30-09-09

Wijsheid

We leven in daden, niet in jaren; in gedachtes, niet in ademhalingen; in gevoelens, niet in nummers op een wijzerplaat. We zouden de tijd moeten tellen in hartkloppen

(David Bailey)

10:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-09-09

Moeilijk

Ik vind het echt heel moeilijk om deze 'periode' en hoe ik ze beleef of ervaar te omschrijven of beschrijven.... niet alleen op mijn blogje maar ook voor mezelf.... Als ik echt zou moeten omschrijven hoe ik me voel, dan denk ik dat mijn gedachtengang en kronkels vooral worden overheerst door de drang en de behoefte te willen slapen, heel veel  willen slapen,.... een soort van escapisme, zeker?.... en pas wakker gemaakt te willen worden, als 'het' allemaal voorbij is en dan gewoon verder gaan met het leven...Wonen in het huis dat ik in mijn dromen al volledig heb ingericht, de dingen ondernemen met zoonlief waar hij naar vraagt en ik over lees, een paar reizen plannen, nog eens ervaren wat het is verliefd te zijn....

Soms maakt het me opstandig en denk ik 'En waarom niet?' waarom zouden de dingen waarvan ik droom me niet gegund zijn? En dan sta ik recht uit bed en ben ik kortademig tegen de tijd dat ik aan het toilet kom en moet ik me ondersteunen om zowel op als van het toilet te geraken en dan denk ik 'ha, ja, daarom dus niet!' En dan wil ik weer gewoon slapen en pas wakker gemaakt worden als het allemaal voorbij is en gewoon verder gaan met het leven,... en zo blijven we een beetje in die vicieuze cirkel hangen, niet echt weten wat aan te vangen met deze 'periode' of met de emoties die er niet/wel bij komen kijken...

Ik had gedacht, verwacht, of gehoopt misschien, dat deze periode een soort van literaire of emotionele muze zou zijn,... dat ik hersenspinsels zou achterlaten waar in de eerste plaats zoonlief, maar ook familie en vrienden later iets zouden aan hebben,.... maar nee, verder of meer dan dat ik vooral veel wou slapen denk ik niet dat ze zullen te weten komen over deze periode,....En dat vind ik wel raar, want op zich schrijf ik graag, en spit ik graag in het hoe en wat van emoties,...

Soms denk ik, dat ik een beetje schrik heb, dat het uit een soort van zelfbehoud is dat ik niet dieper in ga op wat dit allemaal teweeg brengt bij mij en bij anderen rondom mij.... Dat door me enkel te concentreren op zoonlief en de drang om te slapen ik een soort controle probeer te behouden over de situatie, ... en dat moest ik dat gevoel van controle niet hebben, ik gewoon niet zou stoppen met wenen en zou verdrinken in zelfbeklag en medelijden... Dus slapen we wanneer we moe zijn, en sparen we onze energie voor zoonlief, en denken we over de rest niet al te veel na...

10:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-09-09

frustratie

Het lijkt banaal en totaal niet relevant wanneer er een paar duizenden agressieve kankercellen in je lichaam huizen.... maar toch, leg mij eens uit hoe het komt dat ik maar blijf toenemen in omvang en gewicht terwijl ik echt wel weinig eet (en een toch redelijk normale stoelgang heb...) .... frustrerend hoor,.... want kanker of geen kanker... ik blijf toch nog altijd een beetje vrouw, hé....

13:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-09-09

"piepen"

Elke avond voor dat zoonlief gaat slapen vraagt hij of ik nog effe kom "piepen" bij hem voor ik ga slapen. Iets wat ik elke avond ook doe, gewoon nog effe kijken of alles ok is, even over zijn rugje wrijven, zijn geur in me opnemen, soms praat ik nog effe met hem als hij rustig ligt te slapen, ... Onlangs toen ik naast zijn bedje zat en over z'n rugje aan het wrijven was, werd hij wakker voor een seconde, richtte zijn hoofdje op en draaide zich naar mij voor een fractie van een seconde n keek me dan aan op een manier waarvan ik tranen in mijn ogen krijg..... Zijn blik was een combinatie van verwondering, bewondering, dankbaarheid en 'puurheid' die enkel kinderen kennen.... alsof hij nu pas echte geloofde dat ik elke avond echt kwam piepen.... in die nano-seconde gaf hij het me gevoel dat ik de beste, liefste en meest ongelooflijke moeder ter wereld was ..... hij zuchtte gelukzalig 'mama' en ging terug slapen,.... Hoe kort en intens het moment ook was, ik zal die blik nooit vergeten, ....de kracht van een kind, ik blijf er me elke dag over verbazen en verwonderen,... want weg was het gevoel dat ik soms heb te falen als moeder omdat ik er niet eens in slaag om gezond te blijven voor zoonlief... Voor hem ben ik gewoon fantastisch omdat ik elke avond eens kom 'piepen'... en dat zal ik hopelijk nog heel lang blijven doen....

18:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-09-09

geluk zit soms in een kopje

Onderzoek toont aan dat je maar een paar keer per dag een positieve emotie nodig hebt om gelukkig te zijn. Het appreciëren of ervaren van kleine geluksmomenten helpt mensen om beter om te gaan met stress en tegenvallen. En die geluksmomenten kunnen echt heel klein en persoonlijk zijn zoals: een stukje chocolade dat je jezelf eens niet ontzegt, het horen van een liedje waar een leuke herinnering aan vast hangt, iemand die spontaan voor je rechtstaat in de tram.... deze kleine momenten kunnen een ware boost geven, zelfs wanneer je een zogenaamde slechte dag hebt. Een paar van deze kleinere geluksmomenten per dag zou zelfs heilzamer zijn voor de algemene gezondheid dan het gelukzalige gevoel dat we ervaren bij de klassieke gelukspieken zoals een huwelijksdag of een geboorte. (bron: Emotion, 2009)

10:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-09-09

Gek

Deze morgen leek de dag slecht te beginnen, buik zodanig gezwollen en bijgevolg zoveel druk op borstkast en longen dat ik amper een stap kon verzetten en er dus bijgevolg niet eens in slaagde om zoonlief naar school te brengen, wat de eerste keer is sinds hij naar school is beginnen gaan... Het gevoel te falen als moeder was op dat moment nog moeilijker te verdragen dan de druk in mijn buik.... Nog voor 9h pingelden de eerste traantjes al over mijn wang...

De hele voormiddag onrustig geslapen, en ookal herinner ik me niet waarover ik gedroomd heb, kwamen er wel heel veel negatieve emoties bij aan te pas....Me tegen de middag naar mijn ouders gesleurd (letterlijk) en er samen met zoonlief gegeten.... Ook nu stond het huilen me nader dan het lachen, want ik eet maar heel kleine porties (zelfs zoonlief eet twee keer zoveel als ik) om mijn buik niet extra te belasten.... Had ik meer kracht en energie gehad, dan denk ik dat ik vandaag een paar borden en glazen had gebroken,... gewoon uit frustratie, uit onmacht, uit woede, .... omdat kanker (al zolang) zoveel aspecten van mijn leven beheerst, zelfs de meest normale handelingen en emoties eigen aan een mens, zoals eten en moederliefde, worden aangetast door kanker... En dat kan me zo kwaad maken...

Mij dus mateloos ergerend aan kanker, open ik een mailtje van een vriendin met de on-line catalogus van NOANOA. Ik twijfel eraan om het lookbook te bekijken, want uiteindelijk is de kans klein dat ik er met mijn dikke buik, ooit iets van zal kunnen dragen, ... maar mijn drang om de stofjes en silhouten van dit najaar te ontdekken moet blijkbaar groot geweest zijn, want voor ik het goed en wel besefte, zat ik al weg te dromen bij de mooie kleuren en zachte stofjes, en laat het nu mijn geluk zijn, dat er dit najaar veel losse tuniekjes en kleedjes in de collectie zitten... dus perfect draagbaar (ongeacht mijn opgezwollen buik)... En ineens voelde ik me een stuk beter,... hoe gek dat ook moge klinken, dat een catalogus van NOANOA me helpt om nog maar een keer te zeggen 'fuck you, kanker, ... nog effe wachten!'....

PS: NOANOA is geen duur merk, maar het is zeker geen H&M, en onder 'andere omstandigheden' zou ik me misschien nooit durven laten gaan in een NOANOA winkel, maar laat dat nu een 'voordeeltje' zijn aan 'kanker', ik zie echt niet in waarom ik me dit pleziertje zou ontzeggen... Dus wanneer die shoppingtrip er komt, ga ik er echt van genieten! En op geen euro kijken....

17:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-09-09

Exit Novalbine

Niet dat de Novalbine zijn werk niet goed deed, want blijkbaar slaagt ie er al bij al wel in om de uitzaaiingen in de lever stabiel te houden, maar het goedje is gewoon te belastend voor mijn aangetaste lever.... Doordat de lever zijn ontgiftende functie amper nog lijkt te vervullen, wordt mijn lichaam langzaam van binnenuit, so to speak, vergiftigt. Dus vandaag is de chemokuur stop gezet en Wijze 3 heeft nu Xeloda voorgeschreven, pilletjes die de groei van kankercellen zouden moeten tegen gaan.... Op de bijsluister staat echter niks over uitzaaiingen of lever, maar we zullen er maar blijven vanuit gaan dat de Wijzen weten wat ze doen, zeker?

Ja, sorry, als ik er momenteel niet echt in gelijk te geloven,... ik vermoed dat het de combinatie vermoeidheid (van de verschillende trouw-partijen van de afgelopen weken- gezellig dat wel maar héél vermoeiend!) en het opnieuw geconfronteerd worden met het feit dat ik en mijn lichaam, de touwtjes echt wel niet meer in handen lijken te hebben en 'we' alleen maar gewillig kunnen volgen....

Ik voel ook dat mijn weerstand voor 'slecht' nieuws steeds kleiner wordt, Wijze 3 had amper gezegd dat ze zouden stoppen met de chemo-kuur en ik zat al te wenen... en uit ervaring weet ik dat, Wijze 3 zoiezo al geen grote prater is, en dat hij bij huilende vrouwen helemaal dicht klapt,... dus daar zaten we dan in stilte,... een hoopje ellende dat niet kon stoppen met snotteren en een Wijze die maar naar zijn computerscherm bleef staren.... 'Wil je met iemand praten', vroeg hij uiteindelijk.... 'Nee', dacht ik, ' ik wil gewoon dat u me even vastpakt en dat ik daarna gewoon heel, heel lang kan slapen hier in uw bureau, in dit kleine cocoontje waar er geen zoonlief is, waar er geen mensen zijn die met me meeleven, waar er niets of niemand is en ik gewoon kan slapen'... Maar ja, dat zeg je natuurlijk niet, dus ben ik nog effe blijven snotteren, heb een paar  slimme vragen proberen stellen,  heb naar adem gehapt, ben in de gang nog effe ingestort in de armen van een lieve verpleegster en ben vervolgens iets gaan eten in de kantine van het ziekenhuis,....Ik verbaasde mezelf dat ik daar ineens, in tegenstelling tot wat ik amper 5 minuten eerder had gevoeld, zin in had, maar vreemd genoeg deed het me deugd, daar gewoon effe te zitten, volledig anoniem, met een broodje en naar andere mensen zitten kijken,... en heel effe, heel effe maar, niet aan kanker denken...

16:18 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-09-09

Piep Deel II

Ja, ik kom eens 'piepen' op mijn eigen blog, want de voorbije dagen heb ik vaak iets proberen posten maar het lukte niet om het op mijn blog te krijgen.

Maar in het kort zijn de voorbije dagen gevuld geweest: rusten, een trouwpartij, schoolritme van zoonlief, een beetje chemo, maag die moeilijk blijft doen, luide buren die karaoke zingen, lever die een beetje tegenpruttelt, een fotoshoot met zoonlief (heel leuk, verkleed als piraat!) en deze week ook nog een trouw en dan vooral heel, heel veel rusten, denk ik....

11:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Piep?

Piep?

11:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-09-09

Geuren

"Parfums en emoties zijn heel nauw met elkaar verbonden. Dat komt omdat geuren rechtstreeks naar het gedeelte van onze hersenen gaan dat onze emoties en ons geheugen controleert." Uit onderzoek blijkt dat mensen zich een geur na een jaar nog kunnen herinneren met een accuraatheid van 65%. Bij foto's is dat nog maar 50% na 3 maanden. Herinneringen die door een geur worden opgewekt, worden ook het meest intens ervaren. Dit is het zogenoemde Proust-effect.

Misschien is het dan ook niet toevallig dat ik onlangs 2 parfums heb gekocht die ik regelmatig droeg toen ik 18-19 jaar was.... Bij het ruiken van die geuren, zie ik altijd flarden van mijn eerste jaar terug in België, het ontmoeten van nieuwe mensen, het ontdekken van Brussel en mezelf, ettelijke pitta's met vrienden, uitzinnig staan dansen op mijn kot,....kortom, het leven leven en het gevoel hebben dat het leven goed is....

 

09:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |