29-09-09

Moeilijk

Ik vind het echt heel moeilijk om deze 'periode' en hoe ik ze beleef of ervaar te omschrijven of beschrijven.... niet alleen op mijn blogje maar ook voor mezelf.... Als ik echt zou moeten omschrijven hoe ik me voel, dan denk ik dat mijn gedachtengang en kronkels vooral worden overheerst door de drang en de behoefte te willen slapen, heel veel  willen slapen,.... een soort van escapisme, zeker?.... en pas wakker gemaakt te willen worden, als 'het' allemaal voorbij is en dan gewoon verder gaan met het leven...Wonen in het huis dat ik in mijn dromen al volledig heb ingericht, de dingen ondernemen met zoonlief waar hij naar vraagt en ik over lees, een paar reizen plannen, nog eens ervaren wat het is verliefd te zijn....

Soms maakt het me opstandig en denk ik 'En waarom niet?' waarom zouden de dingen waarvan ik droom me niet gegund zijn? En dan sta ik recht uit bed en ben ik kortademig tegen de tijd dat ik aan het toilet kom en moet ik me ondersteunen om zowel op als van het toilet te geraken en dan denk ik 'ha, ja, daarom dus niet!' En dan wil ik weer gewoon slapen en pas wakker gemaakt worden als het allemaal voorbij is en gewoon verder gaan met het leven,... en zo blijven we een beetje in die vicieuze cirkel hangen, niet echt weten wat aan te vangen met deze 'periode' of met de emoties die er niet/wel bij komen kijken...

Ik had gedacht, verwacht, of gehoopt misschien, dat deze periode een soort van literaire of emotionele muze zou zijn,... dat ik hersenspinsels zou achterlaten waar in de eerste plaats zoonlief, maar ook familie en vrienden later iets zouden aan hebben,.... maar nee, verder of meer dan dat ik vooral veel wou slapen denk ik niet dat ze zullen te weten komen over deze periode,....En dat vind ik wel raar, want op zich schrijf ik graag, en spit ik graag in het hoe en wat van emoties,...

Soms denk ik, dat ik een beetje schrik heb, dat het uit een soort van zelfbehoud is dat ik niet dieper in ga op wat dit allemaal teweeg brengt bij mij en bij anderen rondom mij.... Dat door me enkel te concentreren op zoonlief en de drang om te slapen ik een soort controle probeer te behouden over de situatie, ... en dat moest ik dat gevoel van controle niet hebben, ik gewoon niet zou stoppen met wenen en zou verdrinken in zelfbeklag en medelijden... Dus slapen we wanneer we moe zijn, en sparen we onze energie voor zoonlief, en denken we over de rest niet al te veel na...

10:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Je blog is de mooiste 'nalatenschap' van je gedachtengoed...héél spontaan, heel oprecht, zo eerlijk en kwetsbaar, vaak ook grappig maar ook diepgaand en bijzonder confronterend...

Gepost door: Nele | 29-09-09

goed Wat is dit een eerlijk en goed stuk.Wat niets nalaten Ik vind dit eel duidelijk en herkenbaar.
Mag ik niets zeggen verder want ik ben weer op mogen knappen tegen alle verwachtingen in.
Blijf alsjeblief schrijven dit betekend meer dan je zelf kunt bedenken.
Juist de gevoelens die je nu hebt schrijf je eerlijk op.
Ik ben er "blij" mee.
Het voelt gewoon niet altijd goed en fijn en sterk.
Ik ben je dankbaar dat ik deze gevoelens ook van je mag lezen.
Hele dikke hug dankje wel.

Gepost door: bernardine | 29-09-09

Ik bewonder de manier waarop je dit alles neerschrijft. Sterkte.

Gepost door: tijdtussendoor | 29-09-09

Ik vind de hersenspinsels die je op je blog achterlaat alleszins heel waardevol. Het is diepgaand, eerlijk, treffend, emotioneel, waardig... en ik kan nog even doorgaan.

Ik leer hier een prachtvrouw kennen en voor mij is dit al een verrijking. Ik zal je nooit of te nimmer vergeten en je herinnering altijd blijven koesteren.
En nog steeds hoop ik op een rare kronkel van je lichaam dat die kl...-ziekte nog lang in bedwang kan houden, dat deze enge periode weer op de achtergrond geraakt...

Sterkte meis!

Gepost door: Rikkert | 29-09-09

en daar ben ik het helemaal volmondig mee eens!

Gepost door: tania | 29-09-09

Zo maar ! Voor nu of seffens,slaapwel!

Gepost door: Ma Elly | 29-09-09

... Zoonlief die dit later lezen mag dat jij al je energie telkens weer opspaarde voor zijn uurtjes bij jou ... welke hersenspinsels van dieper(?) niveau zouden hem een betere herinnering aan jou kunnen geven! In elke zin en elk woord spreken je kracht,je liefde ... en elk van je , zachte woorden en liefdevolle blikken zal hij zich herinneren en er op zijn beurt kracht en liefde uit putten.
Liefs

Gepost door: flupque | 30-09-09

Hoe komt het dat je zo moe bent, is dat van de medicatie? Wordt dat dan nog beter eens je lichaam daaraan gewend is? Of is het een lusteloos soort moe?

Gepost door: Nina | 30-09-09

De commentaren zijn gesloten.