, door de hele wijk... En het gebeurt niet zelden dat er in een verliezende wijk verdacht veel afrekeningen zijn kort nadat carnaval gepasseert is..... Maar dit alles zie je natuurlijk niet op TV, en ik ben er zeker van dat gedurende het hele carnavalsgebeuren zelf, de glimlachende dames en heren er zelf ook niet eens aan denken,... want een Braziliaan is een Braziliaan ongeacht of hij nu uit de favela’s komt of een appartement heeft op Copacabana,.... feesten zit in hun bloed..... En gedurende 3 dagen zijn de ‘nobodies’ van de favela’s die de rest van het jaar amper een blik gegund wordt, het middelpunt van alle aandacht....en dat vieren ze met veel stijl, glitter en eergevoel....

Hier geen glitter, maar veel fluo en kilo’s confetti….. hier geen opzwepende muziek, maar veel ‘geboenk’ met teksten waarvan je blij bent dat je ze maar 1 keer in het jaar moet horen,.... geen zon, maar een laatste winterprik, .... geen zoete caiperinha maar sloten bier....Carnaval in België, Carnaval in de kou... c’est pas vraiment mon truque. Vergeef mij mijn uitspraken maar ik heb mensen die in de kou naar voorbijrijdende praalwagens waarop dan weer andere mensen – die ik ook niet begrijp- in fluopakjes staan te brullen op muziek die je godzijdank maar 1 keer per jaar hoort, nooit begrepen. Have some pride, je zal toch wel betere dingen met je tijd te doen hebben? En vooralleer iemand komt aanzetten met de geschiedenis van carnaval..... Zo katholiek zijn we de dag van vandaag toch niet meer?.... En dan krijg je ineens een kind,... en vind je dingen die je vroeger niet leuk vond ineens wel leuk... en dus stonden zoonlief, verkleed als piraat, en ik voorbije zondag op het balkon te shaken en met confetti te gooien terwijl de carnavalstoet van Heist onderons voorbij boenkte..... Zoonlief vond het fantastisch en ik bijgevolg ook!!!!

 

PS: Vandaag heb ik de PET-CT scan die gaat bepalen hoe de behandeling verder gaat verlopen...

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-02-09

A mere mutation of cells...

Waarom?.... Elk van ons heeft zijn eigen versies van de ‘waarom’ vraag..... waarom win ik de lotto niet?...... waarom blijft er altijd een koppig hoopje vet aan mijn heupen plakken?..... Waarom moet ik wachten op de lift als ik haast heb?..... Waarom heb ik kanker? .... Op dat laatste heb ik ‘eindelijk’ een soort van antwoord,..... een antwoord zo eenvoudig dat ik me afvraag hoe ik er zelf niet opgekomen ben....Een antwoord zo simpel dat ik letterlijk met verstomming geslagen was...

Het was een morgen ergens eind november 2008, de morgen van de uitslag van de PET-CT scan die zou bepalen of het chemo zou worden of niet.... Het toeval en het slechte weer in Duitsland zorgde ervoor dat een mij tot dan toe onbekende man en ikzelf bij eenzelfde vriendin bleven overnachten. De gezamelijke vriendin stond nog onder de douche terwijl wij aan de ontbijttafel tervergeefts ‘small talk’ over het weer en de sushi van de avond ervoor probeerden te houden. Het vlotte niet en omdat ik de stilte zo vervelend vond, legde ik hem uit dat ik zenuwachtig was voor de resultaten van het onderzoek en bijgevolg niet veel interessants kon bedenken om over te praten. Hij verschoot duidelijk dat ik, persoon die de avond ervoor samen met hem sushi had zitten eten en over nieuwjaarsplannen had zitten mijmeren, kanker had en hij verwoordde zijn verbazing zo: ‘You? .... you have cancer?.... That sucks, ...big time.... that a mere mutation in your cells messes up your life....’

Ik moet vaak aan die woorden denken,... want  hij heeft gelijk…. uiteindelijk is kanker niet veel meer dan dat..... cellen die niet doen wat ze moeten doen, punt uit... geen psychologisch of spiritueel gedram en geramtam over jezelf voorbij lopen in het leven of de ultieme wake-up call... nee, gewoon straight to the point, messed up cells...  takes a man to look at it that way, ‘cause your ‘girlfriends’ zullen het nooit zo verwoorden of misschien zelfs zo zien...  En ergens is het wel een bevrijdende gedachte,... dat het gewoon de schuld is van mijn cellen, en niets te maken heeft met mijn levenswijze en visie op zich......... Zijn mannelijke logica heeft mij in ieder geval al verschillende keren gered uit deprimerende piekerbuien....  Als ik de ‘waarom?’ bui voel komen , dan steek gewoon mijn ‘it’s my messed up cells’ paraplu op.... en voilà.... de bui klaart op...

Dit gezegd zijnde,... brengt het wel een aantal  nieuwe ‘waarom’ vragen met zich mee.... want  waarom juist mijn  cellen? En waarom nu? Waarom niet als zoonlief al 30 is en mij niet meer nodig heeft? Waarom zijn mijn cellen blijkbaar zo ‘messed up’ dat de kanker zich al op mijn 28ste moest manifsteren? Waarom? Iemand een paraplu die die bui kan doen opklaren?

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-02-09

Grey's anatomy..

Het nieuwe seizoen begint deze avond weer op VijfTV.... 

10:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-02-09

Mooi (en grappig)

If you think the small things don't make a difference, try sleeping with a mosquito in the room.... (A. Roddick- founder of The Bodyshop)

In zijn eenvoud zegt deze zin meer dan alle zelfhulpboeken samen....

09:34 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-02-09

A falling star....

If I could make a wish,... just one.... I'd wish I could take life for granted (again)...

Klinkt tegenstrijdig,.... ik weet het.... vooral omdat je overal hoort of leest dat mensen met een levensbedreigende ziekte ineens beseffen dat ze het leven niet langer voor 'vanzelf sprekend' nemen.... en toch zijn er dagen dat ik het leven gewoon heel graag voor zelfsprekend zou willen nemen....

09:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

06-02-09

Anders

Onlangs kwam ik een oude 'chemo' bekende tegen, we hadden een paar keer stilzwijgend naar elkaar geknikt toen we, ondertussen bijna 2 jaar geleden, elkaar wekelijks treften in de wachtzaal van het oncologisch centrum. Beginnen babbelen zijn we pas toen we allebei onze portie chemo achter de rug hadden en we elkaar ook troffen tijdens controle-scans en afspraken.

Toen we elkaar onlangs bij toeval weer troffen, verschoot hij dat ik opnieuw chemo kreeg, maar bedacht hij 'wetende wat me te wachten staat moet het ergens wel gemakkelijker maken'. Wijze 1 had deze opmerking ook al eens voorzichtig geopperd. En 't is niet dat ze geen gelijk hebben, maar ik vind ook niet dat ze wel gelijk hebben.... want ookal heb ik het allemaal al eens meegemaakt, toch is het anders....

Het is eigenlijk vreemd,...heel vreemd zelfs, hoe ik deze chemokuur beleef.... de 'vorige keer' kwam er een lawine en chaos van emoties op me af,.... ik huilde, roepte, tierde en vloekte op en tijdens de chemo..... Nu zijn die gevoelens veel minder extreem,... ik heb soms zelfs het gevoel dat ik niks voel, dat me dit niks doet.... ik ween niet meer (enkel als ik aan zoonlief denk), ik roep niet, ik vloek niet,... ik zucht hoogstens een keer... heel bizar vind ik dat bij momenten wel.... Ik lig op de sofa en wacht tot als het allemaal voorbij is... 

De vorige keer had ik er nood aan om de chaos in mijn hoofd te verwoorden en op papier te zetten in de hoop er een beetje orde in te kunnen scheppen en inzichten in te krijgen, .... nu lijkt er niks op papier te willen komen,... alsof er geen gevoelens zijn die moet geanalyseerd worden, alsof ik niet besef wat het is, chemo of wat het betekent..... heel vreemd....

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-02-09

De mooiste woorden komen soms uit een onverwachte hoek

Ik heb veel geleerd

In die dagen dat ik ziek was.

Nooit was ik zo dankbaar om het leven.

Nooit merkte ik al die kleine dingen op:

Vogels die voorbij vliegen

De zon die komt kijken

En de maan die bij je blijt

Tijdens een slapeloze nacht.

Nooit gaf ik me zo over

Aan de kennis en toewijding van anderen.

Nooit begreep ik beter

Dat je wel nodig bent

Maar nooit helemaal onmisbaar.

En nooit besefte ik zo erg

Dat het er minder op aankomt

Om straks weer veel te doen,

Maar om datgene wat je doet

Goed te doen.

 

Kardinaal Godfried Danneels

09:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-02-09

Pardon?

'Ik ga u pakken, nu effe.... gij zijt toch een gemakkelijke!' Dit hoorde ik een stem achter mij zeggen toen ik mij deze morgen van de bloedafname, door de gang van het oncologisch centrum, naar de wachtzaal begaf. 'Pardon?', dacht ik semi-beledigd terwijl ik me langzaam omdraaide en verwachtte of een verloren gelopen en vooral vunzige bouwvakker te zien staan of een half beschonken wijze 2 die het blijkbaar nodig had gevonden om zich om 9h 's morgens reeds te bezatten om alzo voldoende moed bij elkaar te verzamelen om uiting te geven aan de maandenlange opeenstapeling van smachtende gevoelens die (ook hij) voor mij voelt, maar  zich (door de aanwezige alcohol) vergiste van 'time and location' en ij bijgevolg verwarde met een 'gemakkelijk' geneeskunde studentje op één of andere fuif... Het vroege uur belette mij om een gevatte oneliner terug te kaatsen, maar al bij al misschien niet zo erg, want het was mijn  'standard' wijze die met een vrolijk gebaar de deur naar zijn bureau openzwaaide...

Ter verduidelijking: Ik ben een 'gemakkelijke' omdat ik niet reutel, ik geen noemenswaardige klachten of bizare bijwerkingen heb van de chemo en ik dus bijgevolg een 'aangename manier' ben om aan de week te beginnen.... Tja.... ik ken ook een aangename manier om aan de week te beginnen.... but it doesn't include him.....

15:16 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |