28-06-09

Kanker met of zonder?

Nu heb je in principe niet te kiezen, ofwel krijg je kanker op een moment dat je geen kinderen hebt ofwel  krijg je kanker op een moment dat je wel al kinderen hebt. Dus eigenlijk is de vraag niet aan de orde, maar... als je een paar woorden aan de vraag toevoegt krijg je wel een vraag die tot een interessant gesprek kan leiden. Is het ‘makkelijker’ (ik besef dat dit misschien geen gelukkige woordkeuze is, maar gemakshalve kies ik toch voor dit woord omdat de eerste persoon met wie ik een gesprek voerde over dit onderwerp ook dit woord had gekozen) om kanker ( en de bijkomende behandeling) te ondergaan met of zonder kinderen? Zijzelf had geen kinderen, en had het gevoel dat ze zich niet 100% gaf voor het gevecht dat ze moest leveren, omdat er ergens een klein knagend stemmetje in haar zei dat ‘if worse came to worse’ iedereen die haar kende wel zou rouwen om haar, maar dat niemand haar echt nodig had en dat er dus geen echte reden was voor haar om energie te steken in het vechten tegen de ziekte, maar dat ze haar energie beter kon steken in het aanvaarden van haar ziekte en zien waar dat haar bracht.’ Waarop ze vervolgens zei: ‘But still, I think you are very lucky to have child, so you know what you are figthing for’. Ik heb gewoon eens fijntjes gelacht en ben er  verder op in gegaan, vooral omdat ik net het tegenovergestelde ervaarde op dat moment. Ik voelde me namelijk enorm, maar echt enorm schuldig tegenover zoonlief dat ik kanker had en dat mijn ziekte zijn leventje en ons samenzijn zodanig hypotikeerde. Ik dacht juist dat het makkelijker was om het gevecht met kanker aan te gaan, zonder dat je kinderen had, omdat je dan niet constant herinnert wordt aan alles dat er op het spel staat, en dat je je bijgevolg niet schuldig hoeft te voelen als je niet 100% kan genieten van de mooie momenten samen omdat er ergens toch een knagend stemmetje zit dat zegt:’ Hopelijk mag zoonlief nog veel zo’n momenten beleven samen met mij en kunnen we morgen, volgende maand en binnen 10 jaar nog altijd van elkaars gezelschap genieten.’ Maar dat heb ik haar dus niet gezegd, omdat ik denk dat zij mijn standpunt niet zou kunnen begrijpen, net zoals ik haar ook niet volledig kon volgen in haar redenering.

Voor mij leek het juist een ‘verademing’ je niet schuldig te moeten voelen dat je een klein hulpeloos wezentje moest achter laten indien de kanker de bovenhand zou krijgen. Het leek me een geruststellende gedachte ‘te mogen vertrekken’ wetende dat ouders, vrienden, familie en partner na een eerste rouwperiode uiteindelijk wel weer op hun pootjes zouden vallen. Iets waar ik van zoonlief niet zo zeker van ben (en nog steeds niet eigenlijk) omdat elk stukje van mij (zelfs de cellen waarin kanker zit) roept dat ik zijn mama ben, en dat ik als zijn mama zijnde er moet zijn voor hem, nu en voor altijd.... niet alleen als hij de eerste keer terugkomt van sportkamp, als hij afstudeert, als hij gaat samenwonen met zijn partner, maar ook vandaag, volgende week, volgend jaar en binnen 10 jaar, als hij me wil vertellen over de denappel die hij gevonden heeft in het bos, als hij te moe is van het spelen om zijn pyama zelf aan te trekken, en om samen op zoek te gaan naar een churros kraam op een Vlaamse kermis..... En de wetenschap dat dit alles misschien niet zou kunnen omwille van een paar nijdige kankercellen, werkte een hele tijd verlammend en zetelde me op met een torenhoog schuldgevoel naar zoonlief toe.

Ondertussen zijn we aan de tweede chemokuur begonnen, en zetel ik nog steeds met een torenhoog schuldgevoel tegenover zoonlief,  en hebben zoonlief en ik samen een chemo in de winter doorstaan, .... Hij is ziek geweest en ik ben ziek geweest, .... en telkens dat de ziektekiemen zich aanboden, ging zoonlief naar mijn ouders, want geloof me, niks is vermoeiender dan een 3-jarige als je scheel ziet van de hoofdpijn en snot...en bleef ik dus alleen achter.... En toen kwam ik tot het besef dat de dagen zonder de structuur die een kind uiteindelijk toch brengt in een dag, wel hééél lang zijn. Als zoonlief hier is, staan we om 7h op, kleden we ons aan, eten we samen en breng ik hem naar opvang/school tegen dan is het goed en wel 9h en kan ik in elkaar zakken als een pudding als het moet, maar met de wetenschap dat tegen ten laatste 16h weer alert en monter moet zijn om zoonlief te gaan halen, samen te eten en een beetje van een sociaal persoon te zijn tot hij gaat gaan slapen. Maar als deze structuur wegvalt, lijkt ook elk nut aan zich aan te kleden, te koken en sociaal zijn weg te vallen... de winterdagen zonder zoonlief waren, grijs, eenzaam en vooral saai. Ik kon me echt niet voorstellen dat ik elke dag zo zou moeten beleven. Ik liep ’s middags nog altijd in mijn pyama rond, at uit de pot voor de TV, zapte van de ene teleshop aankondiging naar de andere en lag uren te woelen in mijn bed omdat ik wist dat me morgen weer zo’n dag te wachten stond. Want een kind mag dan uitermate veel energie vergen, je krijgt er ook zoveel voor in de plaats, een  vrolijke ‘goeie morgen, mama’ bij het opstaan, ongeacht hoe belabberd je eruit ziet, een grappig gesprek bij het ontbijt, een laatste knuffel voor het weg gaan, een dikke zoen bij het weerzien, een onmisbaar knuffelmoment tijdens het lezen... zoonlief is het beste medicijntje tegen kanker en de kanker-blues.... en ja, een 3-jarige is bij momenten uitputtend en ik moet soms mijn lippen kapotbijten en tegen de tranen vechten als we een samen een fantastisch moment samen beleven, maar ik zou dit niet kunnen zonder hem,... ik zou niet kunnen vechten, en het gevecht blijven volhouden, zonder hem... hij is mijn rots, mijn waterdrager, mijn medicijntje.... best wel veel verantwoordelijkheid voor zo’n kleintje, denk ik soms... en dan voel ik me soms wel weer schuldig, maar dan raap ik al mijn energie samen en doen we samen iets leuks... en als ik die ondeugende twinkel in zijn ogen zie en zijn aanstekelijk lach hoor, denk ik: ‘misschien beredderen we al bij al zo slecht nog niet samen.’

Dus, ja,.... ik denk dat ik uiteindelijk toch geneigd ben te zeggen dat kanker met kid(s) toch iets aangenamer is, vanuit mijn (egoïstische) beleving dan toch.

13:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Kids en C Weet je ... iedereen beleeft de ziekte vanuit zijn eigen leefwereld. Voor jou ... en daar ben ik 100% van overtuigd is het een zegen dat je jouw zoonlief hebt. Niemand zegt dat het gemakkelijk is, maar de liefde die je van die kleine man krijgt ... is onbetaalbaar. Maar begrijp me niet verkeerd ... je mag niet alleen puur voor hem vechten ... vecht ook voor jezelf. Je zal nu misschien denken ... ja jij hebt gemakkelijk praten, want je hebt geen kids. Ja da klopt. Niettemin is het de liefde voor jezelf en je geliefden die je de kracht zullen geven om verder te gaan. Vergeet jezelf niet!

Dikke knuf

Gepost door: GI Sanne | 29-06-09

Kinderloos Ik heb al negen jaar borstkanker met uitzaaiingen naar de longen (twee maal) en hersenen (bestralingen). En ik moet bekennen dat ik elke dag dolblij ben dat ik geen kinderen heb. Twee jaar geleden kreeg ik te horen dat ik nog maar drie tot zes maanden te leven had. Ik ben er nog en het gaat best goed. Maar mocht ik binnenkort tot het loodje leggen, dan zijn er alleen mijn partner en vrienden die om mij zullen rouwen. Maar het idee dat ik een kind moederloos zou moeten achterlaten lijkt me vreselijk. Zoals GI Sanne ook schrijft: vecht voor jezelf, dat doe ik ook. Ook zonder kind pak ik mezelf elke dag weer in mijn nekvel en ga aan de slag met van alles, om mijn dood voor te bereiden maar vooral om nog van het leven te genieten, elk moment!

veel liefs en heel veel sterkte

Gepost door: Barbera | 29-06-09

Heb me dat al tientallen keren afgevraagd, ben er nog steeds niet uit.
Maar, hoedanook, je vecht niet alleen voor je kind, in de eerste plaats voor jezelf gvd! Ik wil leven, ik wil gezond zijn, ik wil nog zoveel dingen doen...
Egoistisch? Kan zijn, maar zo ervaar ik het toch.

Gepost door: rikkert | 02-07-09

O, wat begrijp ik je goed. Vooral het schuldgevoel knaagt ook dagelijks aan mij. Mijn kinderen zijn wel wat groter, (12, 14 en 18)maar ik besef maar al te goed dat ik heel hun kindzijn en/of hun jeugd teken met die verdomde kanker en dat wil ik dus niet!!!
Ik hoop ook dat ze mij niet alleen herinneren als ziek, en ik doe mijn uiterste best zo 'normaal' mogelijk te zijn.
Ik wens je het aller, allerbeste en veel plezier samen met je zoontje.

Gepost door: brigitte | 02-07-09

Way to go!! Natuurlijk heb je gelijk en het is niet egoistisch meissie.Je kind staat aan het begin van zijn (hopelijk) lang gelukkig boeiend leven en natuurlijk wil jij met elke vezel van je lichaam en ziel en hart dit beleven en je wil de tijd en ruimte hebben om bij te sturen waar nodig. Dit geeft je de kracht om zelf in het leven te willen staan en dat is toch de bedoeling hé : celebrate life and enyoj it!! Gelukkig kan je dit met je zoontje maar ook met al de warme inspirerende mensen die rond je staan.
Heerlijk voor je zoon dat hij zo een sterke mama heeft, en neen hij heeft geen zware opdracht, een kind kan nooit een opdracht hebben. Hij kan je wel kracht geven : want indien het af en toe donker om je heen wordt, geeft het kleinste vlammetje het meeste licht en momenteel is dat grote licht je zoontje. Punt zo zie ik dat.
Veel geluk en vooral celebrate life!!
Genegen groetjes,
Gettie

Gepost door: gettie | 05-07-09

??? Zal altijd een vraagteken blijven!
Niet te fel bij stilstaan;
GEWOON "Carpe diem"

GROETJES

Gepost door: Ma Elly | 15-07-09

De commentaren zijn gesloten.