16-05-09

Dum tek tek

Mijn tienerjaren in Brazillië hebben van mij een ‘gay man’ gemaakt, ik heb namelijk nooit last gehad van de typische aversie voor Eurosong die de gemiddelde Belg ergens rond zijn 17de ontwikkelt... en die hij pas ergens rond de 30 weer kwijt speelt. .... Het hoogtepunt van mijn eerste jaar terug in België was de overwinning van Dana International tijdens  Eurovsion 1997....Daar had ik 5 jaar op gewacht.... who cares about the liedjes en dat we meer dan de helft van de tijd niet eens snappen waarover ze zingen, de pracht, de praal, de glitterpakjes, de capes die halfweg het liedje van het lijf van de zanger/zangeres worden gerukt...  Op elke andere avond halen we onze neus op voor zoveel kitch op de buis, behalve op eurosong avond... De gay man in mij joelt en jouwt uit, landen die België (hoe slecht onze inzendingen ook mogen zijn) geen punten gunnen worden verbannen naar een zwarte lijst met de titel ‘ never to visit’ en elk land dat ons een punt gunt krijgt een toast champagne... En zelfs de ‘nieuwe versie’ met de halve finale, die België nog nooit heeft overleefd, kan de pret niet bederven... meer nog, it’s dubbel fun,... eerst supporteren voor België tijdens de halve finale en daarna voor Zweden (I have friends there, een vader die voor volvo werkte en ken een paar woordjes zweeds dus er is een band!), die een patent hebben op Eurosong deuntjes en dus elk jaar tot in de finale geraken en vaak ook hoog scoren...

Dit jaar is het extra spannend,... want Hadise (voor Turkije) wordt geschat als topfavoriet... SPA-N-NEND!!!!

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.