31-08-09

ik leef

Ik geniet,.... ik slaap, .... ik lach (veel),... ik eet,.... ik droom, ... ik observeer, ... ik vloek, .... ik ween, .... ik sla met mijn vuisten in de lucht,.... ik knuffel zoonlief, .... ik zing, ..... ik dans,..... ik ben dankbaar, ....ik voel de wind door mijn haar, ..... ik zucht,.... ik slik trouw mijn pilletjes, .... ik luister,..... ik vervloek dankbaarheid,... ik doe boodschappen, ..... ik kleed me aan, .... ik sluit mijn ogen,....  Ja, ik leef, elke dag opnieuw ....

11:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22-08-09

Het gaat goed

De ironie van het leven, zeker? Ik voel me goed,... heel goed zelfs, ... de meeste lichaamlijke ongemakjes zijn achter de rug of onder controle, mijn lever reageert 'goed' op de chemo, ik heb weer wat meer energie om samen met zoonlief te genieten van strand en zon,.... ja, het gaat goed met mij...

12:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-08-09

Food & Co

Iedereen die dit blogje al een tijdje volgt weet dat ik een bijzondere band heb met eten,....in de zin dat ik intens van eten en de gezelligheid rond eten kan genieten... Ik zal niet zeggen dat eten de essentie is van mijn zijn, maar eten is de meeste eenvoudige manier om het leven te eren en te vieren, vind ik,.... en daar heeft kanker nu voor een keer niets mee te maken, dat besefte ik denk ik heel lang geleden al...

Reeds in Brazilië, als rebelerende puber, wist ik lekker en eerlijk eten al te appreciëren.... als 17-jarigen ging we bijna even vaak met vrienden op restaurant als onze ouders en met vriendinnen kwamen we regelmatig samen om te kokerellen, .... de liefde voor eten heeft zich echter nooit geuit in een overdreven interesse voor kooktechnieken of ingredienten, ... het voornemen kookles te volgen is vaak genomen, maar nooit uitgevoerd, ... maar wel in een gezonde appreciatie van het eigen beperkte en minder beperkte culinaire kunnen van mijn medemens.... Van stoemp tot sushi, en van een broodje met zalm tot een stukje 'cheese cake'... het kan me allemaal smaken, en nog te meer als je letterlijk kan proeven dat het met liefde en respect is bereid...

Het feit dat de chemo dolde met mijn smaakpupillen en mijn zin en smaak voor eten weg nam was dan ook een werkelijke marteling voor een foodie zoals ik... Ik heb me vaak afgevraagd waarom en waarvoor ik 'afgestraft' werd door me het plezier en het genot van eten te ontzeggen...

Maar nu heb ik mijn smaak dus terug en nu dat mijn maag ook weer een beetje mee wil, kan ik opnieuw echt en oprecht genieten van eten... en dat doen we dan ook met volle teugen... ik ontzeg me momenteel niet veel, en ik heb het hier nu niet over snoep of chips, maar echt voedsel,.... de volgens zoonlief en mezelf beste pizza van de Belgische kust, pasta of een slaatje met vriendinnen, Italiaans brood en koekjes van de markt in Elsene meegebracht door bezoek uit Brussel, de tonijnschotels van mijn moeder,... ik smul en mijn smaakpupilen genieten...

Onvermijdelijk diende zich enige tijd terug een vraag aan die je vaak vind in vragenlijstjes die de boekjes rond de kerst/nieuwjaar of de zomerse komkomertijd sieren,... welk gerecht wil je als laatste maaltijd? Ik had altijd gedacht dat het 'sushi' zou zijn,....Maar nu ik weet dat die laatste maaltijd zich waarschijnelijk vlugger zal aanbieden dan gedacht, vind ik die culinaire beperking eigenlijk een beetje beangstigend.... waarom een culinaire uitspatting berperken tot één maaltijd? Nee, laat mijn leven vanaf nu maar één groot eetfestijn zijn,... en zo heb ik ondertussen al genoten van een lekkerste Libanees van Brussel samen met mijn vader, maak ik graag een ommetje voor die lekkere kaastaart, eet ik garnaalkroketten terwijl iedereen het bij een slaatje houdt omdat het zo warm is, en slurp ik van een Aziatisch soepje op de dijk met broerlief... En de gedachte dat er nog zoveel lekkers is om te proeven en dat ik ook niet van plan ben om me ook maar iets te ontzeggen, kan me bijna kinderlijk vrolijk stemmen...nu moet je mij excuseren want ik krijg er zowaar honger van...

13:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14-08-09

Ongeloof

Toen ik woensdag op een terrasje zat te genieten van een vers geperst fruitsapje, een paar kaasjes, een roddelboekje, het kijken naar mensjes van achter mijn zonnebril en het heerlijke zonnetje kon ik niet anders dan er 100% van overtuigd te zijn dat Wijze 1 zich op de één of andere manier had vergist. Dat ze scans hebben gewisseld, dat mijn bloedstalen in iemand anders zijn dossier zijn terecht gekomen, want het leven was op dat moment zoals het leven zou moeten zijn... vrij van zorgen genieten op een terrasje van de dingen waar ik zo intens van kan genieten...

Een uur later toen ik zat te smikkelen van een lekkere boterham met zalm en me de levenslopen van de mensen om me heen zat in te beelden, raakte ik er zelfs meer en meer van overtuigd dat het om een fout moest gaan. Dokters zijn ook maar mensen, uiteindelijk.... ze kunnen ook fouten maken, toch? En liefst dan fouten in mijn voordeel.... want hoe anders kan je het tegenstrijdige gevoel verklaren waar ik de laatste tijd mee kamp? Kanker hebben, terminaal verklaard zijn zelfs en toch bij momenten zo intens gelukkig kunnen zijn en kunnen genieten van iets eenvoudigs als de evenwichtige combinatie van bieslook, uitjes en zalm op een boterham?....

Ik weet dat ik mij geen illusies moet maken, maar toch, maar toch, ik kan niet anders, dan op momenten zoals ik hierboven omschrijf te hopen dat Wijze 1 zich op de één of andere manier vergist heeft,... dat nu ik leer en ervaar wat het is om te genieten, echt te genieten, van het leven en het moment mét kanker, ik ook nog de kans krijg om te genieten van het leven zonder kanker.... Mijn rationele ik beseft heel goed dat dit 'wishfull thinking' is, maar mijn (moeder)hart hoopt het soms zo hard dat ik niet anders kan dan te denken dat het mogelijk moet zijn....

09:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-08-09

blij

Ben oprecht blij voor Marie-Rose Morel....

11:43 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-08-09

money, money, money

Daar we nu niet meer aan pensioensparen moeten doen, voel ik mij verplicht om de Belgische economie uit de crisis te helpen,... met andere woorden,... we gaan vandaag een beetje shoppen, op het gemakje welliswaar, met voldoende rustpauzes (lees terrasjes en mensjes kijken),... maar ik kijk er naar uit en ben niet van plan om me in te houden...;)

09:43 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-08-09

geluk

Soms is geluk klein en eenvoudig:

- een passievruchten ijsje op een bankje met zicht op een ondergaande zon

-een lief kaartje

-een verhaaltje lezen voor zoonlief

- een openhartig mailtje

- een vrolijk deuntje op de radio

- een avondje churasco (Braziliaanse BBQ) met de familie

- uitkijken naar zweedse gehaktballetjes in Ikea

Soms, al lukt het niet altijd, kan elk moment een geluksmoment zijn, als je er maar van weet te genieten....

11:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

06-08-09

Snelheid

Als de tijd je vijand wordt, is hij meedogeloos... en dan heb ik het niet over de strijd tegen grijze haren en rimpeltjes maar de zeeën van tijd die je als jonge vrouw nog dacht voor je te hebben, maar ineens toch niet meer blijkt te hebben... Als die zee van tijd eigenlijk maar een kleine plas lijkt te zijn....

Palliatieve thuiszorg, pijnbestrijding, palliatieve premie, pijnpleisters, levenskwaliteit, levensduur, wilsbeschikking, terminaal etc. een heel nieuw woordenjargon heeft zich de voobije weken genesteld in de gesprekken met wijze 1, sociale assistenten, verpleging, ouders en vrienden.... Sommige woorden krijg ik gemakkelijk over mijn lippen, andere komen er minder gemakkelijk uit, en een paar anderen krijg ik er nog helemaal niet uit.... Iedereen zegt me dat ik het tijd moet geven om te wennen aan het idee, dat ik met de tijd wel zal weten hoe ik er mee moet om gaan, ... maar dat lijkt me juist zo ironisch, want naar mijn gevoel heb ik die tijd niet, verlies ik misschien zelfs kostbare tijd door te zitten wachten op het moment dat het went, dat ik weet hoe ik er mee moet omgaan, dat ik weet wat ik met mijn tijd wil doen,...

Mid-vorige week bekroop me dan ook ineens een beangstigend gevoel dat ik misschien zelfs minder tijd heb dan ik dacht te hebben, dus heb ik Wijze 1 gevraagd om, in de mate van het mogelijke, dagen, weken, maanden op mijn 'tijd' te plakken... Ik zat te trillen als een blad toen ze me uitlegde hoe moeilijk dat was, maar dat het 'worst-case scenario' 3 maand was en in het beste geval een jaar, maar dat de levenskwaliteit van de laatste maanden van dat jaar waarschijnlijk niet heel hoog zouden liggen. Dus voor haar kijken we eigenlijk naar een periode van 3 tot 6 maand... En hoe raar dit ook klinkt, toen ze dat zei was ik ergens een beetje opgelucht,... don't get me wrong,.... 3 tot 6 maand is peanuts, is unfair, is dikke shit,... maar het is meer dan een paar weken waar ik ondertussen een beetje voor begon te vrezen afgaande op al het nieuwe vocabulair dat op me werd afgevuurd.... Ik weet ook dat 3 tot 6 maand ook maar koffiedik kijken is,... maar het geeft me wel het gevoel dat mijn waterplas minder klein is dan ik effe dacht... En het geeft me 'tijd' om iets mee te doen, om dingen in orde te brengen die in orde moeten gebracht worden, om momenten te beleven die ik nog wil beleven, om afscheid te nemen om de manier dat ik en anderen van elkaar afscheid willen nemen...

Niettemin blijft het oneerlijk... niettemin zou ik willen dat ik 'gracefully'oud zou kunnen worden, dat ik potjes koop voor mijn rimpeltjes en verfjes voor mijn haar... dat mijn strijd tegen de tijd de typisch Westerse strijd tegen ouderdom is en niet een strijd om nog zoveel mogelijk mooie momenten met zoonlief... Het is en blijft zo unfair...

 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

05-08-09

kort kopje

Sinds een goeie week draag ik geen sjaaltje meer,.. zoals ik het een paar jaar terug  ineens beu werd om elke dag gedwee de pil te nemen, had ik er ineens geen zin meer in om elke dag opnieuw een sjaaltje te knopen... En dus van de ene dag op de andere (onder lichte aanmoediging van ouders en een lieve vriendin), zonder er al teveel bij na te denken hebben we mijn sjaaltjes opgeborgen.... Mijn kopje is nog ultra kort maar er zijn genoeg haartjes die mijn schedel dekken,... dus ik kan mij onder de mensen begeven zonder al te veel rare blikken te krijgen. En het doet deugd, zo zonder sjaaltje de zon en de wind te voelen op mijn 'bolletje'.... Het rare is echter dat er hier en daar een paar plukjes haar zijn die nooit gestopt zijn met groeien, vooral echter mijn oren zitten er zo verschillende langere haren,... Zonder politiek incorrect of spottend te willen overkomen, maar eigenlijk lijk ik wel een beetje op een joods jongetje na een ruzie met een zus met een schaar...

Dus we gaan we naar de kapper, voor een echte coupe is het misschien nog een beetje te vroeg, maar gewoon om die lange haren te laten weg knippen, ... en ja, ik zou dat ook gewoon thuis kunnen laten doen door mijn moeder,... in deze tijden van crisis zou het misschien zelfs aangeraden zijn,... maar ik wil naar de kapper om mijn hoofd nog eens te laten masseren en verwennen... hmmmm, de gedachte alleen al... ik ben zelfs bereid om ervoor bij te betalen....

10:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-08-09

quality time met zoonlief...

Deze namiddag naar een grote speeltuin en bootje varen met zoonlief,... hij is superenthousiast... en ik natuurlijk ook,... genieten met een 3-jarige is zo gemakkelijk en zo leuk,... het hoeven geen grootse dingen of verre reizen te zijn,... nee, gewoon kleine, mooie momenten als deze zijn al echte pareltjes...

10:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-08-09

Beetje paniek

Beetje paniek gisteren. Krampen. Serieuze krampen. Bloed in urine. Buik die verder blijft op zwellen. Hele dag tegen traantjes en slechte gedachten vechten. Buik scan. Alles ok maar darmen zitten volledig geblokeerd. Laxeermiddelen helpen al weken niet. Grove middelen. Oral Fleeth of zo... klinkt gevaarlijk, vind ik... Veel naar toilet moeten hollen zonder zeker te zijn langs waar het er eerst zou uit komen. 4 kilo minder op 1 dag!!! 4 kilo onverwerkt afval dat ik dus al bijna 2 weken in darmen meesleur. Buik is minder gezwollen en gespannen druk is weg! Ik ben blij en opgelucht...

18:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |