01-04-09

Herhaling

Ik schrijf en praat er niet veel over..... de kanker.....ik heb het gevoel dat er eigenlijk niks meer over te zeggen is,.... dat alles dat ik er zou over willen schrijven al eens ergens geschreven is, door mij, door anderen... Dus schrijf ik niet en praat ik er niet over... over de kanker die er nog altijd eens...

De vorige keer, of de eerste keer zeg maar, was kanker een invasieve indringer in mijn leven... een kwaal, een kwaad, dat mijn leven ondersteboven keerde, dat van een werkende mens een sofa-sloof maakte, dat van een actieve moeder een eerder passieve moeder maakte, dat van een sterke echtgenote een klein wraak maakte,... Er kwam op korte tijd zoveel op me af dat ik me soms geen raad wist met de informatie, met de emoties, met de angsten, met de onmacht, .... met alles dat bij kanker komt kijken... ik herhaalde eindeloos mijn verhaal aan iedereen die het horen wilde, ik startte een blog, ik schreef in het dagboek met tierlantijntjes, begon aan een boek voor zoonlief,... Schrijven en praten deed ik om de chaos in mijn hoofd te bestrijden...

Die chaos is er in zekere zin nog altijd,... de onmacht, de emoties,... ze zijn er nog steeds,.... meer nog, ze hebben zich genesteld tussen mijn oren, en ze maken het zich gezellig,... niet dat het welkome gasten zijn, eerder guests that outstayed their welcome, maar ik denk dat ik gewend ben geraakt aan hun aanwezigheid,.... ik wil ze er niet hebben, maar ze zijn er wel dus tolereer ik hun aanwezigheid maar... de ene dag lukt dat al beter dan de andere...

De vorige keer waren mijn pen, laptop en tong ook een strijdmiddel tegen de kanker.... door erover te praten en schrijven had ik het gevoel toch een beetje controle te hebben over de situatie waarin ik zat,.... nu heb ik het gevoel dat ik kanker controle geef over mij en mijn leven als ik erover praat of over schrijf..... omdat ik het gevoel heb dat ik er al zolang over schrijf en praat,... alsof er niks anders in mijn leven speelt of belangrijk is.... en die eer wil ik het niet geven, dat verdient kanker niet en mijn leven, of het leven in het algemeen, niet... dat kanker alles domineert.... dus schrijf en praat ik er niet zoveel meer over.... over de kanker, over de gevoelens die bij kanker komen kijken, over de chemo, over de onmacht, over de angsten,.... maar het neemt niet weg dat ik de kanker wel nog beleef, elke dag opnieuw.... dat hoe hard ik het ook probeer om het te negeren... de kanker er nog altijd is....

09:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Die kanker had je op voorhand nooit voor jezelf zo uitgestippeld, maar hij is er en je gaat hem nog lange tijd moeten meedragen. Je maakt er het beste van, jij en je onwelkome gasten. Chapeau toch wel. Ik zou niet kunnen verbeelden hoe ik zou reageren.

Gepost door: zapnimf | 01-04-09

Je moet doen waar jij je goed bij voelt hé. En als dat betekent dat je er niet over wilt schrijven niet doen zou ik zeggen.
Maar op de dagen dat je dat wel wilt doen zijn wij hier om je te lezen en te steunen.
Liefs

Gepost door: Elly | 02-04-09

Het kan zeker geen kwaad om alles goed te overdenken, analyseren,... Maar soms kan het ook geen kwaad om gewoon eens niet te denken of te graven in je gevoelens, maar gewoon te zijn...

Gepost door: Nina | 04-04-09

... Klinkt heel logisch. Je steekt al zoveel energie in je strijd, de kostbare druppels die overblijven ... geef ze maar aan jezelf, je zoontje, je familie en vrienden ... wanneer die chaos in je hoofd er dan toch nog eens om vraagt zijn er je blog, je schriftje, en alle bereidwillige luisterende oren nog altijd hoor ... dikke knuffel

Gepost door: flupque | 05-04-09

Hallo Kom zeggen dat je moet doen wat je voelt!
Groetjes

Gepost door: Ma Elly | 14-04-09

De commentaren zijn gesloten.