21-10-09

Einde

Met droefheid willen wij jullie melden dat onze dochter gisteren in familiekring overleden is. Graag willen wij jullie danken voor de vele lieve reacties en blijken van medeleven die jullie op haar blog de voorbije jaren achterlieten.

14:18 Gepost door me, myself and cancer | Permalink | Commentaren (89) |  Facebook |

18-10-09

LOL

Ben blij te lezen (in de vele reacties) dat ik blijkbaar een persoonlijke bijdrage heb kunnen leveren aan de hoge kijkcijfers van Grey's Anatomy... LOL

14:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Afhankelijk

Het gaat snel, en mijn laatste wens wordt niet echt gerespecteerd (dat ik op mijn manier zou kunnen afscheid nemen),.... het is zo frustrerend om te zien hoe mijn lichaam elke dag meer en meer aftakelt. Ik kan amper nog bewegen door de zwelling in mijn benen.... Eten lukt niet meer... zelfs naar toilet gaan is een uitdaging en energieslopend... ik ben aan het zagen ik weet het, maar ik garandeer je dat ik niks vervelender vind dan volledig afhankelijk te zijn van anderen voor mijn doen en laten,... en momenteel moet ik voor letterlijk alles beroep doen op mijn ouders..... En zij klagen niet, al moet het voor hen supermoeilijk zijn om voor mij en zoonlief te zorgen, maar ik klaag des te meer....*zucht*... sorry

14:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-10-09

uitlaatklep

Mentaal gaat het goed, maar fysiek blijft de aftakeling zich verder zetten. Heel confronterend om elke morgen een 'nieuwe' spiegelbeeld voorgeschoteld te krijgen en te voelen dat stappen en andere gewone handelingen steeds moeilijker en moeilijker worden....This is not me, en zien dat ik dit wel geworden ben, is heel frustrerend om te aanvaarden....

Haastig worden woorden bij elkaar geschreven en geformuleerd... uit schrik dat het binnenkort niet meer kan,... afscheid nemen bestaat niet, maar soms voelt het akelig dichtbij... Maar ik geloof dat alles gebeurd voor en met een reden, dus ik ben er zeker van dat ik ook nu 'niet voor mijn tijd' zal gaan.... om het zo maar te zeggen.

Deze blog is altijd een veilige en anonieme uitlaatklep geweest, slechts een paar mensen in mijn omgeving weten van het bestaan van deze blog. Binnenkort ben ik echter van plan om vrienden en familie op de hoogte te stellen van de hersenspinsels die ik hier achter laat.... de aard van berichtjes en blogjes die ik hier post kunnen bijgevolg een beetje 'veranderen'.... daarom dat ik, jullie, anonieme lezers, oprecht wil danken voor alle steunbetuigingen, opbeurende berichtjes, virtuele knuffels en herkenbare momenten die we samen gedeeld hebben....jullie berichtjes hebben me doen lachen en wenen,... maar vooral het gevoel gegeven dat ik er nooit of te nimmer alleen voor stond....  En dat betekent meer dan woorden dan dat ik ooit in woorden kan uitdrukken....

16:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

12-10-09

Een vlug woordje van dank

Ik wil iedereen oprecht bedanken voor de (virtuele) knuffels, de hartverwarmende steunbetuigingen, de gedichtjes en de vele kaarsjes.... Weten dat ik er niet alleen voor sta, maakt het bij momenten net iets draagzamer.

Hier gaat alles ok.... ik probeer zoveel mogelijk, binnen mijn beperkingen, te genieten van zoonlief en van onze momenten samen iets speciaals te maken... Het doet wel pijn te zien, dat hij het ook een beetje moeilijk heeft om te snappen wat er allemaal met mama gebeurd, maar hij is nog steeds zijn vrolijke kleine zelf... en ik ben zo trots op hem...

Tijd blijft vliegen, en er zouden best een paar uur meer in een dag mogen zitten, maar ik probeer elke minuut zoveel mogelijk te benutten.... en hoop elke avond dat ik dat nog een tijdje mag blijven doen...

16:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

10-10-09

wantrouwen

Veel goed nieuws uit de medische hoek valt er niet meer te verwachten.... Afgelopen week te horen gekregen dat het wel eens heel snel zou gaan, gezien de snelheid waaraan mijn algemene gezondheid de laatste paar weken achteruit is gegaan.... En dat we dus echt in termen van een paar weken moeten denken, ipv maanden.... Ik wist dat dit moment er ooit zou aankomen, en in zekere zin ben ik al een tijdje bezig met voorbereidingen te treffen voor dit moment, het moment dat ik er niet meer ben, maar toch zit ik met een soort van schrik dat ik niet alles op tijd ga rond krijgen,... en dan heb ik het enerzijds niet alleen over het eerder 'administratieve' deel, maar ook dat ik niet alles ga kunnen gezegd of gegeven hebben aan de personen aan wie ik nog zoveel wil zeggen of geven..... 

Alles aan deze ziekte en het aftakelingsprocess is unfair en oneerlijk, ik kan alleen maar hopen dat het me nog deze laatste 'wens' gunt en me nog voldoende tijd en fysieke kracht laat om op een waardige manier afscheid te nemen en de zaken af te handelen zoals ik het wil....

10:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

07-10-09

Schuifelende medemens

Respect, da's al wat ik kan zeggen voor mijn 'schuifeldende' oudere medemens.... Nu de zomer weer voorbij is en de jonge, hippe (en minder hippe) ouders en hun kroost weer land inwaards zijn getrokken, komen de 'oudjes' weer buiten met hun rolstoelen, wandelstokken, wandelkarretjes en allerlei andere atributen die een mens kan 'bezigen' om zich voort te bewegen.... Er was een tijd dat ik me met enige verbazing kon ergeren aan de puffende, zuchtende en tergend langzame slakkengang waarmee ze zich voortbewogen... Als het dan toch zo lastig was en zoveel moeite kostte, waarom dan niet gewoon thuis blijven in je luie zetel met je gezwollen benen in de lucht, in plaats van hier al medelij wekkend de helft van het voetpad in te palmen, vroeg ik me af...

Maar nu snap ik het wel,... het is een daad van pure rebelie! Rebelie tegen de aftakeling van het lichaam, tegen de muren die op je afkomen als je binnen zit, ....Een statement naar hun lichaam, de wereld en zichzelf toe... Al schuifelend in hun orthopedische schoenen geven ze aan dat ze de strijd tegen de aftakeling nog niet opgeven, en ookal is het maar 300m dat ze schuifelen, en duurt het langer om zich aan en uit te kleden voor hun uitje en zijn ze eigenlijk al buiten adem tegen de tijd dat ze de voordeur bereiken,...toch gaan ze ervoor, met hun rekje en hun steunkousen en daar kan ik alleen maar respect voor opbrengen... vooral omdat ik momenteel ook schuifel, zucht en kreun als ik mij verplaats,... misschien ook tot grote ergernis van mensen die mij op straat voorbij steken, maar ik weiger thuis te blijven en het niet te doen... want het is inderdaad een statement,... een laatste greintje waardigheid en vrijheid dat ik niet zomaar, zonder puf of kreun, bereid ben om op te geven...

11:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-10-09

Van 38 naar 48

Januari 2008 -  Ik moet een vreugdekreetje onderdrukken terwijl ik in een pashokje met een weinig flatterende licht, met mijn armen in de lucht sta te shaken alsof mijn leven er van af hangt. Life was great!!! Een kort kopje dat me -al zeg ik zelf en de rest van de wereld- goed stond, geen kankercel in mijn hele lichaam, en, en, en,... een Mexx-bloesje maatje 38!!!! The world was mine en ik kon hem aan!!!!

Oktober 2009 - Gezucht, gekreun, gepuf om al zittend mijn broek uit te krijgen... meer gezucht en gepuf om broek met elastiek aan te krijgen. Ik moet me ondersteunen aan de muren van het pashokje om recht te komen, om vervolgens tegen de muur te leunen om niet opnieuw neer te vallen. Life sucks! Een kort kopje dat - thank god- me nog altijd goed gaat - al zeg ik het zelf samen met de rest van de wereld, een hele boel venijnige kankercellen in mijn lichaam, opgeblazen ledematen en buik, en, en,en, .... een Paprika-bloesje maat 48!!!!

Het kan verkeren.....

20:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |