29-05-09

Afscheid van een illusie

Hij is niet meer... de knappe rots in mijn kanker-branding.... eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat het al bij al een flauwe rots was, want veel steun of houvast heb ik er eigenlijk niet aan gehad, maar dat kwam meer door mij dan door hem, want hij heeft nooit geweten dat hij de rots in de kanker-branding van een patiënte was,... maar  het idee van ‘zijn bestaan’ heeft de ellelange uren op de sofa bij momenten een pak lichter gemaakt, dan (dag)droomde ik scenario’s bij elkaar die de scenaristen van Grey’s Anatomie nooit zouden kunnen bedenken,.... Mijn wekelijkse chemo afspraak, was onbewust ook een wekelijkse afspraak met hem,... in het ziekenhuis zijn was namelijk een mogelijkheid om hem tegen het lijf te lopen...

Maar hij is dus niet meer..... in Jette..... mijn Mcdreamy, ... mijn Wijze2, ... mijn rots in de branding,... has moved on, en wel naar de chirurgische afdeling van het ziekenhuis van Aalst....wat ik persoonlijk een beetje teleurstellend vind,... want, met alle respect voor Aalst, maar als ambitieuze dertiger ruil je de hoofdstad toch niet in voor een provinciestad? .... van zero ‘Jes’gehalte gesproken! Het maakt hem meteen ook een stuk minder interessant, ... want een man die zo’n onbezonnen keuze maakt is: a) niks voor mij, b) verhuisd naar Aalst omdat ie onder de sloef ligt bij zijn vriendin (die hem voor een ultimatum had gezet, namelijk verhuizen naar Aalst of een tattoo met haar naam of zijn voorhoofd (ja, laat me nu effe gewoon lekker gemeen zijn), en dus ook niks voor mij of c) gewoon niet zo fantastisch interessant als ik de voorbije 2 jaar gefantaseerd heb en dus echt wil niks voor mij... Maar goed hij is dus niet meer in Jette.... en mijn puberhart rouwt en lijmt zichzelf weer aan elkaar en zingt dapper mee met Gloria Garner........ ‘I will survive....lalalalalalalalalalalalala’.......

13:12 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-05-09

Moe..

Een letterlijk slaaploze nacht gehad, niet van het onweer,... alhoewel, misschien zat dat er ook wel voor iets tussen, ... maar ik heb dus echt geen oog dicht gedaan,... en toen ik de schapen lag te tellen, bedacht ik ineens dat een slaaploze nacht me toch wel eens in de zoveel weken overkomt... dus misschien heeft het toch ook wel iets met de chemo te maken... want ja,... ik ben nog steeds bezig met chemo.... na 25 weken taxol zijn we sinds vorige week overgestapt op gemzar... kwestie van een beetje te varieëren, hé,....Nee, de toxiteit in mijn lichaam is te hoog met als gevolg dat mijn teennagels uitvallen (fase 4?) en dus vond Wijze 1 het tijd om over te stappen op iets anders.... Ik ben het leven met chemo ondertussen al zo gewend dat het me eigenlijk niet veel meer kan schelen die extra weken gemzar,... maar het woordje 'toxiteit' hoor ik toch liever niet... want wat voor 'bucht' moet er dan wel allemaal niet in mijn lichaam zitten als mijn teennagels uitvallen door de hoge toxiteit van 'spul' dat in mijn lichaam zit? We gaan er niet teveel aan denken en nog een beetje besjes vol met anti-oxidanten eten....;).... 

11:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-05-09

Dum tek tek

Mijn tienerjaren in Brazillië hebben van mij een ‘gay man’ gemaakt, ik heb namelijk nooit last gehad van de typische aversie voor Eurosong die de gemiddelde Belg ergens rond zijn 17de ontwikkelt... en die hij pas ergens rond de 30 weer kwijt speelt. .... Het hoogtepunt van mijn eerste jaar terug in België was de overwinning van Dana International tijdens  Eurovsion 1997....Daar had ik 5 jaar op gewacht.... who cares about the liedjes en dat we meer dan de helft van de tijd niet eens snappen waarover ze zingen, de pracht, de praal, de glitterpakjes, de capes die halfweg het liedje van het lijf van de zanger/zangeres worden gerukt...  Op elke andere avond halen we onze neus op voor zoveel kitch op de buis, behalve op eurosong avond... De gay man in mij joelt en jouwt uit, landen die België (hoe slecht onze inzendingen ook mogen zijn) geen punten gunnen worden verbannen naar een zwarte lijst met de titel ‘ never to visit’ en elk land dat ons een punt gunt krijgt een toast champagne... En zelfs de ‘nieuwe versie’ met de halve finale, die België nog nooit heeft overleefd, kan de pret niet bederven... meer nog, it’s dubbel fun,... eerst supporteren voor België tijdens de halve finale en daarna voor Zweden (I have friends there, een vader die voor volvo werkte en ken een paar woordjes zweeds dus er is een band!), die een patent hebben op Eurosong deuntjes en dus elk jaar tot in de finale geraken en vaak ook hoog scoren...

Dit jaar is het extra spannend,... want Hadise (voor Turkije) wordt geschat als topfavoriet... SPA-N-NEND!!!!

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-09

Healthy and spiritual living for dummies

Als je een ziekte hebt zoals kanker, dan stel je je vragen, allerlei soorten van vragen die soms weinig met elkaar te maken hebben, maar je wel bezig houden... Waarom (en alle varianten daar op)? Wat is mijn behandelingschema? Wanneer ben ik genezen? Wat kan ik doen om te vermijden dat het terug komt? Wat ga ik anders doen in mijn leven éénmaal ik beter ben? Welke les moet ik hier uitleren, wat kan ik wel eten tijdens de chemo? Wat wil ik eten?....etc., etc., etc., ....En een mens zou geen mens zijn moest ie niet op zoek gaan naar antwoorden.. in het diepste van zijn ziel, tijdens laat-avond gesprekken met dierbaren, in gezonde voeding, in positief denken, in boeken.... Sinds mijn diagnose 2 jaar geleden, is mij al menig boek aangeraden,...Gaande van ‘Anti-kanker’ (van Dr. David Servan-Schreiber) tot ‘de kracht van het nu’ (van Eckhart Tolle) en van ‘Eten, bidden, beminnen’ (van Elizabeth Gilbert) tot het hele oeuvre van Paolo Coelho..... Sommigen heb ik gelezen, anderen ben ik in begonnen, ....  bij bepaalde boeken kreeg ik de kriebels en dacht ik ‘whatever’, bij andere maakte ik notities en kanttekeningen....

Ik weet niet echt of de ‘openbaringen’ die vermeld worden in het soort boeken zoals hierboven vernoemd, echt iets voor mij zijn,... ik heb er het geduld en de discipline niet voor, denk ik.... maar na 2 jaar van ‘soul searching’ en lezen over de krachten van groene groentjes en rode besjes moet ik wel toegeven dat er hier en daar een paar dingen zijn blijven hangen... en die ik toe pas.... een soort van ‘eigen’ interpreatie van spiritualiteit en organische groentjes  meet western woman, zeg maar,... gemakkelijk, smakelijk (meestal toch)en fun (ja, ik shop wat af!)... ik ben er niet zeker van wat de Gilberts, Eckharts en Schreibers van deze wereld voor ogen hebben en of ze mijn ‘spiritual and healthy living for dummies’ zouden bewieroken of gezond noemen,... but it works, zelfs voor een luie en ondisciplineerde vlo als ik...

Wat doe ik dan wel dat me zo bijzonder doet voelen? ...Ha, vooral veel besjes, frambozen, braambessen, blauwe bessen, alfalfa scheuten,  waterkers (voor anti-oxidanten) en pure fondant ( de gezondste van de chocolades) eten, sapjes (van alle soorten en alle kleuren) en water drinken, mensen die energie vergen en opslorpen mijden en mensen die energie uitstralen en geven bewust opzoeken, het kind in mij loslaten als ik met zoonlief speel, dankbaar zijn voor en genieten de dingen en mensen in mijn leven die wel leuk zijn en toegeven aan materialisme... En vooral dat laatste vind ik belangrijk, hoe oppervlakkig dat ook klinkt... Elke zelfverklaarde goeroe die de voorbije 5 jaar een boek geschreven heeft schudt waarschijnelijk ontgoocheld zijn hoofd,... en dat mogen ze, ik heb het er ook effe moeilijk mee gehad.... iedereen wil je namelijk overtuigen dat  een nieuwe paar schoenen of het kleedje in dit seizoens modekleur je niet gelukkig kan maken dat alleen innerlijk rust, vrede en evenwicht dat kan,... maar guess what,  ik heb ontdekt dat ik van mooie dingen houd,... ik weet dat klinkt oh zo fout klinkt in deze tijden van mindfullness, ‘zen workshops’ en ‘vind je innerlijke kracht’ lezingen en ....ik heb er me ook schuldig over gevoeld, over deze typisch kapitalistische eigenschap, ik heb het proberen te bedwingen, me mooie kleedjes ontzegt, mijn ogen gesloten als ik voorbij een Zara Home of Autour du monde wandelde,...ik heb geprobeerd me te concentreren op de mooie kleuren van de natuur of de oprechte glimlach van het onbekende kind in de straat, ... maar ik kon er niet van genieten zoals de boeken voorspelden dat ik zou en moest doen want ik kon alleen maar aan het diepe blauw van het kleedje in de winkel denken of aan hoe mooi die met zilverdraad afgezette bedsprei uit die andere winkel zou staan in mijn kamer.... tja, wat kan ik zeggen, ik word gewoon gelukkig als ik mezelf iets moois gun.... en dat toegeven maakt mij misschien oppervlakkig in de ogen van sommigen, maar maakt mij vooral wie ik ben én gelukkig met wie ik ben(en ik denk dat het uiteindelijk dat is dat elke ‘goeroe’ in zijn boek belooft dat de lezer zal bereiken).... iemand die graag besjes vol anti-oxidanten eet in een diep blauw kleedje op een prachtige bedsprei terwijl ze de wijze woorden van Kalil Gibran probeert te interpreteren....

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-05-09

Leven met kanker... waarom niet?

Of dit een nieuwe bladzijde is in mijn leven weet ik niet, maar ineens kreeg ik, wat de Amerikanen zo mooi benoemen, ‘an epiphany’ of een ingeving.... waarom niet gewoon leven met kanker? Waarom mijn leven ‘on hold’ zetten om te vechten tegen kanker, zoals ik nu doe, ipv gewoon te leven met kanker... Want ik begin het vechten tegen kanker vervelend (omdat ik het gevoel heb niet meer te leven maar steeds te wachten op ‘het leven’),  frustrerend (om het gevoel te hebben dat ik niet kan leven zoals ik zou willen), energieslopend (als ik denk aan alle dingen die ik liever zou doen of zijn ipv op de sofa t hangen of ziek te zijn) en vooral deprimerend (constant denken aan wat je zou willen doen met je leven maar het gevoel hebben dat de kanker je in de weg staat is niet bepaald opbeurend) te vinden....

Ik heb het gevoel dat ik de voorbije 2 jaar heel veel energie heb gestoken in het ‘willen genezen’ en in het ‘alles er over hebben om te willen genezen’ zonder dat ik er veel voor in de plaats heb gekregen... Ik dacht dat als ik gewoon braaf doe wat de oncologen me opdragen, niet teveel reutel en vooral postief blijf denken, ik er wel zou geraken,... maar ondertussen heb ik door dat ‘dat’ niet werkt voor mij, misschien daarom ook dat deze ‘tweede keer’ zo anders is dan de ‘eerste keer’, toen wist ik niet wat er me te wachten stond en onderging ik wat me overkwam en probeerde ik maar het beste te maken van de emotionele chaos, van de periodes dat ik wel energie had om iets te doen, van de periodes dat ik geen energie had iets te doen, van de fysieke aftakeling... maar deze keer wist ik in grote lijnen wel waaraan me te verwachten en wist ik eigenlijk ook dat ‘ziek zijn’ me eigenlijk niet al te goed ligt, .... want als ik mee ga in het ‘ziek zijn’ dan word ik zielig, passief, gevoelloos en bij momenten een beetje van een zaag (vooral tegen mijn eigen)... and we really do not like that person... En dat heb ik (nu pas, I know) door, ....dat ik, door mezelf te zien als een zieke en te bestempelen als iemand die ziek is van kanker,  eigenlijk toelaat dat kanker mijn leven ‘on hold’  zet en van mij iemand maakt die ik eigenlijk helemaal niet wil zijn. Akkoord, zoals je in de boekskes leest en hoort heeft kanker mij ook positieve ‘levenslessen en levenswijsheid’ bijgebracht, maar de (ex)patiënten die over die wonderbaarlijke inzichten, waar bepaalde gezonde medemensen bij momenten misschien jaloers op zijn, schrijven of vertellen gaan meestal voorbij aan de diepe emotionele dallen en chaos die aan zo’n momenten voorafgaan. En het zijn die dallen die ik niet meer wil... of beter de dallen waar ik door eigen toedoen in sukkel, ... het dal van een slechte chemo-dag of slechte scan, daar kan ik weinig aan veranderen of doen,... maar de diepe emotionele dallen waarin ik mij soms plots bevind en in wroet (en in blijf wroeten, en wroeten, en wroeten), dat wil ik niet meer... die energieslopende aspecten van kanker ben ik beu, beu, beu, beu....

Don’t get me wrong, ik ga kanker ineens niet beginnen ophemelen tot één groot feest of ook neem ik geen ‘vrede met de situatie en aanvaard ik mijn lot’ ... verre van, want kanker is geen feest (zelfs niet een klein beetje, maar eerder een party pooper’) en ik wil nog altijd genezen en ik geloof eigenlijk ook nog altijd dat ik zal genezen, maar ik wil niet meer dat de drang om te leven een dwangmatig gedachte is die me eerder paraliseert dan motiveert. Ik zal niet zeggen dat ik elke dag met de gedachte opsta, zeker niet, maar ik ben het kotsbeu om dagen te hebben waarop ‘Komaan, we gaan ervoor, we’re gonna beat this thing’ het eerste is waaraan ik denk.... Ik wil opstaan met de gedachte ‘ok, en wat gaan we vandaag weer eens beleven?’... En ik weet heel goed dat om dat te doen, om met die gedachte op te staan, ik eigenlijk niet veel meer hoef te doen dan een klik te maken in mijn hoofd... Het lijkt oersimpel, maar we weten allemaal wel hoe moeilijk het is om die klik te maken zonder niet nu en dan eens terug te klikken... Maar ik ga hem dus maken die klik om dat ik het beu ben me te ergeren aan het gevoel dat ik kanker mijn leven laat leiden en lijden (heb je hem?)...

En dit begint veel weg te hebben van een irritante Amerikaanse peptalk, ik weet het en sorry daarvoor, ...maar ik weet dat ik het kan, het leven ‘leven’ en ervan genieten (ongeacht de tegenslagen van het leven),  omdat ik het vroeger (voor kanker) heel gemakkelijk kon, meer nog, ik heb het gevoel (and this sounds very vain om over jezelf te zeggen, I know... but hej, ik heb kanker,.. gun me wat...hehehe....;)...) dat ik vroeger (voor kanker dus) constant, of toch vaak, in die ‘klikstand’ stond,... dus ik weet dat ik het kan en dat ik het in me heb om het te doen...En als ik echt meen wat ik hierboven schreef, namelijk dat ik wil leven met kanker ipv mijn leven ‘on hold’ te zetten voor kanker, dan moet ik het ook gewoon doen.... nu... KLIK! (Beat this, Dr. Phil!)

 

17:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-05-09

Ik heb genoten...

Van Brussel, van de terrasjes, van de babbels, van het mensen kijken, van de vriendinnen, van sushi (inderdaad vlak aan de Beurs), van muntthee en van de champagne... Bruxelles, je t'aime plus que jamais.....

21:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-05-09

Weekendje Brusselen...

Haaaa, hier hebben we naar uitgekeken,... sushi, champagne, tetteren met vriendinnetjes (hopelijk op een terrasje met een Kriek Lindemans), maar vooral 48h in een prachtige stad... Ik heb er zovéél zin.... Dus als je dit weekend iemand met een sjaaltje op haar hoofd en een smile van hier tot Tokyo in Brussel ziet rond kuieren.... It's me!....

17:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |