26-07-09

Energie

In mijn slaapkamer staan 3 foto's van zoonlief en mezelf die op een paar luttele seconden van elkaar genomen zijn... Het resultaat van een geslaagde poging om zoonlief lang genoeg in de lens te doen kijken om toch één deftige foto te hebben. De foto's zijn iets langer dan een jaar geleden genomen... toen ik zowel fysiek als mentaal bruiste van de energie,... de zomer stond voor de deur, ik was trots op mezelf dat ik de stap om bij de ex-hubbie weg te gaan eindelijk had gezet, en zoonlief en ik fietsten en picknickten elke dag dat het een lieve lust was... ik voelde me goed en dat straalt ook van de foto's af.... Toen ik vorig jaar naar die foto's keek moest ik denken aan het jaar daarvoor, aan de zomer daarvoor, hoe anders die was,... moe en ziek op de sofa met geen fietstochtjes in het vooruitzicht maar tripjes naar het toilet... en ik maakte me de bedenking hoe anders alles op een jaar toch kan zijn... hoe een jaar letterlijk een wereld van verschil kan zijn of maken.... Aan voorspellingen voor deze zomer heb ik me toen niet gewaagd, maar ik heb me wel afgevraagd hoe 'anders' deze zomer zou zijn...

Dat hij zo 'anders' zou zijn had ik nooit gedacht, of durven denken... ik dacht, hoe naïef het misschien ook lijkt, dat ik het ergste wel gehad had,... dat ik de uitzondering was op de regel die wel zou genezen van kanker met uitzaaiingen,... dat het nu, op alle gebied, eigenlijk slechter zou zijn dan 2 zomers geleden had ik echt niet verwacht... echt niet,... de energie die die 3 foto's van vorige zomer zo bijzonder maakt is ver zoek.... zelfs uitjes met een rolstoel worden vermoeiend,... hoe erg dat ook klinkt... En terwijl mijn ouders me dapper rondrijden verbaas ik me over de energie die iedereen rondom mij lijkt te hebben,... mensen die gewoon van punt A naar punt B lopen zonder dat het enige moeite van de wereld lijkt te kosten, kinderen die springen, zich laten vallen en dan weer onvermoeid verder lopen... ik snap niet waar ze de energie halen, en verbaas er me over dat het me zo verbaast dat iedereen zoveel energie lijkt te hebben... want ik had nooit verwacht dat ik zo snel zo weinig energie zou hebben,... als ik bedenk wat ik vorige maand nog kon en nu eigenlijk al niet meer...

Maar we gaan niet reutelen, dat kost ook energie,...;)...

13:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-07-09

Pruttelen

Mijn lichaam heeft het een beetje moeilijk, weet niet goed wat binnen te houden en wat niet,.... ondertussen lijk ik wel 4 maanden zwanger en staat mijn buik op springen... een heel vervelend gevoel waar niemand, en ik nog het minst, raad mee weet. Zometeen nog eens naar het ziekenhuis... En dan weer slapen, wat ik tegen alle verwachtingen in misschien, heel goed doe... Het blijft hier dus kalm, ook mentaal, het lijkt nog altijd niet doorgedrongen te zijn... Ik denk dat zoiets misschien ook nooit helemaal echt kan doordringen?

10:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-07-09

Handdoek in de ring

Ik heb lang zitten nadenken over hoe ik het volgende nieuws best breng,... en ben er eigenlijk nog steeds niet uit.... dus ga ik het gewoon maar zeggen,.... maar het is gedaan, over and out.... mijn lichaam wil niet meer, of kan niet meer..... De voorbije 7 maanden chemo hebben niks opgebracht, behalve dan dat ze mijn lichaam volledig hebben uitgeput.... maar er is geen enkele vooruitgang geboekt, au contraire zelfs, mijn hele lever is nu aangetast door de uitzaaiingen... En er zit niks meer in de trukkendoos van Wijze 1 om die uitzaaiingen weg te toveren.

Sinds begin juni worstel ik met een bronchitis waarvoor ik zware antibiotica moest nemen... terwijl ik eerst nog dacht dat de extreme vermoeidheid en de opgeblazen lever en buik een gevolg waren van die antibioticakuur, heeft een PET-CT scan vorige week echter bevestigd dat de kanker de bovenhand neemt. Maandag heeft wWjze 1 beslist de chemo stop te zetten en over te gaan op Novalbine, met de bedoeling de huidige situatie nog zolang mogelijk stabiel te houden....

Je weet ergens wel dat dit moment er ooit zal komen, maar toch lijkt alsnog te vroeg en vooral geheel onverwacht te komen. Mijn lichaam gaf de laatste weken echter wel signalen dat er iets niet klopte, extreme pijnen, vermoeidheid en een opgezwollen buik en lever deden wel vermoeden dat er meer aan de hand was dan 'chemo-moeheid'.

Ik heb geen idee hoe de komende dagen, weken, maanden er gaan uitzien, ... ik hoop dat ik misschien weer wat meer zal schrijven... momenteel beleef ik alles een beetje in een waas, mede door de pijnstillers die ik krijg veronderstel ik,... ik kan ergens niet geloven of vatten dat 'het echt is'.....

17:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

28-06-09

Kanker met of zonder?

Nu heb je in principe niet te kiezen, ofwel krijg je kanker op een moment dat je geen kinderen hebt ofwel  krijg je kanker op een moment dat je wel al kinderen hebt. Dus eigenlijk is de vraag niet aan de orde, maar... als je een paar woorden aan de vraag toevoegt krijg je wel een vraag die tot een interessant gesprek kan leiden. Is het ‘makkelijker’ (ik besef dat dit misschien geen gelukkige woordkeuze is, maar gemakshalve kies ik toch voor dit woord omdat de eerste persoon met wie ik een gesprek voerde over dit onderwerp ook dit woord had gekozen) om kanker ( en de bijkomende behandeling) te ondergaan met of zonder kinderen? Zijzelf had geen kinderen, en had het gevoel dat ze zich niet 100% gaf voor het gevecht dat ze moest leveren, omdat er ergens een klein knagend stemmetje in haar zei dat ‘if worse came to worse’ iedereen die haar kende wel zou rouwen om haar, maar dat niemand haar echt nodig had en dat er dus geen echte reden was voor haar om energie te steken in het vechten tegen de ziekte, maar dat ze haar energie beter kon steken in het aanvaarden van haar ziekte en zien waar dat haar bracht.’ Waarop ze vervolgens zei: ‘But still, I think you are very lucky to have child, so you know what you are figthing for’. Ik heb gewoon eens fijntjes gelacht en ben er  verder op in gegaan, vooral omdat ik net het tegenovergestelde ervaarde op dat moment. Ik voelde me namelijk enorm, maar echt enorm schuldig tegenover zoonlief dat ik kanker had en dat mijn ziekte zijn leventje en ons samenzijn zodanig hypotikeerde. Ik dacht juist dat het makkelijker was om het gevecht met kanker aan te gaan, zonder dat je kinderen had, omdat je dan niet constant herinnert wordt aan alles dat er op het spel staat, en dat je je bijgevolg niet schuldig hoeft te voelen als je niet 100% kan genieten van de mooie momenten samen omdat er ergens toch een knagend stemmetje zit dat zegt:’ Hopelijk mag zoonlief nog veel zo’n momenten beleven samen met mij en kunnen we morgen, volgende maand en binnen 10 jaar nog altijd van elkaars gezelschap genieten.’ Maar dat heb ik haar dus niet gezegd, omdat ik denk dat zij mijn standpunt niet zou kunnen begrijpen, net zoals ik haar ook niet volledig kon volgen in haar redenering.

Voor mij leek het juist een ‘verademing’ je niet schuldig te moeten voelen dat je een klein hulpeloos wezentje moest achter laten indien de kanker de bovenhand zou krijgen. Het leek me een geruststellende gedachte ‘te mogen vertrekken’ wetende dat ouders, vrienden, familie en partner na een eerste rouwperiode uiteindelijk wel weer op hun pootjes zouden vallen. Iets waar ik van zoonlief niet zo zeker van ben (en nog steeds niet eigenlijk) omdat elk stukje van mij (zelfs de cellen waarin kanker zit) roept dat ik zijn mama ben, en dat ik als zijn mama zijnde er moet zijn voor hem, nu en voor altijd.... niet alleen als hij de eerste keer terugkomt van sportkamp, als hij afstudeert, als hij gaat samenwonen met zijn partner, maar ook vandaag, volgende week, volgend jaar en binnen 10 jaar, als hij me wil vertellen over de denappel die hij gevonden heeft in het bos, als hij te moe is van het spelen om zijn pyama zelf aan te trekken, en om samen op zoek te gaan naar een churros kraam op een Vlaamse kermis..... En de wetenschap dat dit alles misschien niet zou kunnen omwille van een paar nijdige kankercellen, werkte een hele tijd verlammend en zetelde me op met een torenhoog schuldgevoel naar zoonlief toe.

Ondertussen zijn we aan de tweede chemokuur begonnen, en zetel ik nog steeds met een torenhoog schuldgevoel tegenover zoonlief,  en hebben zoonlief en ik samen een chemo in de winter doorstaan, .... Hij is ziek geweest en ik ben ziek geweest, .... en telkens dat de ziektekiemen zich aanboden, ging zoonlief naar mijn ouders, want geloof me, niks is vermoeiender dan een 3-jarige als je scheel ziet van de hoofdpijn en snot...en bleef ik dus alleen achter.... En toen kwam ik tot het besef dat de dagen zonder de structuur die een kind uiteindelijk toch brengt in een dag, wel hééél lang zijn. Als zoonlief hier is, staan we om 7h op, kleden we ons aan, eten we samen en breng ik hem naar opvang/school tegen dan is het goed en wel 9h en kan ik in elkaar zakken als een pudding als het moet, maar met de wetenschap dat tegen ten laatste 16h weer alert en monter moet zijn om zoonlief te gaan halen, samen te eten en een beetje van een sociaal persoon te zijn tot hij gaat gaan slapen. Maar als deze structuur wegvalt, lijkt ook elk nut aan zich aan te kleden, te koken en sociaal zijn weg te vallen... de winterdagen zonder zoonlief waren, grijs, eenzaam en vooral saai. Ik kon me echt niet voorstellen dat ik elke dag zo zou moeten beleven. Ik liep ’s middags nog altijd in mijn pyama rond, at uit de pot voor de TV, zapte van de ene teleshop aankondiging naar de andere en lag uren te woelen in mijn bed omdat ik wist dat me morgen weer zo’n dag te wachten stond. Want een kind mag dan uitermate veel energie vergen, je krijgt er ook zoveel voor in de plaats, een  vrolijke ‘goeie morgen, mama’ bij het opstaan, ongeacht hoe belabberd je eruit ziet, een grappig gesprek bij het ontbijt, een laatste knuffel voor het weg gaan, een dikke zoen bij het weerzien, een onmisbaar knuffelmoment tijdens het lezen... zoonlief is het beste medicijntje tegen kanker en de kanker-blues.... en ja, een 3-jarige is bij momenten uitputtend en ik moet soms mijn lippen kapotbijten en tegen de tranen vechten als we een samen een fantastisch moment samen beleven, maar ik zou dit niet kunnen zonder hem,... ik zou niet kunnen vechten, en het gevecht blijven volhouden, zonder hem... hij is mijn rots, mijn waterdrager, mijn medicijntje.... best wel veel verantwoordelijkheid voor zo’n kleintje, denk ik soms... en dan voel ik me soms wel weer schuldig, maar dan raap ik al mijn energie samen en doen we samen iets leuks... en als ik die ondeugende twinkel in zijn ogen zie en zijn aanstekelijk lach hoor, denk ik: ‘misschien beredderen we al bij al zo slecht nog niet samen.’

Dus, ja,.... ik denk dat ik uiteindelijk toch geneigd ben te zeggen dat kanker met kid(s) toch iets aangenamer is, vanuit mijn (egoïstische) beleving dan toch.

13:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-06-09

Absurdis Absurdum

Sinds er chemo door mijn aderen stroomt heb ik al menig bizare, angstwekkende en absurde droom gehad, maar deze slaat werkelijk alles:

In deze specifieke droom ga ik op bezoek bij een vriendin, ....op het moment echter, dat ik bij haar aanbel besef ik ineens dat ze nog maar letterlijk terug is van een reis (de nacht dat ik deze droom had ging ook vooraf aan de dag dat er een vriendin zou terug komen van een reis, dus tot hier toe is er nog niks bizars aan mijn droom)  en dus bijgevolg nog heel moe is van de jetlag. Maar dat inzicht kwam dus net ietsje te laat, want een vriendin met wallen van hier tot Tokyo onder haar ogen opent de deur. Ik verontschuldig me, zij zegt dat het niet erg is, terwijl ik duidelijk zie dat ze veel liever in haar bed zou liggen en terwijl zij daar zo zielig en duidelijk tegen de slaap vechtend aan haar deur staat, denk ik: ‘jeezes, wat een debiel begin voor een droom is dat nu? Had je nu echt bij niemand anders op bezoek kunnen gaan?’ En de setting verandert volledig...Nu zit ik in een sofa met een uitermate interessante en knappe man, zo’n beetje een Hugh Grant look-alike (jaja, ik weet het, je hebt het voor dit type of niet, maar ik heb het wel voor, voor dit sullige ‘bad-boy’ typetje... he’s my ‘dream’guy (haha)...), en we moeten elkaar al een tijdje kennen want we voeren een boeiend gesprek zonder ongemakkelijke stiltes en ineens zegt hij:’ Weet je, jij bent zo’n fantastische, uitzonderlijke vrouw die zoveel kracht en zelfzekerheid uit straalt,... maar.... Ik denk: ‘nu komt het, nu gaat hij zeggen dat ik kanker heb en dat dat hem belet een relatie met mij aan te gaan’ waarop ik mij naar een dienblad op wieltjes vol met karaffen wijn en wiskey begeef (Ik kijk de laatste tijd regelmatig naar films en series die zich afspelen in de jaren ’20, en op het moment dat er een gevoelig onderwerp wordt aangesneden begeeft één van de personages zich bijna altijd naar zo’n dienblad op wieltjes) en dan zegt hij dus:’ je bent te mager voor mij!’ (Nu, weet ik dat je het aan dit blogje niet kunt zien, maar ik ben alles behalve mager, laat staan TE mager,....ik mag dan wel een flink pak kilo’s kwijtgespeeld zijn door de eerste chemo, ik ben nog altijd ‘average’) Ik sta, zoals het een echte dramareeks eer aandoet met mijn rug naar hem (ha, ja, want in ‘days of our lives’ staan de personages ook altijd tegen een rug te praten op het moment dat ze hun ware gevoelens uiten) en knal kwaad een paar ijsblokjes in mijn glas terwijl ik denk: ‘deze droom wordt gewoonweg stommer en stommer, had je nu echt niet een beetje beter en langer kunnen nadenken vooralleer aan deze droom te beginnen?’.... En opnieuw verandert de setting, nu bevindt ik me in een groot huis met in elke kamer een persoon die ik vaag ken, ... ik wandel van kamer tot kamer en observeer de mensen, hun handelingen en conversaties en kom tot de conclusie dat sommige mensen toch anders zijn dan  voor wat ik hun aanzien had en dat dan weer anderen precies zijn zoals ik verwacht had. Plots sta ik in de tuin, en in de verte komt er een lange, graatmagere, stijlvol gekleede blonde pannelat op me afgewandeld... ineens staat ook de Hugh Grant look-alike naast mij, met in zijn hand het glas waarin ik boos de ijsblokjes had gesmeten (!!!) en hij zegt:’ Niet jaloers zijn, hé maar dat is mijn ex en nog steeds mijn grote liefde!’ Op dat moment draai ik me om en roep (zoals mensen in de camera zouden roepen moest dit een film zijn): ‘Ok, nu moet je echt wakker worden want deze droom trekt echt op niks meer! Hup, opschieten, wakker worden’ En ik word inderdaad wakker.

Bizar hé, dat je je er zo bewust van kan zijn dat je aan het dromen bent?

18:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-06-09

Een kaars

" Eén kaars kan duizend kaarsen aansteken zonder haar levensduur te verkorten"

Boedha

09:17 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-05-09

Afscheid van een illusie

Hij is niet meer... de knappe rots in mijn kanker-branding.... eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat het al bij al een flauwe rots was, want veel steun of houvast heb ik er eigenlijk niet aan gehad, maar dat kwam meer door mij dan door hem, want hij heeft nooit geweten dat hij de rots in de kanker-branding van een patiënte was,... maar  het idee van ‘zijn bestaan’ heeft de ellelange uren op de sofa bij momenten een pak lichter gemaakt, dan (dag)droomde ik scenario’s bij elkaar die de scenaristen van Grey’s Anatomie nooit zouden kunnen bedenken,.... Mijn wekelijkse chemo afspraak, was onbewust ook een wekelijkse afspraak met hem,... in het ziekenhuis zijn was namelijk een mogelijkheid om hem tegen het lijf te lopen...

Maar hij is dus niet meer..... in Jette..... mijn Mcdreamy, ... mijn Wijze2, ... mijn rots in de branding,... has moved on, en wel naar de chirurgische afdeling van het ziekenhuis van Aalst....wat ik persoonlijk een beetje teleurstellend vind,... want, met alle respect voor Aalst, maar als ambitieuze dertiger ruil je de hoofdstad toch niet in voor een provinciestad? .... van zero ‘Jes’gehalte gesproken! Het maakt hem meteen ook een stuk minder interessant, ... want een man die zo’n onbezonnen keuze maakt is: a) niks voor mij, b) verhuisd naar Aalst omdat ie onder de sloef ligt bij zijn vriendin (die hem voor een ultimatum had gezet, namelijk verhuizen naar Aalst of een tattoo met haar naam of zijn voorhoofd (ja, laat me nu effe gewoon lekker gemeen zijn), en dus ook niks voor mij of c) gewoon niet zo fantastisch interessant als ik de voorbije 2 jaar gefantaseerd heb en dus echt wil niks voor mij... Maar goed hij is dus niet meer in Jette.... en mijn puberhart rouwt en lijmt zichzelf weer aan elkaar en zingt dapper mee met Gloria Garner........ ‘I will survive....lalalalalalalalalalalalala’.......

13:12 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-05-09

Moe..

Een letterlijk slaaploze nacht gehad, niet van het onweer,... alhoewel, misschien zat dat er ook wel voor iets tussen, ... maar ik heb dus echt geen oog dicht gedaan,... en toen ik de schapen lag te tellen, bedacht ik ineens dat een slaaploze nacht me toch wel eens in de zoveel weken overkomt... dus misschien heeft het toch ook wel iets met de chemo te maken... want ja,... ik ben nog steeds bezig met chemo.... na 25 weken taxol zijn we sinds vorige week overgestapt op gemzar... kwestie van een beetje te varieëren, hé,....Nee, de toxiteit in mijn lichaam is te hoog met als gevolg dat mijn teennagels uitvallen (fase 4?) en dus vond Wijze 1 het tijd om over te stappen op iets anders.... Ik ben het leven met chemo ondertussen al zo gewend dat het me eigenlijk niet veel meer kan schelen die extra weken gemzar,... maar het woordje 'toxiteit' hoor ik toch liever niet... want wat voor 'bucht' moet er dan wel allemaal niet in mijn lichaam zitten als mijn teennagels uitvallen door de hoge toxiteit van 'spul' dat in mijn lichaam zit? We gaan er niet teveel aan denken en nog een beetje besjes vol met anti-oxidanten eten....;).... 

11:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-05-09

Dum tek tek

Mijn tienerjaren in Brazillië hebben van mij een ‘gay man’ gemaakt, ik heb namelijk nooit last gehad van de typische aversie voor Eurosong die de gemiddelde Belg ergens rond zijn 17de ontwikkelt... en die hij pas ergens rond de 30 weer kwijt speelt. .... Het hoogtepunt van mijn eerste jaar terug in België was de overwinning van Dana International tijdens  Eurovsion 1997....Daar had ik 5 jaar op gewacht.... who cares about the liedjes en dat we meer dan de helft van de tijd niet eens snappen waarover ze zingen, de pracht, de praal, de glitterpakjes, de capes die halfweg het liedje van het lijf van de zanger/zangeres worden gerukt...  Op elke andere avond halen we onze neus op voor zoveel kitch op de buis, behalve op eurosong avond... De gay man in mij joelt en jouwt uit, landen die België (hoe slecht onze inzendingen ook mogen zijn) geen punten gunnen worden verbannen naar een zwarte lijst met de titel ‘ never to visit’ en elk land dat ons een punt gunt krijgt een toast champagne... En zelfs de ‘nieuwe versie’ met de halve finale, die België nog nooit heeft overleefd, kan de pret niet bederven... meer nog, it’s dubbel fun,... eerst supporteren voor België tijdens de halve finale en daarna voor Zweden (I have friends there, een vader die voor volvo werkte en ken een paar woordjes zweeds dus er is een band!), die een patent hebben op Eurosong deuntjes en dus elk jaar tot in de finale geraken en vaak ook hoog scoren...

Dit jaar is het extra spannend,... want Hadise (voor Turkije) wordt geschat als topfavoriet... SPA-N-NEND!!!!

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-09

Healthy and spiritual living for dummies

Als je een ziekte hebt zoals kanker, dan stel je je vragen, allerlei soorten van vragen die soms weinig met elkaar te maken hebben, maar je wel bezig houden... Waarom (en alle varianten daar op)? Wat is mijn behandelingschema? Wanneer ben ik genezen? Wat kan ik doen om te vermijden dat het terug komt? Wat ga ik anders doen in mijn leven éénmaal ik beter ben? Welke les moet ik hier uitleren, wat kan ik wel eten tijdens de chemo? Wat wil ik eten?....etc., etc., etc., ....En een mens zou geen mens zijn moest ie niet op zoek gaan naar antwoorden.. in het diepste van zijn ziel, tijdens laat-avond gesprekken met dierbaren, in gezonde voeding, in positief denken, in boeken.... Sinds mijn diagnose 2 jaar geleden, is mij al menig boek aangeraden,...Gaande van ‘Anti-kanker’ (van Dr. David Servan-Schreiber) tot ‘de kracht van het nu’ (van Eckhart Tolle) en van ‘Eten, bidden, beminnen’ (van Elizabeth Gilbert) tot het hele oeuvre van Paolo Coelho..... Sommigen heb ik gelezen, anderen ben ik in begonnen, ....  bij bepaalde boeken kreeg ik de kriebels en dacht ik ‘whatever’, bij andere maakte ik notities en kanttekeningen....

Ik weet niet echt of de ‘openbaringen’ die vermeld worden in het soort boeken zoals hierboven vernoemd, echt iets voor mij zijn,... ik heb er het geduld en de discipline niet voor, denk ik.... maar na 2 jaar van ‘soul searching’ en lezen over de krachten van groene groentjes en rode besjes moet ik wel toegeven dat er hier en daar een paar dingen zijn blijven hangen... en die ik toe pas.... een soort van ‘eigen’ interpreatie van spiritualiteit en organische groentjes  meet western woman, zeg maar,... gemakkelijk, smakelijk (meestal toch)en fun (ja, ik shop wat af!)... ik ben er niet zeker van wat de Gilberts, Eckharts en Schreibers van deze wereld voor ogen hebben en of ze mijn ‘spiritual and healthy living for dummies’ zouden bewieroken of gezond noemen,... but it works, zelfs voor een luie en ondisciplineerde vlo als ik...

Wat doe ik dan wel dat me zo bijzonder doet voelen? ...Ha, vooral veel besjes, frambozen, braambessen, blauwe bessen, alfalfa scheuten,  waterkers (voor anti-oxidanten) en pure fondant ( de gezondste van de chocolades) eten, sapjes (van alle soorten en alle kleuren) en water drinken, mensen die energie vergen en opslorpen mijden en mensen die energie uitstralen en geven bewust opzoeken, het kind in mij loslaten als ik met zoonlief speel, dankbaar zijn voor en genieten de dingen en mensen in mijn leven die wel leuk zijn en toegeven aan materialisme... En vooral dat laatste vind ik belangrijk, hoe oppervlakkig dat ook klinkt... Elke zelfverklaarde goeroe die de voorbije 5 jaar een boek geschreven heeft schudt waarschijnelijk ontgoocheld zijn hoofd,... en dat mogen ze, ik heb het er ook effe moeilijk mee gehad.... iedereen wil je namelijk overtuigen dat  een nieuwe paar schoenen of het kleedje in dit seizoens modekleur je niet gelukkig kan maken dat alleen innerlijk rust, vrede en evenwicht dat kan,... maar guess what,  ik heb ontdekt dat ik van mooie dingen houd,... ik weet dat klinkt oh zo fout klinkt in deze tijden van mindfullness, ‘zen workshops’ en ‘vind je innerlijke kracht’ lezingen en ....ik heb er me ook schuldig over gevoeld, over deze typisch kapitalistische eigenschap, ik heb het proberen te bedwingen, me mooie kleedjes ontzegt, mijn ogen gesloten als ik voorbij een Zara Home of Autour du monde wandelde,...ik heb geprobeerd me te concentreren op de mooie kleuren van de natuur of de oprechte glimlach van het onbekende kind in de straat, ... maar ik kon er niet van genieten zoals de boeken voorspelden dat ik zou en moest doen want ik kon alleen maar aan het diepe blauw van het kleedje in de winkel denken of aan hoe mooi die met zilverdraad afgezette bedsprei uit die andere winkel zou staan in mijn kamer.... tja, wat kan ik zeggen, ik word gewoon gelukkig als ik mezelf iets moois gun.... en dat toegeven maakt mij misschien oppervlakkig in de ogen van sommigen, maar maakt mij vooral wie ik ben én gelukkig met wie ik ben(en ik denk dat het uiteindelijk dat is dat elke ‘goeroe’ in zijn boek belooft dat de lezer zal bereiken).... iemand die graag besjes vol anti-oxidanten eet in een diep blauw kleedje op een prachtige bedsprei terwijl ze de wijze woorden van Kalil Gibran probeert te interpreteren....

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-05-09

Leven met kanker... waarom niet?

Of dit een nieuwe bladzijde is in mijn leven weet ik niet, maar ineens kreeg ik, wat de Amerikanen zo mooi benoemen, ‘an epiphany’ of een ingeving.... waarom niet gewoon leven met kanker? Waarom mijn leven ‘on hold’ zetten om te vechten tegen kanker, zoals ik nu doe, ipv gewoon te leven met kanker... Want ik begin het vechten tegen kanker vervelend (omdat ik het gevoel heb niet meer te leven maar steeds te wachten op ‘het leven’),  frustrerend (om het gevoel te hebben dat ik niet kan leven zoals ik zou willen), energieslopend (als ik denk aan alle dingen die ik liever zou doen of zijn ipv op de sofa t hangen of ziek te zijn) en vooral deprimerend (constant denken aan wat je zou willen doen met je leven maar het gevoel hebben dat de kanker je in de weg staat is niet bepaald opbeurend) te vinden....

Ik heb het gevoel dat ik de voorbije 2 jaar heel veel energie heb gestoken in het ‘willen genezen’ en in het ‘alles er over hebben om te willen genezen’ zonder dat ik er veel voor in de plaats heb gekregen... Ik dacht dat als ik gewoon braaf doe wat de oncologen me opdragen, niet teveel reutel en vooral postief blijf denken, ik er wel zou geraken,... maar ondertussen heb ik door dat ‘dat’ niet werkt voor mij, misschien daarom ook dat deze ‘tweede keer’ zo anders is dan de ‘eerste keer’, toen wist ik niet wat er me te wachten stond en onderging ik wat me overkwam en probeerde ik maar het beste te maken van de emotionele chaos, van de periodes dat ik wel energie had om iets te doen, van de periodes dat ik geen energie had iets te doen, van de fysieke aftakeling... maar deze keer wist ik in grote lijnen wel waaraan me te verwachten en wist ik eigenlijk ook dat ‘ziek zijn’ me eigenlijk niet al te goed ligt, .... want als ik mee ga in het ‘ziek zijn’ dan word ik zielig, passief, gevoelloos en bij momenten een beetje van een zaag (vooral tegen mijn eigen)... and we really do not like that person... En dat heb ik (nu pas, I know) door, ....dat ik, door mezelf te zien als een zieke en te bestempelen als iemand die ziek is van kanker,  eigenlijk toelaat dat kanker mijn leven ‘on hold’  zet en van mij iemand maakt die ik eigenlijk helemaal niet wil zijn. Akkoord, zoals je in de boekskes leest en hoort heeft kanker mij ook positieve ‘levenslessen en levenswijsheid’ bijgebracht, maar de (ex)patiënten die over die wonderbaarlijke inzichten, waar bepaalde gezonde medemensen bij momenten misschien jaloers op zijn, schrijven of vertellen gaan meestal voorbij aan de diepe emotionele dallen en chaos die aan zo’n momenten voorafgaan. En het zijn die dallen die ik niet meer wil... of beter de dallen waar ik door eigen toedoen in sukkel, ... het dal van een slechte chemo-dag of slechte scan, daar kan ik weinig aan veranderen of doen,... maar de diepe emotionele dallen waarin ik mij soms plots bevind en in wroet (en in blijf wroeten, en wroeten, en wroeten), dat wil ik niet meer... die energieslopende aspecten van kanker ben ik beu, beu, beu, beu....

Don’t get me wrong, ik ga kanker ineens niet beginnen ophemelen tot één groot feest of ook neem ik geen ‘vrede met de situatie en aanvaard ik mijn lot’ ... verre van, want kanker is geen feest (zelfs niet een klein beetje, maar eerder een party pooper’) en ik wil nog altijd genezen en ik geloof eigenlijk ook nog altijd dat ik zal genezen, maar ik wil niet meer dat de drang om te leven een dwangmatig gedachte is die me eerder paraliseert dan motiveert. Ik zal niet zeggen dat ik elke dag met de gedachte opsta, zeker niet, maar ik ben het kotsbeu om dagen te hebben waarop ‘Komaan, we gaan ervoor, we’re gonna beat this thing’ het eerste is waaraan ik denk.... Ik wil opstaan met de gedachte ‘ok, en wat gaan we vandaag weer eens beleven?’... En ik weet heel goed dat om dat te doen, om met die gedachte op te staan, ik eigenlijk niet veel meer hoef te doen dan een klik te maken in mijn hoofd... Het lijkt oersimpel, maar we weten allemaal wel hoe moeilijk het is om die klik te maken zonder niet nu en dan eens terug te klikken... Maar ik ga hem dus maken die klik om dat ik het beu ben me te ergeren aan het gevoel dat ik kanker mijn leven laat leiden en lijden (heb je hem?)...

En dit begint veel weg te hebben van een irritante Amerikaanse peptalk, ik weet het en sorry daarvoor, ...maar ik weet dat ik het kan, het leven ‘leven’ en ervan genieten (ongeacht de tegenslagen van het leven),  omdat ik het vroeger (voor kanker) heel gemakkelijk kon, meer nog, ik heb het gevoel (and this sounds very vain om over jezelf te zeggen, I know... but hej, ik heb kanker,.. gun me wat...hehehe....;)...) dat ik vroeger (voor kanker dus) constant, of toch vaak, in die ‘klikstand’ stond,... dus ik weet dat ik het kan en dat ik het in me heb om het te doen...En als ik echt meen wat ik hierboven schreef, namelijk dat ik wil leven met kanker ipv mijn leven ‘on hold’ te zetten voor kanker, dan moet ik het ook gewoon doen.... nu... KLIK! (Beat this, Dr. Phil!)

 

17:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-05-09

Ik heb genoten...

Van Brussel, van de terrasjes, van de babbels, van het mensen kijken, van de vriendinnen, van sushi (inderdaad vlak aan de Beurs), van muntthee en van de champagne... Bruxelles, je t'aime plus que jamais.....

21:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-05-09

Weekendje Brusselen...

Haaaa, hier hebben we naar uitgekeken,... sushi, champagne, tetteren met vriendinnetjes (hopelijk op een terrasje met een Kriek Lindemans), maar vooral 48h in een prachtige stad... Ik heb er zovéél zin.... Dus als je dit weekend iemand met een sjaaltje op haar hoofd en een smile van hier tot Tokyo in Brussel ziet rond kuieren.... It's me!....

17:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-04-09

Zelfmedelijden in het holst van de nacht

Ik heb nooit echt veel gehad met of aan medelijden,... het is mijn ding niet, ik ben er niks mee, ik verwacht het van niemand en ik hoef het ook niet,... Mensen mogen zich zorgen over mij maken al wat ze willen, maar ik word er ongemakkelijk bij als ik merk dat iemand medelijden met me heeft,... zelfmedelijden, par contre, daar ben ik de voorbije 2 jaar wel steeds beter in geworden,.. ik kan een hele dag oprecht van het leven genieten, maar me, in de donkere uren van de nacht, niettemin zo zielig en alleen voelen... En daar ook heel diep in gaan .... en zo was ik niet (voor de kanker) en zo wil ik nu eigenlijk met kanker ook niet zijn, .... dus ik denk dat we dat van nu af aan gaan proberen niet meer te doen.... ons zelf zielig vinden,... Ik heb eens gelezen dat je gewoontes die meebepalen wie je bent als persoon, niet abrupt mag breken, omdat het nu éénmaal moeilijk is om zo’n ‘persoonlijkheidsgewoonte’ te veranderen... Als je te abrupt te werk gaat, bestaat de kans dat je het niet volhoudt en redelijk snel opgeeft (en dat ik me, in mijn geval, nog zieliger ga vinden)... dus ipv van de ene dag op de andere te breken met een ‘slechte’ gewoonte is het beter omdat geleidelijk aan te doen... met andere woorden, ik ga er misschien beter niet  van uit te gaan dat ik in de donkere uren van de nacht ineens een ‘happy camper’ ga worden, die ‘Kombaya my Lord’ neuriet als ze de slaap niet kan vatten, maar misschien kan ik wel proberen om minstens één slapeloze nacht per week niet zielig te doen, maar meteen als ik de bui voel aankomen, het licht aan te floepen en  in een boekje ofzo te lezen.... Ja, dat lijkt me wel iets... Hmmm, Dr. Phil would be proud of me....;)

09:13 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-04-09

rare kanker...

Wat hebben Izzy (van Grey's Anatomy), Marie-Rose Morel en ik met elkaar gemeen? Niks op het eerste zicht... Izzy is een fictief persoon in een dokersreeks, Marie-Rose een Mati Hari (volgens sommigen) die de mannen van het VB tegen elkaar uitspeelt en op zet.... en ik, tja ik, wie ben ik?... Maar toch, door een toevallige bepaling van het lot, hebben we iets met elkaar gemeen... We hebben alledrie kanker en onze overlevingskansen worden geschat op 5 à 10%.... En dat doet wat met een mens, of toch met mij, ... want ik had nooit gedacht dat ik zoveel sympathie en medeleven zou kunnen opbrengen voor een fictief personage of iemand van het VB.... zo zie je maar weer eens,... kanker doet echt wel rare dingen met een mens... en doet je dingen voelen waartoe je je niet mogelijk achtte....

10:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-04-09

Lijden

Een mens lijdt dikwijls't meest

Door't lijden dat hij vreest

Doch dat nooit op komt dagen.

Zo heeft hij meer te dragen

Dan God te dragen geeft.

(Anoniem)

10:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-04-09

Geniet...

Geniet van het zonnetje!!!

09:46 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-04-09

Herhaling

Ik schrijf en praat er niet veel over..... de kanker.....ik heb het gevoel dat er eigenlijk niks meer over te zeggen is,.... dat alles dat ik er zou over willen schrijven al eens ergens geschreven is, door mij, door anderen... Dus schrijf ik niet en praat ik er niet over... over de kanker die er nog altijd eens...

De vorige keer, of de eerste keer zeg maar, was kanker een invasieve indringer in mijn leven... een kwaal, een kwaad, dat mijn leven ondersteboven keerde, dat van een werkende mens een sofa-sloof maakte, dat van een actieve moeder een eerder passieve moeder maakte, dat van een sterke echtgenote een klein wraak maakte,... Er kwam op korte tijd zoveel op me af dat ik me soms geen raad wist met de informatie, met de emoties, met de angsten, met de onmacht, .... met alles dat bij kanker komt kijken... ik herhaalde eindeloos mijn verhaal aan iedereen die het horen wilde, ik startte een blog, ik schreef in het dagboek met tierlantijntjes, begon aan een boek voor zoonlief,... Schrijven en praten deed ik om de chaos in mijn hoofd te bestrijden...

Die chaos is er in zekere zin nog altijd,... de onmacht, de emoties,... ze zijn er nog steeds,.... meer nog, ze hebben zich genesteld tussen mijn oren, en ze maken het zich gezellig,... niet dat het welkome gasten zijn, eerder guests that outstayed their welcome, maar ik denk dat ik gewend ben geraakt aan hun aanwezigheid,.... ik wil ze er niet hebben, maar ze zijn er wel dus tolereer ik hun aanwezigheid maar... de ene dag lukt dat al beter dan de andere...

De vorige keer waren mijn pen, laptop en tong ook een strijdmiddel tegen de kanker.... door erover te praten en schrijven had ik het gevoel toch een beetje controle te hebben over de situatie waarin ik zat,.... nu heb ik het gevoel dat ik kanker controle geef over mij en mijn leven als ik erover praat of over schrijf..... omdat ik het gevoel heb dat ik er al zolang over schrijf en praat,... alsof er niks anders in mijn leven speelt of belangrijk is.... en die eer wil ik het niet geven, dat verdient kanker niet en mijn leven, of het leven in het algemeen, niet... dat kanker alles domineert.... dus schrijf en praat ik er niet zoveel meer over.... over de kanker, over de gevoelens die bij kanker komen kijken, over de chemo, over de onmacht, over de angsten,.... maar het neemt niet weg dat ik de kanker wel nog beleef, elke dag opnieuw.... dat hoe hard ik het ook probeer om het te negeren... de kanker er nog altijd is....

09:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-03-09

Stout

Soms doen we gewoon eens lekker stout.... dan luisteren we ( as in me, myself and I) niet naar mijn lichaam, dan doen we gewoon of we geen kanker hebben.... dan eet ik meer dan goed is voor mijn maag omdat ik er gewoon zin in heb, dan ga ik later slapen dan goed is omdat ik toch het gevoel wil hebben dat ik een dertig-jarige ben en geen drie-jarige die om 8h in bed moet....dan wandel ik verder en langer dan goed is voor mijn benen en lijfje..... soms doen we gewoon eens niet aan kanker....soms leven we gewoon eens... en genieten we van het moment.... en denken we niet aan wat er volgt, de maag die overhoop ligt, de spier- en gewrichtenpijn, de vermoeidheid.... soms zijn we gewoon eens wie we zijn, zonder kanker... 

10:18 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-03-09

Zoonlief

‘Mama, als ik groot ben word ik ook mama, dan kunnen wij samen mama zijn!’ fluistert zoonlief terwijl ie zijn neus tegen de mijne drukt.... ik ben geen plakker, nooit geweest, ik kan er zelfs niet tegen om de aanwezigheid van een ander lichaam in mijn bed te voelen, maar ik zou niet meer aan mijn dag kunnen beginnen zonder mijn ‘plakmoment’ met zoonlief...Nadat de wekker is afgelopen, genieten zoonlief en ik vaak nog 20 minuutjes van de veilige warmte van mijn bed voor we aan onze ochtendroutine beginnen... ‘k heb nooit gesnapt wat ‘Flair’-vrouwen zo fantastisch vonden aan het ruiken van de lichaamsgeur van hun partner bij het ochtendgloren tot ik op een morgen zoonlief z’n volle bos haar in mijn neus voelde kriebelen terwijl ie zich tegen me aan nestelde....  mijn neusgaten werden gevuld met de overheerlijke geur van ‘liefde’ waar ik een instant smile van kreeg .....

Zoonlief.... ik kan uren over hem praten.... hij heeft me danig veranderd, de kleine man van mijn leven... Hij heeft me volwassener gemaakt (omdat ik nu verantwoordelijkheden en zorgen hebben die ik voor hem niet kende) maar tergelijkertijd ook kindser (we kunnen beiden buikpijn krijgen van het lachen als we de klinkers van de woorden door andere klinkers veranderen)... Zijn komst heeft me sterker gemaakt maar ook kwetsbaarder, ...  Hij heeft me zoveel gegeven op zo’n korte tijd en dan nog eens allemaal zonder het zelf te beseffen...

Vandaag is ie 3 jaar geworden... 3 intense jaren vol ontroering, verbazing, verwondering en bewondering...3 jaren die me zo benieuwd maken naar wat hij me nog allemaal zal leren, wat we nog samen zullen ontdekken en beleven... 3 years that make me long for more....

09:03 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-03-09

De zon...

Wat een verschil dat een paar straaltjes zon kunnen maken... hopelijk blijft ze effe!

09:08 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-03-09

Grey's anatomy in Jette...

Of ze zo dramatisch, ambitieus en hitsig zijn als Meredith & co weet ik niet, maar er is weer een nieuwe lichting 'interns' neergestroken in het oncologische centrum van Jette.... Jonge mannen in een witte doktersjas het heeft wel iets,... iets om naar uit te kijken toch,.... want jonge dokters hebben ook een andere (lees: interessante) aanpak... zo moest ik onlangs doen alsof de hand van de dokter de kanker was en er eens heel hard op slaan,... ik heb me ingehouden, want ik denk dat moest ik me echt laten gaan hebben, hij de rest van de dag zijn pen niet meer had kunnen vasthouden... verder deed ie ook allerlei reflex-testen, onderwierp ie mijn rechterborst aan een onderzoek, bestudeerde hij uitvoering mijn litteken.... Heel anders dan Wijze 1 en Wijze 3,....

In de Humo was er een jaar terug eens een reeks over jonge dokters, en in het interview zei één van die jonge witte jassen dat oncologie eigenlijk de crème de la crème was (en de 2 andere jong jassen knikten instemmend)... Dat waren zijn letterlijke woorden,... crème de la crème....Ik heb dat eigenlijk nooit begrepen, ik snap niet wat ze daarmee bedoelen,... is het omdat het technisch gezien het interessants is?... Omdat oncologie zo breed is?... Omdat het, gezien het aantal stijgende aantal kankergevallen, werkzekerheid biedt?...

09:44 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-03-09

Chronische en acute sinusitus

I'm no superwoman..... maar pijn is voor watjes.... zo heb ik ooit, volgens een sportarts, 2 jaar langer dan mogelijk op een voet rondgelopen waarvan de ligamenten volledig gescheurd en kapot waren,..... Niet dat ik daar nu trots op ben, want dat toont eigenlijk maar aan hoe weinig respectvol ik met mijn lichaam omspring, maar pijn is er om te verbijten en niet om over te reutelen..... behalve dan als het hoofdpijn is..... echt, ik kan niet tegen hoofdpijn,.... ik word er zot en onnozel van.... Ooit het gevoel gehad een stuk van je hoofd te willen wegsnijden? Ik deze week wel... Sinds vorige dinsdag heb ik barstende hoofdpijn, non-stop, enkel als ik stil lig en mijn ogen sluit gaat het een beetje beter...

Vorige week woensdag had ik mijn wekelijkse afspraak in het ziekenhuis en vertelde ik de assistent van wijze 1 over mijn barstende hoofdpijn, voor ik het goed en wel besefte lag ik onder een scanner,.... in lichte paniek, want de assistent wou checken of er geen uitzaaiingen in de hersenen waren, en nu zal de goede man wel gelijk hebben gehad om het zekere voor het onzekere te nemen, maar ik had mijn hoofdpijn tot dan toe geweten aan de chemo (een 'nieuwe' bijwerking) en niet aan uitzaaiingen..... uiteindelijk bleek het allemaal veel paniek om niets, want ik heb gewoon chronische en acute sinusitus..... nu, ja gewoon.... ik vind dit heel pijnelijk en vervelend en heb de voorbije dagen vooral veel moeten rusten en slapen (nog meer dan anders).... ik krijg er nu medicatie voor en het begint langzaam te gaan,...... maar dit wil ik toch niet meer meemaken,... ik gaf zelfs over van de hoofdpijn..... Ja, nu doe ik gewoon een beetje zielig, maar het is wel waar,....

09:33 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-03-09

Fase 3

Onlangs kon ik bij de broodjeszaak niet op het woord ‘augurkjes’ komen,.... ik heb dan maar een broodje Américain met ajuin en die groene schijfjes besteld... Ik weet dus dat het zo ver is.... Fase 3, zoals ik het noem, van de chemo...  ‘Ervaringskundige’ zijnde is het me opgevallen dat de bijwerkingen van chemo afhangen van hoe ver de chemokuur gevorderd is....Zo is er fase 1 (1-6 chemo) met de typerende misselijkheid,  sterk verstoorde stoelgang, verminderde eetlust, acute aanval van vermoeidheid bij het uitvoeren van dagdagelijkse taken...gevolgd door fase 2 (6- 12 chemo) gekenmerkt door het verlies van smaak, haarverlies, moeten rusten voor en na bezoekjes en activiteiten, constant koud hebben (in de winter dan toch), ‘gewone’ dingen doen als aankleden vergt meer en meer energie, gerimpelde vingers en dan uiteindelijk fase 3 (12+) met zijn spierpijn en gewrichtenpijn, overheersende vermoeidheid die het bijna onmogelijk maakt om nog veel te plannen, serieuze gaten in het geheugen, gebrek aan concentratie....‘Erger’ dan dit werd het de vorige keer niet, nu ik deze keer meer chemo ga krijgen, ben ik benieuwd of er nog een fase gaat volgen..... I’ll keep you guys posted...

09:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-03-09

PET-CT

De wondere wereld van chemo.... alles gaat de goeie richting uit.... wijze 1 is blij, ik ben blij,... maar we gaan wel nog 2 maand verder met chemo,... wat dan  deweer onbegrijpbare logica van chemo is,... het gaat goed, dus bombarderen we nog een beetje verder,.... en na de chemo zou er eventueel bestraling volgen,... dus we zijn nog een tijdje zoet, maar het gaat wel de goede richting uit.... en dat is het allerbelangrijkste!!!!!

09:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-03-09

Tram 3

Vorige vrijdag zijn we op tram 3 gestapt... Sommigen zien daar op tegen, ik niet... ik ben er met een glimlach opgestapt... na de 'roaring twenties' ben ik wel benieuwd naar wat mijn dertiger jaren mij gaan brengen.... Ze zijn alvast in stijl (en met een kleedje) ingezet. Op mijn verjaardag zelf heb ik mij echt laten gaan en samen met mijn oom die op dezelfde dag jarig is, heel 'sjiek' gaan eten in Duinbergen (Sel Gris- voor de kenners, een echte aanrader). Op zaterdag in jaren 20 outfit maar met een knipoog naar de jaren 30 (het visueel laat ik aan jullie verbeelding over) een heerlijke en vooral heel leuke lunch gehad met een paar vriendinnen en op zondag lekkere pizza gaan eten in Blankenberge (volgens mij hebben ze daar de beste en luchtigste pizza van het land) met zoonlief, ouders en broer en diens verloofde..... 3 dagen feest dus voor mijn 30!!! En deze zomer, als de chemo achter de rug is, de energie terug op peil is, en de haartjes terug op mijn hoofd staan geven we een groot feest... maar vandaag doen we het heel kalm aan, genieten van een badje en de rust.... chemo heb ik deze week pas op woensdag, samen met de resultaten van de PET-CT...

10:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-02-09

Chemo in de winter

Voor de aanvang van deze chemo had ik aan Wijze 3 gevraagd of er een verschil was tussen chemo krijgen tijdens de zomer en een chemokuur ondergaan tijdens de winter. Volgens hem niet... Wel, volgens mij wel.... En ik ga hem dat de volgende keer dat we elkaar zien ook zeggen. Want voor mij is er wel degelijk een verschil. Ik heb momenteel het gevoel dat ik van de ene verkoudheid naar de andere sukkel, er moet nog maar een kind met een snotneus naar mij kijken en ik heb er al van, ... iemand op straat die niest, garantie dat ik de volgende dag opsta met keelpijn.... vervelend hoor, vooral dat ik me bij momenten al ellendig genoeg voel door het feit dat warm voedsel te belastend is voor mijn maag en ik dus bijgevolg enkel koude dingen eet (met uitzondering van za. En zondag middag dan doe ik wel de moeite om te koken voor zoonlief en mij en dan eten we beiden warm) en constant, maar dan ook constant koud heb,.... ik loop rond met dekens, warme kersenpitjes, moet mezelf in bedwang houden om geen 3 keer per dag in bad te stappen...en nog steeds heb ik koud.... en er is niks vervelender dan constant koud te hebben.... (hmmm, toch wel, kanker hebben is ook vervelend... hehe)... En van dit alles had ik helemaal geen last tijdens de zomer, dus ja,... voor mij is er wel een verschil tussen chemo in de winter of de zomer....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-02-09

Carnaval

Toen we nog in Brazilië woonden heb ik het geluk en voorrecht gehad om het befaamde en beruchte carnaval van Rio de Janeiro te mogen meemaken....En ookal was ik toen nog een vooral ‘ontevreden’ tiener die veel liever met vrienden rondhing dan ‘verplicht’ te worden met de ouders ergens naar toe te gaan, toch heeft het een meer dan blijvende en  vooral spetterende indruk achter gelaten..... de geschiedenis van het Braziliaanse carnaval zal, vermoed ik, wel dezelfde zijn als het Belgische carnaval, maar de aanwezige zon en de aangeboren sensualiteit van zowat elke Braziliaan geven er toch een andere ‘schwung’ aan.... veel glitter/ weinig textiel, veel pluimen, veel  ritmische beats, veel gelach en vreugde, ... en toch is het allemaal minder spontaan dan het lijkt..... want net zoals het carnaval van Aalst en Heist bittere ernst is voor de lokale café verenigingen, zo is het carnaval van Rio dat ook voor de sloppenwijken van Rio...... Elke sambaschool of groep die meedoet aan het carnaval van Rio is gebonden aan een bepaalde ‘favela’.... de glitter, de praalwagens en het aantal beroemdheden dat meeloopt in de stoet zijn eigenlijk de statussymbolen van de sambascholen en bijgevolg de ‘favela’ waaraan de school gebonden is. Je zou kunnen stellen dat gedurende de 3 dagen van carnaval onderlinge rivaliteiten niet worden uitgevochten door doodsescadrons maar met de glimlach van de met-haar-billen-schuddende dame en de vrolijk-op-zijn-taboerijn-tokkelende man. Rijkere brazilianen kunnen hun plaats ‘kopen’ in de stoet, en voor de buitenlanders en Brazilianen die zichzelf niet willen verbinden aan een bepaalde wijk, maar toch willen meeparaderen is er een aparte ‘blok’ voorzien in de stoet... de rest van de stoet is enkel  voor de ‘echte’ sambascholen die meedoen aan de ‘competitie’...want dat is het carnaval van Rio wel een beetje.... Elke avond wordt er een winnende school kozen en het daarop volgende jaar mag die school dan een dag later aantreden. De laatste avond van carnaval zie je dan eigenlijk ook de echte crème-de-la-crème passeren....(Daarom ook dat de tickets voor de laatste avond duurder zijn en de meest felgegeerde zijn) ...En daar draait het allemaal om, die laatste avond... Elke sambaschool wil op de laatste avond paraderen. Elke carnavalsavond duurt 12h en elke school krijgt een bepaalde tijd om over de speciaal aangelegde carnavalsstrip zijn glitter en praal ten toon te spreiden. Als je over je tijd gaat krijg je strafpunten, ook als je andere gedrags-, kledij- en opstelling codes niet respecteert worden er punten afgetrokken....Dus naast ‘plezant’ is het carnaval van Rio ook veel stress, want hier wordt een jaar naar toegeleefd, letterlijk dan, door de hele wijk... En het gebeurt niet zelden dat er in een verliezende wijk verdacht veel afrekeningen zijn kort nadat carnaval gepasseert is..... Maar dit alles zie je natuurlijk niet op TV, en ik ben er zeker van dat gedurende het hele carnavalsgebeuren zelf, de glimlachende dames en heren er zelf ook niet eens aan denken,... want een Braziliaan is een Braziliaan ongeacht of hij nu uit de favela’s komt of een appartement heeft op Copacabana,.... feesten zit in hun bloed..... En gedurende 3 dagen zijn de ‘nobodies’ van de favela’s die de rest van het jaar amper een blik gegund wordt, het middelpunt van alle aandacht....en dat vieren ze met veel stijl, glitter en eergevoel....

Hier geen glitter, maar veel fluo en kilo’s confetti….. hier geen opzwepende muziek, maar veel ‘geboenk’ met teksten waarvan je blij bent dat je ze maar 1 keer in het jaar moet horen,.... geen zon, maar een laatste winterprik, .... geen zoete caiperinha maar sloten bier....Carnaval in België, Carnaval in de kou... c’est pas vraiment mon truque. Vergeef mij mijn uitspraken maar ik heb mensen die in de kou naar voorbijrijdende praalwagens waarop dan weer andere mensen – die ik ook niet begrijp- in fluopakjes staan te brullen op muziek die je godzijdank maar 1 keer per jaar hoort, nooit begrepen. Have some pride, je zal toch wel betere dingen met je tijd te doen hebben? En vooralleer iemand komt aanzetten met de geschiedenis van carnaval..... Zo katholiek zijn we de dag van vandaag toch niet meer?.... En dan krijg je ineens een kind,... en vind je dingen die je vroeger niet leuk vond ineens wel leuk... en dus stonden zoonlief, verkleed als piraat, en ik voorbije zondag op het balkon te shaken en met confetti te gooien terwijl de carnavalstoet van Heist onderons voorbij boenkte..... Zoonlief vond het fantastisch en ik bijgevolg ook!!!!

 

PS: Vandaag heb ik de PET-CT scan die gaat bepalen hoe de behandeling verder gaat verlopen...

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-02-09

A mere mutation of cells...

Waarom?.... Elk van ons heeft zijn eigen versies van de ‘waarom’ vraag..... waarom win ik de lotto niet?...... waarom blijft er altijd een koppig hoopje vet aan mijn heupen plakken?..... Waarom moet ik wachten op de lift als ik haast heb?..... Waarom heb ik kanker? .... Op dat laatste heb ik ‘eindelijk’ een soort van antwoord,..... een antwoord zo eenvoudig dat ik me afvraag hoe ik er zelf niet opgekomen ben....Een antwoord zo simpel dat ik letterlijk met verstomming geslagen was...

Het was een morgen ergens eind november 2008, de morgen van de uitslag van de PET-CT scan die zou bepalen of het chemo zou worden of niet.... Het toeval en het slechte weer in Duitsland zorgde ervoor dat een mij tot dan toe onbekende man en ikzelf bij eenzelfde vriendin bleven overnachten. De gezamelijke vriendin stond nog onder de douche terwijl wij aan de ontbijttafel tervergeefts ‘small talk’ over het weer en de sushi van de avond ervoor probeerden te houden. Het vlotte niet en omdat ik de stilte zo vervelend vond, legde ik hem uit dat ik zenuwachtig was voor de resultaten van het onderzoek en bijgevolg niet veel interessants kon bedenken om over te praten. Hij verschoot duidelijk dat ik, persoon die de avond ervoor samen met hem sushi had zitten eten en over nieuwjaarsplannen had zitten mijmeren, kanker had en hij verwoordde zijn verbazing zo: ‘You? .... you have cancer?.... That sucks, ...big time.... that a mere mutation in your cells messes up your life....’

Ik moet vaak aan die woorden denken,... want  hij heeft gelijk…. uiteindelijk is kanker niet veel meer dan dat..... cellen die niet doen wat ze moeten doen, punt uit... geen psychologisch of spiritueel gedram en geramtam over jezelf voorbij lopen in het leven of de ultieme wake-up call... nee, gewoon straight to the point, messed up cells...  takes a man to look at it that way, ‘cause your ‘girlfriends’ zullen het nooit zo verwoorden of misschien zelfs zo zien...  En ergens is het wel een bevrijdende gedachte,... dat het gewoon de schuld is van mijn cellen, en niets te maken heeft met mijn levenswijze en visie op zich......... Zijn mannelijke logica heeft mij in ieder geval al verschillende keren gered uit deprimerende piekerbuien....  Als ik de ‘waarom?’ bui voel komen , dan steek gewoon mijn ‘it’s my messed up cells’ paraplu op.... en voilà.... de bui klaart op...

Dit gezegd zijnde,... brengt het wel een aantal  nieuwe ‘waarom’ vragen met zich mee.... want  waarom juist mijn  cellen? En waarom nu? Waarom niet als zoonlief al 30 is en mij niet meer nodig heeft? Waarom zijn mijn cellen blijkbaar zo ‘messed up’ dat de kanker zich al op mijn 28ste moest manifsteren? Waarom? Iemand een paraplu die die bui kan doen opklaren?

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-02-09

Grey's anatomy..

Het nieuwe seizoen begint deze avond weer op VijfTV.... 

10:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |