28-06-09

Kanker met of zonder?

Nu heb je in principe niet te kiezen, ofwel krijg je kanker op een moment dat je geen kinderen hebt ofwel  krijg je kanker op een moment dat je wel al kinderen hebt. Dus eigenlijk is de vraag niet aan de orde, maar... als je een paar woorden aan de vraag toevoegt krijg je wel een vraag die tot een interessant gesprek kan leiden. Is het ‘makkelijker’ (ik besef dat dit misschien geen gelukkige woordkeuze is, maar gemakshalve kies ik toch voor dit woord omdat de eerste persoon met wie ik een gesprek voerde over dit onderwerp ook dit woord had gekozen) om kanker ( en de bijkomende behandeling) te ondergaan met of zonder kinderen? Zijzelf had geen kinderen, en had het gevoel dat ze zich niet 100% gaf voor het gevecht dat ze moest leveren, omdat er ergens een klein knagend stemmetje in haar zei dat ‘if worse came to worse’ iedereen die haar kende wel zou rouwen om haar, maar dat niemand haar echt nodig had en dat er dus geen echte reden was voor haar om energie te steken in het vechten tegen de ziekte, maar dat ze haar energie beter kon steken in het aanvaarden van haar ziekte en zien waar dat haar bracht.’ Waarop ze vervolgens zei: ‘But still, I think you are very lucky to have child, so you know what you are figthing for’. Ik heb gewoon eens fijntjes gelacht en ben er  verder op in gegaan, vooral omdat ik net het tegenovergestelde ervaarde op dat moment. Ik voelde me namelijk enorm, maar echt enorm schuldig tegenover zoonlief dat ik kanker had en dat mijn ziekte zijn leventje en ons samenzijn zodanig hypotikeerde. Ik dacht juist dat het makkelijker was om het gevecht met kanker aan te gaan, zonder dat je kinderen had, omdat je dan niet constant herinnert wordt aan alles dat er op het spel staat, en dat je je bijgevolg niet schuldig hoeft te voelen als je niet 100% kan genieten van de mooie momenten samen omdat er ergens toch een knagend stemmetje zit dat zegt:’ Hopelijk mag zoonlief nog veel zo’n momenten beleven samen met mij en kunnen we morgen, volgende maand en binnen 10 jaar nog altijd van elkaars gezelschap genieten.’ Maar dat heb ik haar dus niet gezegd, omdat ik denk dat zij mijn standpunt niet zou kunnen begrijpen, net zoals ik haar ook niet volledig kon volgen in haar redenering.

Voor mij leek het juist een ‘verademing’ je niet schuldig te moeten voelen dat je een klein hulpeloos wezentje moest achter laten indien de kanker de bovenhand zou krijgen. Het leek me een geruststellende gedachte ‘te mogen vertrekken’ wetende dat ouders, vrienden, familie en partner na een eerste rouwperiode uiteindelijk wel weer op hun pootjes zouden vallen. Iets waar ik van zoonlief niet zo zeker van ben (en nog steeds niet eigenlijk) omdat elk stukje van mij (zelfs de cellen waarin kanker zit) roept dat ik zijn mama ben, en dat ik als zijn mama zijnde er moet zijn voor hem, nu en voor altijd.... niet alleen als hij de eerste keer terugkomt van sportkamp, als hij afstudeert, als hij gaat samenwonen met zijn partner, maar ook vandaag, volgende week, volgend jaar en binnen 10 jaar, als hij me wil vertellen over de denappel die hij gevonden heeft in het bos, als hij te moe is van het spelen om zijn pyama zelf aan te trekken, en om samen op zoek te gaan naar een churros kraam op een Vlaamse kermis..... En de wetenschap dat dit alles misschien niet zou kunnen omwille van een paar nijdige kankercellen, werkte een hele tijd verlammend en zetelde me op met een torenhoog schuldgevoel naar zoonlief toe.

Ondertussen zijn we aan de tweede chemokuur begonnen, en zetel ik nog steeds met een torenhoog schuldgevoel tegenover zoonlief,  en hebben zoonlief en ik samen een chemo in de winter doorstaan, .... Hij is ziek geweest en ik ben ziek geweest, .... en telkens dat de ziektekiemen zich aanboden, ging zoonlief naar mijn ouders, want geloof me, niks is vermoeiender dan een 3-jarige als je scheel ziet van de hoofdpijn en snot...en bleef ik dus alleen achter.... En toen kwam ik tot het besef dat de dagen zonder de structuur die een kind uiteindelijk toch brengt in een dag, wel hééél lang zijn. Als zoonlief hier is, staan we om 7h op, kleden we ons aan, eten we samen en breng ik hem naar opvang/school tegen dan is het goed en wel 9h en kan ik in elkaar zakken als een pudding als het moet, maar met de wetenschap dat tegen ten laatste 16h weer alert en monter moet zijn om zoonlief te gaan halen, samen te eten en een beetje van een sociaal persoon te zijn tot hij gaat gaan slapen. Maar als deze structuur wegvalt, lijkt ook elk nut aan zich aan te kleden, te koken en sociaal zijn weg te vallen... de winterdagen zonder zoonlief waren, grijs, eenzaam en vooral saai. Ik kon me echt niet voorstellen dat ik elke dag zo zou moeten beleven. Ik liep ’s middags nog altijd in mijn pyama rond, at uit de pot voor de TV, zapte van de ene teleshop aankondiging naar de andere en lag uren te woelen in mijn bed omdat ik wist dat me morgen weer zo’n dag te wachten stond. Want een kind mag dan uitermate veel energie vergen, je krijgt er ook zoveel voor in de plaats, een  vrolijke ‘goeie morgen, mama’ bij het opstaan, ongeacht hoe belabberd je eruit ziet, een grappig gesprek bij het ontbijt, een laatste knuffel voor het weg gaan, een dikke zoen bij het weerzien, een onmisbaar knuffelmoment tijdens het lezen... zoonlief is het beste medicijntje tegen kanker en de kanker-blues.... en ja, een 3-jarige is bij momenten uitputtend en ik moet soms mijn lippen kapotbijten en tegen de tranen vechten als we een samen een fantastisch moment samen beleven, maar ik zou dit niet kunnen zonder hem,... ik zou niet kunnen vechten, en het gevecht blijven volhouden, zonder hem... hij is mijn rots, mijn waterdrager, mijn medicijntje.... best wel veel verantwoordelijkheid voor zo’n kleintje, denk ik soms... en dan voel ik me soms wel weer schuldig, maar dan raap ik al mijn energie samen en doen we samen iets leuks... en als ik die ondeugende twinkel in zijn ogen zie en zijn aanstekelijk lach hoor, denk ik: ‘misschien beredderen we al bij al zo slecht nog niet samen.’

Dus, ja,.... ik denk dat ik uiteindelijk toch geneigd ben te zeggen dat kanker met kid(s) toch iets aangenamer is, vanuit mijn (egoïstische) beleving dan toch.

13:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-06-09

Absurdis Absurdum

Sinds er chemo door mijn aderen stroomt heb ik al menig bizare, angstwekkende en absurde droom gehad, maar deze slaat werkelijk alles:

In deze specifieke droom ga ik op bezoek bij een vriendin, ....op het moment echter, dat ik bij haar aanbel besef ik ineens dat ze nog maar letterlijk terug is van een reis (de nacht dat ik deze droom had ging ook vooraf aan de dag dat er een vriendin zou terug komen van een reis, dus tot hier toe is er nog niks bizars aan mijn droom)  en dus bijgevolg nog heel moe is van de jetlag. Maar dat inzicht kwam dus net ietsje te laat, want een vriendin met wallen van hier tot Tokyo onder haar ogen opent de deur. Ik verontschuldig me, zij zegt dat het niet erg is, terwijl ik duidelijk zie dat ze veel liever in haar bed zou liggen en terwijl zij daar zo zielig en duidelijk tegen de slaap vechtend aan haar deur staat, denk ik: ‘jeezes, wat een debiel begin voor een droom is dat nu? Had je nu echt bij niemand anders op bezoek kunnen gaan?’ En de setting verandert volledig...Nu zit ik in een sofa met een uitermate interessante en knappe man, zo’n beetje een Hugh Grant look-alike (jaja, ik weet het, je hebt het voor dit type of niet, maar ik heb het wel voor, voor dit sullige ‘bad-boy’ typetje... he’s my ‘dream’guy (haha)...), en we moeten elkaar al een tijdje kennen want we voeren een boeiend gesprek zonder ongemakkelijke stiltes en ineens zegt hij:’ Weet je, jij bent zo’n fantastische, uitzonderlijke vrouw die zoveel kracht en zelfzekerheid uit straalt,... maar.... Ik denk: ‘nu komt het, nu gaat hij zeggen dat ik kanker heb en dat dat hem belet een relatie met mij aan te gaan’ waarop ik mij naar een dienblad op wieltjes vol met karaffen wijn en wiskey begeef (Ik kijk de laatste tijd regelmatig naar films en series die zich afspelen in de jaren ’20, en op het moment dat er een gevoelig onderwerp wordt aangesneden begeeft één van de personages zich bijna altijd naar zo’n dienblad op wieltjes) en dan zegt hij dus:’ je bent te mager voor mij!’ (Nu, weet ik dat je het aan dit blogje niet kunt zien, maar ik ben alles behalve mager, laat staan TE mager,....ik mag dan wel een flink pak kilo’s kwijtgespeeld zijn door de eerste chemo, ik ben nog altijd ‘average’) Ik sta, zoals het een echte dramareeks eer aandoet met mijn rug naar hem (ha, ja, want in ‘days of our lives’ staan de personages ook altijd tegen een rug te praten op het moment dat ze hun ware gevoelens uiten) en knal kwaad een paar ijsblokjes in mijn glas terwijl ik denk: ‘deze droom wordt gewoonweg stommer en stommer, had je nu echt niet een beetje beter en langer kunnen nadenken vooralleer aan deze droom te beginnen?’.... En opnieuw verandert de setting, nu bevindt ik me in een groot huis met in elke kamer een persoon die ik vaag ken, ... ik wandel van kamer tot kamer en observeer de mensen, hun handelingen en conversaties en kom tot de conclusie dat sommige mensen toch anders zijn dan  voor wat ik hun aanzien had en dat dan weer anderen precies zijn zoals ik verwacht had. Plots sta ik in de tuin, en in de verte komt er een lange, graatmagere, stijlvol gekleede blonde pannelat op me afgewandeld... ineens staat ook de Hugh Grant look-alike naast mij, met in zijn hand het glas waarin ik boos de ijsblokjes had gesmeten (!!!) en hij zegt:’ Niet jaloers zijn, hé maar dat is mijn ex en nog steeds mijn grote liefde!’ Op dat moment draai ik me om en roep (zoals mensen in de camera zouden roepen moest dit een film zijn): ‘Ok, nu moet je echt wakker worden want deze droom trekt echt op niks meer! Hup, opschieten, wakker worden’ En ik word inderdaad wakker.

Bizar hé, dat je je er zo bewust van kan zijn dat je aan het dromen bent?

18:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-06-09

Een kaars

" Eén kaars kan duizend kaarsen aansteken zonder haar levensduur te verkorten"

Boedha

09:17 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |