23-09-09

Exit Novalbine

Niet dat de Novalbine zijn werk niet goed deed, want blijkbaar slaagt ie er al bij al wel in om de uitzaaiingen in de lever stabiel te houden, maar het goedje is gewoon te belastend voor mijn aangetaste lever.... Doordat de lever zijn ontgiftende functie amper nog lijkt te vervullen, wordt mijn lichaam langzaam van binnenuit, so to speak, vergiftigt. Dus vandaag is de chemokuur stop gezet en Wijze 3 heeft nu Xeloda voorgeschreven, pilletjes die de groei van kankercellen zouden moeten tegen gaan.... Op de bijsluister staat echter niks over uitzaaiingen of lever, maar we zullen er maar blijven vanuit gaan dat de Wijzen weten wat ze doen, zeker?

Ja, sorry, als ik er momenteel niet echt in gelijk te geloven,... ik vermoed dat het de combinatie vermoeidheid (van de verschillende trouw-partijen van de afgelopen weken- gezellig dat wel maar héél vermoeiend!) en het opnieuw geconfronteerd worden met het feit dat ik en mijn lichaam, de touwtjes echt wel niet meer in handen lijken te hebben en 'we' alleen maar gewillig kunnen volgen....

Ik voel ook dat mijn weerstand voor 'slecht' nieuws steeds kleiner wordt, Wijze 3 had amper gezegd dat ze zouden stoppen met de chemo-kuur en ik zat al te wenen... en uit ervaring weet ik dat, Wijze 3 zoiezo al geen grote prater is, en dat hij bij huilende vrouwen helemaal dicht klapt,... dus daar zaten we dan in stilte,... een hoopje ellende dat niet kon stoppen met snotteren en een Wijze die maar naar zijn computerscherm bleef staren.... 'Wil je met iemand praten', vroeg hij uiteindelijk.... 'Nee', dacht ik, ' ik wil gewoon dat u me even vastpakt en dat ik daarna gewoon heel, heel lang kan slapen hier in uw bureau, in dit kleine cocoontje waar er geen zoonlief is, waar er geen mensen zijn die met me meeleven, waar er niets of niemand is en ik gewoon kan slapen'... Maar ja, dat zeg je natuurlijk niet, dus ben ik nog effe blijven snotteren, heb een paar  slimme vragen proberen stellen,  heb naar adem gehapt, ben in de gang nog effe ingestort in de armen van een lieve verpleegster en ben vervolgens iets gaan eten in de kantine van het ziekenhuis,....Ik verbaasde mezelf dat ik daar ineens, in tegenstelling tot wat ik amper 5 minuten eerder had gevoeld, zin in had, maar vreemd genoeg deed het me deugd, daar gewoon effe te zitten, volledig anoniem, met een broodje en naar andere mensen zitten kijken,... en heel effe, heel effe maar, niet aan kanker denken...

16:18 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Je doet het toch maar zo allemaal in je eentje.
Chapeau.
Laat ons duimen en hopen dat de nieuwe medicijnen je helpen en je levenkwaliteit verbeteren.
knuffel groetjes

Gepost door: katy | 23-09-09

tranen Wat een triestig relaas... Ik ken je niet, maar zou je zo graag willen vastpakken en je eens goed laten uitsnikken. Wat een nieuws, ik moest huilen toen ik je bericht las, en eigenlijk heb ik geen woorden van troost. Alleen dat ik aan je denk, dat ik je zou willen helpen maar dat niets van dat in mijn macht ligt.

Gepost door: iemand | 23-09-09

Moed Meid Heel normaal dat je het even allemaal wat negatiever ziet..maar denk aan de mooie momenten geniet van deze die nog moeten komen en het feit dat ze nog medicijnen geven wil zeggen dat ze je niet opgeven,...en dat mag jij ook niet doen!
Ik wens je af en toe de cocon toe waar je even ineengedoken kan huilen,piekeren en slapen...en momenten van even verstand op nul...maar naast al dat zijn er ook voor jou nog hééél wat momenten van lachen en genieten weggelegd!
Hou je taai!!

Gepost door: Elke | 23-09-09

Goede nacht Weer een dag is voorbij,ben je triest of ben je blij,wij leven in elk geval met je mee.
Dat wilde ik je nog laten weten!

Gepost door: Ma Elly | 23-09-09

xeloda lieve liefste chica,
ik laat je niet los hoor poppie. dat ongeloof, waar je een tijdje geleden over schreef, dat is er nog steeds. ik heb alle vertrouwen in jou en in xeloda (dat ik bijna 5 jaar heb genomen - het is goed spul en ik had er weinig last van). Ik weet het, of liever: ik weet het niet, onze situatie is anders, ik weet niet of het even goed werkt tegen uitzaaiingen in de lever als tegen die in de huid, maar het zou het beter wél doen, want ik heb hier nog een half doosje liggen en als die Xeloda je niet uit volle kracht helpt geef ik dat halve doosje een enorme stamp zodat het op straat vliegt en in de goot terecht komt en dan verzinnen we iets anders!
zeg, ik heb hier nog iemand die bij je wil komen wonen. ik had hem "Wijze 2" genoemd, maar je moet maar een andere naam verzinnen, want die overloper...! :-)
sorry dat ik het altijd zo onhandig verwoord. ik bel gauw. heel dikke knuffel!
saskia

Gepost door: saskia | 23-09-09

Logisch dat je incasseringsvermogen daalt na alles wat er al gebeurd is; ik merk zelf ook dat het elke keer wat langer duurt om recht te krabbelen.
Maar toch, zolang dat sprankje hoop er is... misschien lukt het je wel om je daaraan vast te houden en de Xeloda te proberen.

Enne...plaats genoeg op mijn zetel voor 2 dikke buiken. Altijd welkom om erbij te komen om samen voorzichtig te shaken.

Knuf

Gepost door: Elly | 24-09-09

Pffff...weer klotenieuws....
Het klopt dat je niet mag opgeven en dat het een goed teken is dat je nog nieuwe medicijnen krijgt die (zo lees ik hier en daar) blijkbaar toch wel goede resultaten geven....toch vind ik het klote...sorry voor de uitdrukking.
Wat zou ik graag 's met je praten...of vooral luisteren....
Ik vloek met je mee...

Gepost door: Nele | 24-09-09

De commentaren zijn gesloten.