30-04-09

Zelfmedelijden in het holst van de nacht

Ik heb nooit echt veel gehad met of aan medelijden,... het is mijn ding niet, ik ben er niks mee, ik verwacht het van niemand en ik hoef het ook niet,... Mensen mogen zich zorgen over mij maken al wat ze willen, maar ik word er ongemakkelijk bij als ik merk dat iemand medelijden met me heeft,... zelfmedelijden, par contre, daar ben ik de voorbije 2 jaar wel steeds beter in geworden,.. ik kan een hele dag oprecht van het leven genieten, maar me, in de donkere uren van de nacht, niettemin zo zielig en alleen voelen... En daar ook heel diep in gaan .... en zo was ik niet (voor de kanker) en zo wil ik nu eigenlijk met kanker ook niet zijn, .... dus ik denk dat we dat van nu af aan gaan proberen niet meer te doen.... ons zelf zielig vinden,... Ik heb eens gelezen dat je gewoontes die meebepalen wie je bent als persoon, niet abrupt mag breken, omdat het nu éénmaal moeilijk is om zo’n ‘persoonlijkheidsgewoonte’ te veranderen... Als je te abrupt te werk gaat, bestaat de kans dat je het niet volhoudt en redelijk snel opgeeft (en dat ik me, in mijn geval, nog zieliger ga vinden)... dus ipv van de ene dag op de andere te breken met een ‘slechte’ gewoonte is het beter omdat geleidelijk aan te doen... met andere woorden, ik ga er misschien beter niet  van uit te gaan dat ik in de donkere uren van de nacht ineens een ‘happy camper’ ga worden, die ‘Kombaya my Lord’ neuriet als ze de slaap niet kan vatten, maar misschien kan ik wel proberen om minstens één slapeloze nacht per week niet zielig te doen, maar meteen als ik de bui voel aankomen, het licht aan te floepen en  in een boekje ofzo te lezen.... Ja, dat lijkt me wel iets... Hmmm, Dr. Phil would be proud of me....;)

09:13 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Mischien hebben wij geen "medelijden" met jou, maar eerder "medeleven". Zo zou ik het toch eerder omschrijven als ik jouw blogje en dat van de anderen volg. En zelfs al ben je 's nachts soms zielig (volgens jezelf en dat kan ik best snappen - hoe zou ik zelf zijn...), en ook al schrijf je hierover, zielig is het laatste wat van jou als persoontje kan gezegd worden. Dus nee, geen medelijden, maar medeleven en een dikke opkikker "hug" van ergens ver en toch dichtbij :-).

Gepost door: tania | 30-04-09

Een zielig persoontje ben je allerminst!
Zelfmedelijden -als je dat al hebt- kan je goed verstoppen.
Ik medelijden met jou..., nee, maar vind dit zo oneerlijk en verschrikkelijk, die verwoestende kanker die je jonge leventje zo helemaal gedwarsboomd heeft.
Ik vind je een voorbeeld van kracht, echt waar.

Die opkikker "hug" stuur ik je met deze: huuuuuuuuuuuug!!!!!!!!!

Gepost door: Rikkert | 01-05-09

... Raar hè ... mijn haar gaat ook rechtop staan als ik merk dat mensen medelijden met me hebben ... want ik WIL geen leven om "medelijden" mee te hebben ... want dan krijg ik inderdaad ook medelijden met mezelf ... en dat WIL ik al helemaal niet... Zucht ... na de uitvinding van dé wonderpil tegen kanker, mogen ze inderdaad beginnen aan dé pil om al die kronkels in onze hoofdjes glad te strijken ... Ik hoop op veel "Kombaya my lord" nachten lol ... misschien cdtje klaarzetten in de cd-speler ... wie weet als je het dan zo plots hoort afspelen in het midden van de nacht, en dan denkt aan toen je dit blogpostje schreef ... misschien helpt het dan echt wel ...
een medelijdenvrije dikke knuffel!

Gepost door: flupque | 03-05-09

Met mij mag alleman medelijden hebben. Als ze me daarna maar trakteren op een chocomousse!

Gepost door: zapnimf | 03-05-09

De commentaren zijn gesloten.