30-07-09

Intens

Ik heb zo genoten van de voorbije dagen,.... dokters kunnen pijnstillers en pillen voorschrijven al wat ze willen, maar dat alles weegt niet op tegen het effect van een paar dagen in het gezelschap van een fantastisch persoon en vriendin,... we hebben gelachen tot we huilden en gehuild tot we lachten,... de voorbije dagen hebben me zo'n boost gegeven,... alsof ik voorbije 2 weken heb zitten wachten op deze energieboost om kracht te vinden in mij die ik nodig heb om de realiteit onder ogen te zien en aan te gaan en de praktische en moeilijke zaken mbt zoonlief in orde te beginnen brengen.

Het is wel raar, hoor, tijd doorbrengen met iemand en eigenlijk weten dat het een beetje afscheid nemen is van een persoon, van een vriendschap, van een leven samen,... Maar het was ook heel mooi, in zekere zin, dingen zeggen tegen iemand die je anders misschien niet zo gemakkelijk zou zeggen, je dankbaarheid uitdrukken voor de aanwezigheid van die persoon in je leven,... zelf ook heel veel mooie dingen over jezelf te horen krijgen,... Het had iets heel speciaals.... Iets intiems, gewoon wij 2 en alle laatste dingen die we zeker nog tegen elkaar wouden zeggen...

21:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-07-09

Ze komt, ze komt...

Niet 'Hij komt, hij komt, die lieve, lieve man'... maar 'Ze komt, ze komt die lieve, lieve vriendin'.... En ook niet uit Spanje maar uit Zweden,.... toen ik haar 2 weken geleden het nieuws per telefoon vertelde, reageerde ze precies zoals ik hoopte maar nooit zou durven vragen of verwachten van haar.... dat ze kinderen, man en leven 'zou laten' vallen en naar hier zou komen voor babbels die je nooit per telefoon kan hebben en 'knuffies' die zoveel beter in het echt aan voelen dan virtueel....

Ik kijk er enorm naar uit,... 3 daagjes praten, lachen, samen eten, herinneringen ophalen en vooral niet aan morgen denken....

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-07-09

Energie

In mijn slaapkamer staan 3 foto's van zoonlief en mezelf die op een paar luttele seconden van elkaar genomen zijn... Het resultaat van een geslaagde poging om zoonlief lang genoeg in de lens te doen kijken om toch één deftige foto te hebben. De foto's zijn iets langer dan een jaar geleden genomen... toen ik zowel fysiek als mentaal bruiste van de energie,... de zomer stond voor de deur, ik was trots op mezelf dat ik de stap om bij de ex-hubbie weg te gaan eindelijk had gezet, en zoonlief en ik fietsten en picknickten elke dag dat het een lieve lust was... ik voelde me goed en dat straalt ook van de foto's af.... Toen ik vorig jaar naar die foto's keek moest ik denken aan het jaar daarvoor, aan de zomer daarvoor, hoe anders die was,... moe en ziek op de sofa met geen fietstochtjes in het vooruitzicht maar tripjes naar het toilet... en ik maakte me de bedenking hoe anders alles op een jaar toch kan zijn... hoe een jaar letterlijk een wereld van verschil kan zijn of maken.... Aan voorspellingen voor deze zomer heb ik me toen niet gewaagd, maar ik heb me wel afgevraagd hoe 'anders' deze zomer zou zijn...

Dat hij zo 'anders' zou zijn had ik nooit gedacht, of durven denken... ik dacht, hoe naïef het misschien ook lijkt, dat ik het ergste wel gehad had,... dat ik de uitzondering was op de regel die wel zou genezen van kanker met uitzaaiingen,... dat het nu, op alle gebied, eigenlijk slechter zou zijn dan 2 zomers geleden had ik echt niet verwacht... echt niet,... de energie die die 3 foto's van vorige zomer zo bijzonder maakt is ver zoek.... zelfs uitjes met een rolstoel worden vermoeiend,... hoe erg dat ook klinkt... En terwijl mijn ouders me dapper rondrijden verbaas ik me over de energie die iedereen rondom mij lijkt te hebben,... mensen die gewoon van punt A naar punt B lopen zonder dat het enige moeite van de wereld lijkt te kosten, kinderen die springen, zich laten vallen en dan weer onvermoeid verder lopen... ik snap niet waar ze de energie halen, en verbaas er me over dat het me zo verbaast dat iedereen zoveel energie lijkt te hebben... want ik had nooit verwacht dat ik zo snel zo weinig energie zou hebben,... als ik bedenk wat ik vorige maand nog kon en nu eigenlijk al niet meer...

Maar we gaan niet reutelen, dat kost ook energie,...;)...

13:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-07-09

Pruttelen

Mijn lichaam heeft het een beetje moeilijk, weet niet goed wat binnen te houden en wat niet,.... ondertussen lijk ik wel 4 maanden zwanger en staat mijn buik op springen... een heel vervelend gevoel waar niemand, en ik nog het minst, raad mee weet. Zometeen nog eens naar het ziekenhuis... En dan weer slapen, wat ik tegen alle verwachtingen in misschien, heel goed doe... Het blijft hier dus kalm, ook mentaal, het lijkt nog altijd niet doorgedrongen te zijn... Ik denk dat zoiets misschien ook nooit helemaal echt kan doordringen?

10:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-07-09

Handdoek in de ring

Ik heb lang zitten nadenken over hoe ik het volgende nieuws best breng,... en ben er eigenlijk nog steeds niet uit.... dus ga ik het gewoon maar zeggen,.... maar het is gedaan, over and out.... mijn lichaam wil niet meer, of kan niet meer..... De voorbije 7 maanden chemo hebben niks opgebracht, behalve dan dat ze mijn lichaam volledig hebben uitgeput.... maar er is geen enkele vooruitgang geboekt, au contraire zelfs, mijn hele lever is nu aangetast door de uitzaaiingen... En er zit niks meer in de trukkendoos van Wijze 1 om die uitzaaiingen weg te toveren.

Sinds begin juni worstel ik met een bronchitis waarvoor ik zware antibiotica moest nemen... terwijl ik eerst nog dacht dat de extreme vermoeidheid en de opgeblazen lever en buik een gevolg waren van die antibioticakuur, heeft een PET-CT scan vorige week echter bevestigd dat de kanker de bovenhand neemt. Maandag heeft wWjze 1 beslist de chemo stop te zetten en over te gaan op Novalbine, met de bedoeling de huidige situatie nog zolang mogelijk stabiel te houden....

Je weet ergens wel dat dit moment er ooit zal komen, maar toch lijkt alsnog te vroeg en vooral geheel onverwacht te komen. Mijn lichaam gaf de laatste weken echter wel signalen dat er iets niet klopte, extreme pijnen, vermoeidheid en een opgezwollen buik en lever deden wel vermoeden dat er meer aan de hand was dan 'chemo-moeheid'.

Ik heb geen idee hoe de komende dagen, weken, maanden er gaan uitzien, ... ik hoop dat ik misschien weer wat meer zal schrijven... momenteel beleef ik alles een beetje in een waas, mede door de pijnstillers die ik krijg veronderstel ik,... ik kan ergens niet geloven of vatten dat 'het echt is'.....

17:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |