30-04-09

Zelfmedelijden in het holst van de nacht

Ik heb nooit echt veel gehad met of aan medelijden,... het is mijn ding niet, ik ben er niks mee, ik verwacht het van niemand en ik hoef het ook niet,... Mensen mogen zich zorgen over mij maken al wat ze willen, maar ik word er ongemakkelijk bij als ik merk dat iemand medelijden met me heeft,... zelfmedelijden, par contre, daar ben ik de voorbije 2 jaar wel steeds beter in geworden,.. ik kan een hele dag oprecht van het leven genieten, maar me, in de donkere uren van de nacht, niettemin zo zielig en alleen voelen... En daar ook heel diep in gaan .... en zo was ik niet (voor de kanker) en zo wil ik nu eigenlijk met kanker ook niet zijn, .... dus ik denk dat we dat van nu af aan gaan proberen niet meer te doen.... ons zelf zielig vinden,... Ik heb eens gelezen dat je gewoontes die meebepalen wie je bent als persoon, niet abrupt mag breken, omdat het nu éénmaal moeilijk is om zo’n ‘persoonlijkheidsgewoonte’ te veranderen... Als je te abrupt te werk gaat, bestaat de kans dat je het niet volhoudt en redelijk snel opgeeft (en dat ik me, in mijn geval, nog zieliger ga vinden)... dus ipv van de ene dag op de andere te breken met een ‘slechte’ gewoonte is het beter omdat geleidelijk aan te doen... met andere woorden, ik ga er misschien beter niet  van uit te gaan dat ik in de donkere uren van de nacht ineens een ‘happy camper’ ga worden, die ‘Kombaya my Lord’ neuriet als ze de slaap niet kan vatten, maar misschien kan ik wel proberen om minstens één slapeloze nacht per week niet zielig te doen, maar meteen als ik de bui voel aankomen, het licht aan te floepen en  in een boekje ofzo te lezen.... Ja, dat lijkt me wel iets... Hmmm, Dr. Phil would be proud of me....;)

09:13 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-04-09

rare kanker...

Wat hebben Izzy (van Grey's Anatomy), Marie-Rose Morel en ik met elkaar gemeen? Niks op het eerste zicht... Izzy is een fictief persoon in een dokersreeks, Marie-Rose een Mati Hari (volgens sommigen) die de mannen van het VB tegen elkaar uitspeelt en op zet.... en ik, tja ik, wie ben ik?... Maar toch, door een toevallige bepaling van het lot, hebben we iets met elkaar gemeen... We hebben alledrie kanker en onze overlevingskansen worden geschat op 5 à 10%.... En dat doet wat met een mens, of toch met mij, ... want ik had nooit gedacht dat ik zoveel sympathie en medeleven zou kunnen opbrengen voor een fictief personage of iemand van het VB.... zo zie je maar weer eens,... kanker doet echt wel rare dingen met een mens... en doet je dingen voelen waartoe je je niet mogelijk achtte....

10:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-04-09

Lijden

Een mens lijdt dikwijls't meest

Door't lijden dat hij vreest

Doch dat nooit op komt dagen.

Zo heeft hij meer te dragen

Dan God te dragen geeft.

(Anoniem)

10:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-09

Geniet...

Geniet van het zonnetje!!!

09:46 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-04-09

Herhaling

Ik schrijf en praat er niet veel over..... de kanker.....ik heb het gevoel dat er eigenlijk niks meer over te zeggen is,.... dat alles dat ik er zou over willen schrijven al eens ergens geschreven is, door mij, door anderen... Dus schrijf ik niet en praat ik er niet over... over de kanker die er nog altijd eens...

De vorige keer, of de eerste keer zeg maar, was kanker een invasieve indringer in mijn leven... een kwaal, een kwaad, dat mijn leven ondersteboven keerde, dat van een werkende mens een sofa-sloof maakte, dat van een actieve moeder een eerder passieve moeder maakte, dat van een sterke echtgenote een klein wraak maakte,... Er kwam op korte tijd zoveel op me af dat ik me soms geen raad wist met de informatie, met de emoties, met de angsten, met de onmacht, .... met alles dat bij kanker komt kijken... ik herhaalde eindeloos mijn verhaal aan iedereen die het horen wilde, ik startte een blog, ik schreef in het dagboek met tierlantijntjes, begon aan een boek voor zoonlief,... Schrijven en praten deed ik om de chaos in mijn hoofd te bestrijden...

Die chaos is er in zekere zin nog altijd,... de onmacht, de emoties,... ze zijn er nog steeds,.... meer nog, ze hebben zich genesteld tussen mijn oren, en ze maken het zich gezellig,... niet dat het welkome gasten zijn, eerder guests that outstayed their welcome, maar ik denk dat ik gewend ben geraakt aan hun aanwezigheid,.... ik wil ze er niet hebben, maar ze zijn er wel dus tolereer ik hun aanwezigheid maar... de ene dag lukt dat al beter dan de andere...

De vorige keer waren mijn pen, laptop en tong ook een strijdmiddel tegen de kanker.... door erover te praten en schrijven had ik het gevoel toch een beetje controle te hebben over de situatie waarin ik zat,.... nu heb ik het gevoel dat ik kanker controle geef over mij en mijn leven als ik erover praat of over schrijf..... omdat ik het gevoel heb dat ik er al zolang over schrijf en praat,... alsof er niks anders in mijn leven speelt of belangrijk is.... en die eer wil ik het niet geven, dat verdient kanker niet en mijn leven, of het leven in het algemeen, niet... dat kanker alles domineert.... dus schrijf en praat ik er niet zoveel meer over.... over de kanker, over de gevoelens die bij kanker komen kijken, over de chemo, over de onmacht, over de angsten,.... maar het neemt niet weg dat ik de kanker wel nog beleef, elke dag opnieuw.... dat hoe hard ik het ook probeer om het te negeren... de kanker er nog altijd is....

09:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |