05-05-09

Leven met kanker... waarom niet?

Of dit een nieuwe bladzijde is in mijn leven weet ik niet, maar ineens kreeg ik, wat de Amerikanen zo mooi benoemen, ‘an epiphany’ of een ingeving.... waarom niet gewoon leven met kanker? Waarom mijn leven ‘on hold’ zetten om te vechten tegen kanker, zoals ik nu doe, ipv gewoon te leven met kanker... Want ik begin het vechten tegen kanker vervelend (omdat ik het gevoel heb niet meer te leven maar steeds te wachten op ‘het leven’),  frustrerend (om het gevoel te hebben dat ik niet kan leven zoals ik zou willen), energieslopend (als ik denk aan alle dingen die ik liever zou doen of zijn ipv op de sofa t hangen of ziek te zijn) en vooral deprimerend (constant denken aan wat je zou willen doen met je leven maar het gevoel hebben dat de kanker je in de weg staat is niet bepaald opbeurend) te vinden....

Ik heb het gevoel dat ik de voorbije 2 jaar heel veel energie heb gestoken in het ‘willen genezen’ en in het ‘alles er over hebben om te willen genezen’ zonder dat ik er veel voor in de plaats heb gekregen... Ik dacht dat als ik gewoon braaf doe wat de oncologen me opdragen, niet teveel reutel en vooral postief blijf denken, ik er wel zou geraken,... maar ondertussen heb ik door dat ‘dat’ niet werkt voor mij, misschien daarom ook dat deze ‘tweede keer’ zo anders is dan de ‘eerste keer’, toen wist ik niet wat er me te wachten stond en onderging ik wat me overkwam en probeerde ik maar het beste te maken van de emotionele chaos, van de periodes dat ik wel energie had om iets te doen, van de periodes dat ik geen energie had iets te doen, van de fysieke aftakeling... maar deze keer wist ik in grote lijnen wel waaraan me te verwachten en wist ik eigenlijk ook dat ‘ziek zijn’ me eigenlijk niet al te goed ligt, .... want als ik mee ga in het ‘ziek zijn’ dan word ik zielig, passief, gevoelloos en bij momenten een beetje van een zaag (vooral tegen mijn eigen)... and we really do not like that person... En dat heb ik (nu pas, I know) door, ....dat ik, door mezelf te zien als een zieke en te bestempelen als iemand die ziek is van kanker,  eigenlijk toelaat dat kanker mijn leven ‘on hold’  zet en van mij iemand maakt die ik eigenlijk helemaal niet wil zijn. Akkoord, zoals je in de boekskes leest en hoort heeft kanker mij ook positieve ‘levenslessen en levenswijsheid’ bijgebracht, maar de (ex)patiënten die over die wonderbaarlijke inzichten, waar bepaalde gezonde medemensen bij momenten misschien jaloers op zijn, schrijven of vertellen gaan meestal voorbij aan de diepe emotionele dallen en chaos die aan zo’n momenten voorafgaan. En het zijn die dallen die ik niet meer wil... of beter de dallen waar ik door eigen toedoen in sukkel, ... het dal van een slechte chemo-dag of slechte scan, daar kan ik weinig aan veranderen of doen,... maar de diepe emotionele dallen waarin ik mij soms plots bevind en in wroet (en in blijf wroeten, en wroeten, en wroeten), dat wil ik niet meer... die energieslopende aspecten van kanker ben ik beu, beu, beu, beu....

Don’t get me wrong, ik ga kanker ineens niet beginnen ophemelen tot één groot feest of ook neem ik geen ‘vrede met de situatie en aanvaard ik mijn lot’ ... verre van, want kanker is geen feest (zelfs niet een klein beetje, maar eerder een party pooper’) en ik wil nog altijd genezen en ik geloof eigenlijk ook nog altijd dat ik zal genezen, maar ik wil niet meer dat de drang om te leven een dwangmatig gedachte is die me eerder paraliseert dan motiveert. Ik zal niet zeggen dat ik elke dag met de gedachte opsta, zeker niet, maar ik ben het kotsbeu om dagen te hebben waarop ‘Komaan, we gaan ervoor, we’re gonna beat this thing’ het eerste is waaraan ik denk.... Ik wil opstaan met de gedachte ‘ok, en wat gaan we vandaag weer eens beleven?’... En ik weet heel goed dat om dat te doen, om met die gedachte op te staan, ik eigenlijk niet veel meer hoef te doen dan een klik te maken in mijn hoofd... Het lijkt oersimpel, maar we weten allemaal wel hoe moeilijk het is om die klik te maken zonder niet nu en dan eens terug te klikken... Maar ik ga hem dus maken die klik om dat ik het beu ben me te ergeren aan het gevoel dat ik kanker mijn leven laat leiden en lijden (heb je hem?)...

En dit begint veel weg te hebben van een irritante Amerikaanse peptalk, ik weet het en sorry daarvoor, ...maar ik weet dat ik het kan, het leven ‘leven’ en ervan genieten (ongeacht de tegenslagen van het leven),  omdat ik het vroeger (voor kanker) heel gemakkelijk kon, meer nog, ik heb het gevoel (and this sounds very vain om over jezelf te zeggen, I know... but hej, ik heb kanker,.. gun me wat...hehehe....;)...) dat ik vroeger (voor kanker dus) constant, of toch vaak, in die ‘klikstand’ stond,... dus ik weet dat ik het kan en dat ik het in me heb om het te doen...En als ik echt meen wat ik hierboven schreef, namelijk dat ik wil leven met kanker ipv mijn leven ‘on hold’ te zetten voor kanker, dan moet ik het ook gewoon doen.... nu... KLIK! (Beat this, Dr. Phil!)

 

17:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

beleven... ik volg je in je overpeinzingen... ben het ook zo beu om te vechten, wil gewoon leven en beleven!
ik doe mee, wat gaan we nu beleven?! moeten mss gewoon nog es afspreken...
dikke knuffel

Gepost door: tricky | 05-05-09

Er zit veel wijsheid in... elk moment dat je geniet is er eentje dat mooi is meegenomen. Een goeie denkpiste, al heb ik wel makkelijk zeggen, maar toch beter dan dat geparaliseerd gevoel he.

Gepost door: tania | 05-05-09

... Heel mooi hoe je dat uitlegt, die klik in je kijk op je ziekte en hoe het je leven inkeurt. Ik herken een klein stukje van die klikjes ... en inderdaad ... ze klikken soms zo zachtjes terug in oude gewoontes ... dat er weer een nieuwe "epiphany" ons denken moet komen verlichten... in ieder geval, net als Tricky,
heel veel zin om opnieuw af te spreken!?
Dikke knuffel!

Gepost door: flupque | 05-05-09

Op een rijtje gezet 2 maal gelezen, en ik zeg het ook tegen jou,ik vind het allemaal zo verwarrend, en denk bij mijzelf ,waarom moeten zovele jonge vrouwen in de fleur van hun leven door die moeilijkheden godverdekke toch.
Toch wens ik je het allerbeste en......

XXX

Gepost door: Ma Elly | 05-05-09

Als je dat kan...

Gepost door: zapnimf | 07-05-09

Misschien is het echte vechten precies .
Ik wens je alvast veel levensmoed ,veel geluk en een genezing.

Gepost door: Duvel | 09-05-09

euh, sorry Ik bedoel: Misschien is het echte vechten tegen kanker precies dat wat je nu wil gaan doen.

Gepost door: Duvel | 09-05-09

De commentaren zijn gesloten.