16-02-09

Mooi (en grappig)

If you think the small things don't make a difference, try sleeping with a mosquito in the room.... (A. Roddick- founder of The Bodyshop)

In zijn eenvoud zegt deze zin meer dan alle zelfhulpboeken samen....

09:34 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-02-09

A falling star....

If I could make a wish,... just one.... I'd wish I could take life for granted (again)...

Klinkt tegenstrijdig,.... ik weet het.... vooral omdat je overal hoort of leest dat mensen met een levensbedreigende ziekte ineens beseffen dat ze het leven niet langer voor 'vanzelf sprekend' nemen.... en toch zijn er dagen dat ik het leven gewoon heel graag voor zelfsprekend zou willen nemen....

09:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

06-02-09

Anders

Onlangs kwam ik een oude 'chemo' bekende tegen, we hadden een paar keer stilzwijgend naar elkaar geknikt toen we, ondertussen bijna 2 jaar geleden, elkaar wekelijks treften in de wachtzaal van het oncologisch centrum. Beginnen babbelen zijn we pas toen we allebei onze portie chemo achter de rug hadden en we elkaar ook troffen tijdens controle-scans en afspraken.

Toen we elkaar onlangs bij toeval weer troffen, verschoot hij dat ik opnieuw chemo kreeg, maar bedacht hij 'wetende wat me te wachten staat moet het ergens wel gemakkelijker maken'. Wijze 1 had deze opmerking ook al eens voorzichtig geopperd. En 't is niet dat ze geen gelijk hebben, maar ik vind ook niet dat ze wel gelijk hebben.... want ookal heb ik het allemaal al eens meegemaakt, toch is het anders....

Het is eigenlijk vreemd,...heel vreemd zelfs, hoe ik deze chemokuur beleef.... de 'vorige keer' kwam er een lawine en chaos van emoties op me af,.... ik huilde, roepte, tierde en vloekte op en tijdens de chemo..... Nu zijn die gevoelens veel minder extreem,... ik heb soms zelfs het gevoel dat ik niks voel, dat me dit niks doet.... ik ween niet meer (enkel als ik aan zoonlief denk), ik roep niet, ik vloek niet,... ik zucht hoogstens een keer... heel bizar vind ik dat bij momenten wel.... Ik lig op de sofa en wacht tot als het allemaal voorbij is... 

De vorige keer had ik er nood aan om de chaos in mijn hoofd te verwoorden en op papier te zetten in de hoop er een beetje orde in te kunnen scheppen en inzichten in te krijgen, .... nu lijkt er niks op papier te willen komen,... alsof er geen gevoelens zijn die moet geanalyseerd worden, alsof ik niet besef wat het is, chemo of wat het betekent..... heel vreemd....

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-02-09

De mooiste woorden komen soms uit een onverwachte hoek

Ik heb veel geleerd

In die dagen dat ik ziek was.

Nooit was ik zo dankbaar om het leven.

Nooit merkte ik al die kleine dingen op:

Vogels die voorbij vliegen

De zon die komt kijken

En de maan die bij je blijt

Tijdens een slapeloze nacht.

Nooit gaf ik me zo over

Aan de kennis en toewijding van anderen.

Nooit begreep ik beter

Dat je wel nodig bent

Maar nooit helemaal onmisbaar.

En nooit besefte ik zo erg

Dat het er minder op aankomt

Om straks weer veel te doen,

Maar om datgene wat je doet

Goed te doen.

 

Kardinaal Godfried Danneels

09:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-02-09

Pardon?

'Ik ga u pakken, nu effe.... gij zijt toch een gemakkelijke!' Dit hoorde ik een stem achter mij zeggen toen ik mij deze morgen van de bloedafname, door de gang van het oncologisch centrum, naar de wachtzaal begaf. 'Pardon?', dacht ik semi-beledigd terwijl ik me langzaam omdraaide en verwachtte of een verloren gelopen en vooral vunzige bouwvakker te zien staan of een half beschonken wijze 2 die het blijkbaar nodig had gevonden om zich om 9h 's morgens reeds te bezatten om alzo voldoende moed bij elkaar te verzamelen om uiting te geven aan de maandenlange opeenstapeling van smachtende gevoelens die (ook hij) voor mij voelt, maar  zich (door de aanwezige alcohol) vergiste van 'time and location' en ij bijgevolg verwarde met een 'gemakkelijk' geneeskunde studentje op één of andere fuif... Het vroege uur belette mij om een gevatte oneliner terug te kaatsen, maar al bij al misschien niet zo erg, want het was mijn  'standard' wijze die met een vrolijk gebaar de deur naar zijn bureau openzwaaide...

Ter verduidelijking: Ik ben een 'gemakkelijke' omdat ik niet reutel, ik geen noemenswaardige klachten of bizare bijwerkingen heb van de chemo en ik dus bijgevolg een 'aangename manier' ben om aan de week te beginnen.... Tja.... ik ken ook een aangename manier om aan de week te beginnen.... but it doesn't include him.....

15:16 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-01-09

stil, stiller, stilst...

Niks achter zoeken hoor, achter deze stilte,.... ik ben gewoon ziek,... en nee, dan niet kanker,... maar 'gewoon', zoals zowat elke Belg momenteel, de griep... dus geen chemo deze week, maar veel hoesten, snotteren, kuchen en uitzweten....

15:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-01-09

Koekjes en sushi

Ten gevolge van organisatorische redenen krijg ik deze week vandaag chemo ipv op maandag. Ik heb mijn 2 extra dagen dan ook feestelijk gevierd met sushi en koekjes!

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-01-09

nadenkertje

Eentje om over na te denken in het weekend,... mocht je teveel tijd om handen hebben... 'Wat je ziet in mensen zegt veel over jezelf'...

Prettig weekend, iedereen! Heb een voorgevoel dat het mijne bijzonder gaat zijn...

14:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-01-09

Klagen...

'Klagen staat echt wel niet in uwen woordenboek, hé!' Zei de verpleegster maandag toen ik weer van de partij was voor mijn wekelijkse portie chemo. 'Geloof me', zei ik, 'moest klagen helpen om te genezen dan zou ik non-stop aan het reutelen zijn. Maar het helpt niet dus,...' Waarbij ik meteen aan mijn gereutel over eten moest denken dat ik hier al een paar weken op dit blogje spuug...

En als bij wonder, ben ik er gisteren in geslaagd van, en houdt u vast want u gaat er net als ik niet goed van zijn... een mango, een broodje met kaas, een appelsien en een croque monsieur gegeten!! En dat terwijl dinsdagen sinds het begin van deze chemokuur bekend staan om hun hoog yogurt-gehalte.... Dus hoe interpreteer ik dit allemaal? Dat klagen en reutelen over iets misschien wel  zijn vruchten af werpt!!! ;)....

09:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-01-09

Zeebrasemfilet met knoflook en passievruchtenroom

Hoe minder ik eet, hoe obsesiever ik word over eten... ik scheur recepten uit tijdschriften en leer de tijdstippen van kookprogramma’s op Vitaya, VijfTV, BBC en zelfs ARD van buiten... Been there, done that,... ‘vorige keer’ was het ook zo, maar ik meen mij toch te herinneren dat er mij toen toch één dag per week een normale maaltijd gegund werd die niet meteen haar weg uit mijn lichaam zocht.  Deze keer lijkt echter alleen Danone Nutriday natuurlijk gesuikerd in mij te willen blijven, nog een geluk dat ik graag yogurt eet,.... want ik eet het ’s morgens, ’s middags en ’s avonds,... 7 dagen op 7, ik probeer wel eens iets anders, koude pasta, een slaatje, soep of beetjes van andere maaltijden die met veel liefde voor mij worden klaar gemaakt, maar als het er niet binnen de 15 minuten terug uit komt, dan houden maag- en darm klachten me wel een hele nacht of namiddag in foetus houding....

Dus fantaseer ik maar over al het lekkers dat ik zou eten of klaar maken indien ik alles zou kunnen opsmullen dat mijn hartje begeert.... ‘food-torture’ en ik doe het mezelf aan,..... vooral omdat ik mijn eigen ken, en weet dat ik ‘onder normale omstandigheden’ mij op de moeite zou steken om zo uitgebreid te koken voor 1 persoon,... dus ‘ zeebrasemfilets met knoflook en passievruchtenroom’ zou doorgaans niet eens in mij zou opkomen om klaar te maken, laat staan dat het ooit op het menu zou verschijnen,... maar sinds ik de foto ervan in de Libelle heb zien staan, fantaseer ik van de explosie van smaken van de passievruchten en de textuur van de zeebrasemfilet (wouldn’t recognise it if I saw it, but like the sound of it)  van het moment dat ik de ijskast open trek om mijn yogurtje eruit te halen tot het moment dat ik het lege pootje zuivel in de vuilbak kieper....

Ik denk dat het eigen is aan het beestje... het beestje de mens, that is... we willen altijd wat we niet hebben of kunnen krijgen, en kunnen zo amper, appreciëren wat we wel hebben.... niet dat er na 3 weken yogurt nog veel appreciërends over yogurt kan gezegd worden,...  Volgens trendwatchers en psychologen is dat eigen aan de generatie waar ook ik deel van uitmaak,... omdat alles binnen handbereik ligt omdat de marketing ons weet te overtuigen dat we gelukkig kunnen zijn als we maar het juiste geurtje dragen, het correcte crèmeke smeren en de laatste nieuwe design keuken in huis hebben, kunnen we gewoonweg niet meer, of eigenlijk nooit gewoon gelukkig zijn.... want de geur die vorige week in was, is nu al weer zo ‘out’ dat het geen spatje geluk meer kan garanderen.... Laat staan dat we weten om te gaan met ons ongelukkig te voelen (want dat is dan eigenlijk gewoon toegeven dat we het verkeerde geurtje gekocht hebben of de foute keuken hebben laten installeren) Omdat alles zo gemakkelijk te verkrijgen is, willen we steeds meer.... zonder er iets te moeten voor doen, behalve dan onze portomee boven te halen..... en niemand die er nog bij stil staat dat we eigenlijk totaal niet gelukkig zijn met altijd maar gelukkig te (moeten) zijn.... It’s not my line, en ik weet ook niet meer wie het zei, maar wat is er eigenlijk mis met zo nu en dan eens gewoon ongelukkig te zijn?

Moraal van het verhaal? De volgende keer dat ik de ijskast opentrek en er een yogurtje uithaal, ga ik gewoon erkennen dat ik mij op dat moment ongelukkig voel omdat ik weeral en nog maar eens een yogurtje eet. Punt. Niet meer dan dat, ... ik ga echter niet meer aan de verleiding toegeven om mijn eigen te kwellen met de gedachte dat ik gelukkiger zou zijn moest ik eigenlijk tajine met komijn, pompoen en wortel eten,... No, no, no, no.....

 

Moi vs. Kanker: 1-0.... joehoe!!!

09:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-01-09

De Uitnodiging

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost, Ik wil weten waar je naar hunkert en of je ervan durft te dromen het verlangen van je hart te ontmoeten

 

Het interesseert me niet hoe oud je bent

Ik wil weten of je het risico wilt lopen er als een dwaas

Uit te zien vanwege de liefde, je dromen, het avontuur van het in leven zijn

 

Het interesseert me niet welke planeten er in je maan staan

Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet hebt aangeraakt

En of je door’s levens verraad bent open gegaan of dat je bent

Verschrompeld en gesloten uit angst voor nog meer pijn

 

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is

Ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen door trouw te blijven aan jezelf

Of je beschuldiging van verrad kunt verdragen maar toch je ziel niet verraadt

 

Het interesseert me niet te weten hoeveel geld je hebt of waar je woont

Ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van wanhoop e verdriet, moe en gekwetst tot op het bot en toch doet wat er gedaan moet worden

 

Het interesseert me niet waar, wat of met wie je hebt gestudeerd

Ik wil weten wat je van binnenuit overeind houdt, als al het andere wegvalt

Ik wil weten of je met jezelf alleen kunt zijn en of je werkelijk houdt van het gezelschap dat je voor jezelf bent op lege momenten

 

(Ingekorte versie van ‘The invitation’ door Oriah Mountain Dreamer)

 

Waw, nee? Prachtig toch?

08:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

31-12-08

Happy 2009

it’s the time of the year.... voor lijstjes ....sinds mensenheugenis, of toch sinds het onstaan van populaire media, staat de periode tussen kerst en nieuw gelijk aan korte, overzichtelijke samenvattingskes van het beste en slechtste wat het voorbije jaar en het komende jaar ons te bieden heeft,... de kleren die we (niet meer) dragen, de boeken de we zeker moe(s)ten lezen, de ‘coming artists’ die het ma(a)k(t)en, de politici die we mogen uitspuwen en de celebs wiens naam we best (niet) vergeten...

Ik hou van lijstjes... van ‘ 10 dingen die ik aan mezelf wil veranderen’ over ‘ 10 dingen die ik zou doen moest ik morgen de lotto winnen’ tot ‘welke mannen zouden mij niet kunnen krijgen indien ik er zou uitzien als Gisele Bunchen’...  Het zegt veel over wie je bent- of ooit was, vind ik.... en het is altijd lachen als je er eentje terug vind.....

Begin 2008 heb ik ook een lijstje opgesteld.... geen ‘goede voornemens’ vol blabla maar een ‘to do’ –lijstje met slechts 2 puntjes op.... het eerste was de knoop doorhakken wat de hubbie en mezelf betrof,... het tweede was de 20 kg die tijdens de chemo was kwijt geraakt eraf houden.. Nu, eind 2008, kan ik de 2 puntjes aanvinken... de knoop is doorgehakt en ik ben nog steeds blij met de beslissing die ik genomen heb en ookal zijn er, and I really blame the Nolvadex en de Cortisone and not myself, er ondertussen 4 kg bijgekomen, toch vind ik dat ik een schouderklopje verdien voor de vele kilootjes die er nog steeds niet  terug aan zitten....

Voor 2009 staan er ook 2 puntjes op mijn lijstje, maar die houd ik nog effe voor mezelf.... tegen het einde van het jaar laat ik wel weten hoe het ermee staat...;)....

 

Ik wens jullie allen een prachtig 2009 vol mooie en magische momenten met ‘your loved ones’ maar vooral ook met jezelf!

 

 

14:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-12-08

A room with a view and cancer

A laptop…. Een fles San Pellegrino… zicht op het appartement van een vrouw die van de occasionele drama en seks houdt... in another life en een andere stad zouden het de perfecte basis voor een succesvolle sitcom kunnen zijn.... maar hier en nu is het niet meer dan de samenvatting van ‘another day’ in mijn leven.....

De ‘eerste keer’,... de eerste keer chemo, that is,... was de zee van tijd die ik er ineens bij kreeg een welkom extra’tje....  sinds de geboorte van zoonlief had ik constant het gevoel dat ik altijd aan het hollen was,.... van 6h ’s morgens tot 23h30 was ik constant bezig,..... hollen naar de onthaalmoeder, hollen om de bus te halen, hollen naar de City Delhaize om een broodje te kopen zodat ik nog een paar laatste ideeën kon neerpennen voor de vergadering, .... terug naar huis hollen om zoonlief te zien, door de keuken racen om toch nog iets deftigs op tafel te krijgen en me op het einde van de avond nog moeten haasten om toch nog voor middernacht in bed te liggen,... wetende dat er de volgende dag nog ergens een berg was moest tussen gepropt worden... chemo bracht deze ratrace tot een abrupt einde,.... en ookal was ik er me op veel momenten niet van bewust omdat ik me te ziek of te beroerd voelde om ervan te genieten,.... toch vond ik het zalig om niets te doen te hebben, om  11 uren van ‘24’ na elkaar te kunnen zien, om de krant helemaal te kunnen uitlezen....

Nu, de ‘tweede keer’,..... de tweede keer chemo, that is,..... word ik soms gek van alle tijd die ik heb..... terwijl tijd de ‘vorige keer’ een genot was, lijkt het nu wel een kwelling te zijn.... tijd hebben zonder de energie om er iets mee aan te vangen kan net zo lastig zijn als geen tijd hebben....  mensen met geen tijd zullen misschien niet snappen waarom ik zit te klagen, en ik hoop dat er nog een tijd komt waarin ik me ook zal afvragen waarom ik zat te ‘reutelen’ over alle zeeën van tijd die ik had, but where I’m standing right now, I’d go for no time but healthy any day.... maar goed, momenteel heb ik dus teveel tijd...en niet genoeg energie, gedachten of dvd’s om me bezig te houden... and it’s getting boring.... ziek zijn,... weer ziek zijn.... weer kanker hebben,... nog altijd kanker hebben...

14:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-12-08

X-mas

Het is hier stil.... de ene dag is al beter, dan de andere.... niet te min, wens ik iedereen een zalige kerst,..... geniet van de mooie momenten samen met je familie en 'your loved ones'

15:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

19-12-08

evenwichtsoefening

Het blijft zoeken,... wat wel eten, wat niet, ..... hoeveel.....

09:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-12-08

Girl power?!

Een beleefdheidsgesprek over koetjes en kalfjes met de schoonheidsspecialiste nam een interessante wending nadat ze vernam dat ik in behandeling was voor kanker..... Nu ik eraan terug denk, verbaast het me eigenlijk dat ze haar ‘betoog’ niet begon met: ‘goh, wat leuk!’... Ze had namelijk een tijdje terug het boekje ‘Pink Ribbon’ gekocht en dat was nu toch zo een positief en leuk vrouwenboekje... Omdat ik in mijn kleine teen al voelde dat dit een gesprek zou worden waarin ik een paar keer met verstomming zou geslagen worden, besloot ik veiligheidshalve en voor de zekerheid al te vragen of ze iemand kende met borstkanker... En ja, een oude tante van haar moeder was een paar jaar terug overleden aan borstkanker, maar verder kende ze niemand,.... wat haar eigenlijk wel verbaasde want volgens het boekje, kreeg 1 op 9 vrouwen borstkanker, dus dan moest er toch nog wel iemand in haar omgeving borstkanker hebben, kwetterde ze vrolijk verder,.... En zo ging ze een tijdje door over de mooie lay-out van het boekje, over de genezingskansen van borstkanker (‘Als je er vroeg genoeg bij bent tenmiste!’ zei ze op bijna gebiedende toon), over de interessante artikels en over het ‘sex and the city’ gevoel dat ze had overgehouden na het boekje volledig gelezen te hebben.... Ik was met stomheid geslagen, maar oh zo nieuswschierig om de link met de serie te achterhalen dat ik alsnog vroeg of ze dat eens kon uitleggen.... ‘ah ja’, zei ze,’ dat gevoel van vrouwelijke samenhorigheid, van champagne drinken bij goed nieuws en samen een doos chocolade ledigen bij slecht nieuws. Zo’n verbondenheid dat vind je in deze maatschappij niet meer bij vriendinnen, behalve bij die van ‘sex and the city’ dan en bij vrouwen met kanker’....hmmm, needless to say dat ze hier wel een heel ‘rooskleurige’ schets maakte van borstkanker,.....

 

Ik moest hieraan terug denken toen ik deze morgen boven het toilet hing,.... en het kreeg me zowaar aan het lachen,.... ‘k beeldde me in dat  de 4 vriendinnen van ‘sex and the city’ elkaar buiten aan de badkamerdeur stonden te verdringen om mij als eerste de champagne of doos met bonbons in mijn hand te duwen..... Maar het is toch wel een terugkerende frustratie van mij,... de manier waarop borstkanker wordt voorgesteld in de media, of hoe marketing op de ziekte inspeelt... En ja, tuurlijk weet ik dat kankeronderzoek geld kost en dat zo’n media en corporate aandacht geld in het laadje brengt, maar door borstkanker te banaliseren tot een glossy, een roze speldje of paraplu wordt de ziekte misschien wel bespreekbaar en bijgevolg ook bestrijdbaar, maar wat heeft een vrouw met borstkanker eraan? Doet die media aandacht, psychologisch, gezien dan niet meer kwaad dan goed? Als ‘borskanker-leekjes’ de indruk hebben dat borstkanker champagne en bonbons is, in plaats van angst, machteloosheid en heel veel onzekerheid? ..... Het laat mij in ieder geval zitten met een dubbel gevoel....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13-12-08

Chemo

Enige voordeel aan chemo dat ik kan bedenken is, dat er momenten zijn dat je je zo moe, dom en uitgeput voelt, dat niks je nog kan schelen,... dat het lijkt alsof je hersenkronkels er even niet zijn, .... geen onbeantwoorde levensvragen die rondspoken, geen frustraties die je het gevoel geven dat je hoofd op elk moment zou kunnen ontploffen.... alleen een grijze mist tussen de oren... Alsof je voor  de fysieke uitputting en strijd die je lichaam levert,  ‘beloond’ wordt met een – bizare- soort van mentale rust....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-12-08

Groen beestje...

Onlangs werd ik overvallen door het groene beestje... letterlijk zelfs, want ik kon het rare gevoel dat me wat ongemakkelijk deed lachen niet meteen plaatsen... maar ik denk dat het een pijnelijke steek van jaloezie was die ik voelde toen ik onverwacht oog in oog stond met een lotgenootje.... Ze zag er stralend uit!... Ook heel letterlijk,... want haar ogen fonkelden, haar haren waren terug tot op een mooie lengte gegroeid, ..... she looked so alive dat ik er jaloers op was..... Niet dat ik het haar niet gun, ... want haar kankerparcours is ook verre van de ‘standard textbook version’ geweest,..... maar  ik was jaloers op haar omdat ik zo graag in haar schoenen wou staan,....  moest er een toverformule bestaan waarop we op dat eigenste moment van plaats konden wisselen, dan had ik er zonder nadenken gebruik van gemaakt,... en dan niet omdat ik vind dat ik ‘het meer verdien dan zij’, of omdat ik vind dat het nu genoeg is geweest voor mij,  maar puur en alleen omdat ik op dat moment zo gepakt en zoooo jaloers was op de zelfzekerheid en de levensvreugde die zij zo oprecht uitstraalde.... ik wou dat ook voelen.... levensvreugde, niet uit dankbaarheid omdat je er nog bent, maar levensvreugde geput uit de gulzigheid waarmee je het leven wilt beleven, ... zelfzekerheid, niet omdat je  te koppig bent om toe te geven aan die zwarte gedachten die ronddwalen, maar zelfzekerheid omdat je niet beter weet dan het leven zo aan te gaan.....

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-12-08

1 KG

Een week van kotsen, misselijkheid en een maagklachten,.... een week van yogurt, appelsap en een occasioneel zuur beertje om die vervelende droge metaalsmaak uit de mond kwijt te geraken,...... en hoeveel kg ben ik MAAR kwijt?.... 1 !.... Nu weet ik ook wel dat chemo niet de nieuwste hype in dieetland is,... maar je zou toch verwachten dat na een week constant te denken aan eten, maar niks binnen te krijgen of niks binnen te kunnen houden, je beloond zou worden voor die marteling met minstens 3 kg minder ofzo.... maar nee dus....

09:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05-12-08

weghuppelende haartjes....

'mama, er ligt een haartje op je kussen' zei zoonlief toen ie deze morgen bij in bed kroop.... de amateur-pedagoog in mij greep deze kans meteen aan om zoonlief uit te leggen dat er binnenkort nog wel meer haartjes op mama haar kussen zouden liggen want dat mama medicijntjes moest nemen waardoor haar haartjes uitvielen.... Zoonlief keek me serieus aan en legde toen heel zacht zijn hand op mijn hoofd en zei:' haartjes, niet allemaal weghuppelen van mama haar hoofd, hé'.... Prachtig toch?

Ik weet echt niet hoe ik dit zou doen zonder zoonlief,..... hij is mijn krachtigste 'medicijntje'.....

09:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-12-08

chemo I gestart...

Het verbaast me hoe snel je vergeet.... wat die chemo juist met je doet,.... de vermoeidheid en de misselijkheid,... ik herinnerde me dat dat 'mijn' grootste bijwerkingen waren,... maar ik was eigenlijk wel vergeten hoe het juist aanvoelde.... een beetje zoals iemand die nooit chemo heeft gehad, zeg maar, ookal is het nog maar een jaar geleden dat het gif door mijn aders een weg zocht naar de te bestrijden kankercellen...

Het verbaast me hoe snel je weer met je neus op de feiten wordt gedrukt.... de vermoeidheid, die alles dominerende vermoeidheid is terug,....gisteren al, op de weg terug van het ziekenhuis, zomaar ineens, kon ik mijn ogen met de beste wil van de wereld niet meer open houden.... en toen wist ik meteen weer hoe die vermoeidheid aanvoelt.... de vermoeidheid die zich meester maakt van je lichaam en waar je met de beste wil van de wereld niet kan tegen vechten,.... alleen aan toegeven... en wachten tot als het beter wordt.....

09:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

29-11-08

a sign from the universe...

Ok, iedereen mag  er het zijne of het hare van denken,.... maar, maar,... zelfs non-believers gaan niet om heen kunnen dat het toch wel een 'interessant' toeval is dat ik gisteren toen ik in het ziekenhuis moest zijn voor de PET-CT scan ik een glimps van Wijze 2 heb opgevangen!!!!! I know !!!! Een jaar lang dweil ik alle gangen van het ziekenhuis af in de hoop hem nog eens tegen het lijf te lopen en word het me niet gegund,.... En gisteren, slechts enkele dagen voor het hervatten van mijn wekelijkse (!!!! jaja, wekelijks, ik kan hem dus WEKELIJKS tegen komen) chemo kruisen we elkaar in de gang!

Gelukkig geluk heeft hij mij niet gezien (ik stond te babbelen met iemand die zijn zicht op mij half blokkeerde), want ik zag er niet uit,... en dat zijn niet eens mijn woorden maar die van Wijze 1..... 3 slapeloze nachten laten hun sporen na,.... de druk van mijn lever op mijn maag, ribben en longen is zo groot als ik neerlig dat ik er kortademig van word en het gevoel heb in een ruimte tussen 2 muren te staan waar eigelijk niet genoeg plaats is voor een mens om te staan. De cortisone en pijnstillers zouden zo langzaam aan effect moeten beginnen hebben,... maar gisteren was daar nog maar weinig van te merken of te voelen....

But anyway,.....Wijze 2 dus,..... ik zie dat wel zitten om hem weer tegen het lijf te lopen.... hehehe,.... kijk er zowaar naar uit om maandag weer naar het ziekenhuis te moeten gaan.... al zeg ik dit wel met een vettige puberale knipoog en een licht ironische ondertoon.....

16:01 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-11-08

Another Thanksgiving...

Ergens deze zomer kwamen een paar vriendinnen en ik tot de conclusie dat er niet genoeg 'kleedjes' gelegenheden waren in onzer levens. Ter plekke ontspruitte het idee om nu en dan eens een glamour avond in te lassen waarop we ons ongegeneerd konden optutten en opkleeden.... deze avond is zo'n avond.... We vieren (the american) Thanksgiving!! Met veel toeters en bellen,... we hebben geprobeerd ergens een Amerikaan op te scharrelen om het geheel nog authentieker te maken, ... maar ja, 'echte' Amerikaren vieren Thanksgiving natuurlijk met andere 'echte' Amerikanen en niet met een paar meisjes die het leuk vinden om zich op te kleden en de hele avond met een overdreven Amerikaans accent over Martha Stewart en Oprah te kwebbelen,.... geen 'echte' Amerikaan dus,... maar verder wel een 'echte' kalkoen en veel Thanksgiving sidedishes.... and speeches,... ah ja,... geen Thanksgiving zonder overdreven dankbaar voor iets te zijn,... ik had een mooie voorbereid.... Had.....

Want kanker zou kanker niet zijn, moest het niet onverwacht en meedogeloos toeslaan.... ik heb al een paar weken een zwaar drukkend gevoel onder mijn ribben, maandag stelde wijze 3 vast dat mijn lever serieus gezwollen was en hij dus tegen mijn ribbenkast duwde, wat die druk met zich meebracht... Sinds maandag is het van kwaad naar erger gegaan... als ik recht sta is er geen probleem (vandaar dat ik gisteren redelijk zorgeloos kon shoppen voor 'het' kleedje), maar oh wee als ik ga liggen,... dan word de druk op mijn ribben zo groot dat ik er kortademig van word.... Na een heel pijnelijke en slaaploze nacht, heb ik deze morgen met Wijze 1 gesproken en via de huisdokter heb ik cortisone en een reeks pijnstillers voorgeschreven gekregen,... en dat terwijl ik geen 'pijnstiller'type ben, maar als het inderdaad helpt, wil ik het zeker proberen, want een nacht als de vorige wil ik niet meer meemaken... Dit in afwachting van de scans die morgen genomen worden en duidelijkheid moeten brengen over de 'state of alert' van mijn bovenlichaam....

Deze avond ga ik me nog altijd in mijn kleedje hijsen en Thanksgiving vieren,... misschien een beetje loom en verstomd door de pijnstillers, maar niet te min zal ik aanschuiven aan de Thanksgiving tafel,... mijn speech zal ik wel een beetje aanpassen, denk ik,... want met de beste wil van wereld, ik denk niet dat ik erin ga slagen om zin te hebben om dankbaar te zijn vandaag... niet dat ik verbitterd wil klinken, maar je zou toch denken dat het mij gegund zou zijn om toch nog één avondje te stralen in mijn kleedje vooralleer aan de chemo te beginnen,... maar nee,.... stomme rotkanker.... zelfs dat niet....

11:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-11-08

Kleedje...

Vandaag ga ik op jacht naar 'het kleedje'.... ik heb het een tijdje terug in een winkel in Brussel zien hangen, maar ze hadden er mijn maat niet in.... dus ga ik vandaag naar hun filiaal in A'pen,.... and without a doubt in my mind zullen ze het daar hebben....want ik wil en zal dat kleedje hebben....

Ik ben geen kleedjes-madame,.... maar dit kleedje heeft iets,.... en doet iets met me,.... het geeft me het gevoel de wereld aan te kunnen, hoe gek dat ook klinkt...

Dus ga ik dat kleedje halen,...

 

Update: Ik heb het kleedje!!!!!!

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-11-08

Been there, done that...

Het verdict is gevallen.... Volgende week maandag starten we terug met chemo.... taxol... sucks big time, zou een Amerikaan zeggen.....en gelijk zou ie hebben..... want het sucks terug moeten beginnen met chemo.... vooral omdat ik in grote lijnen weet waaraan ik me mag verwachten.... and it ain't fun.... Maar goed, wat doe je eraan? Ik kan 'reutelen' en verdrinken in zelfmedelijden al dat ik wil,... het gaat me niet helpen,... dus ga ik het niet doen,... echt niet,.... ik ga er gewoon aan beginnen aan die chemo,.... de ene dag met een lach, de andere dag met een traan,... maar we gaan door tot we weer in remissie zijn!.....

16:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

19-11-08

Oh wat is het leuk een 'kleine' te hebben....

I love my little guy,... Al is het maar omdat ik, als mama, mij volledig kan laten gaan in de sinterklaas 'hysterie'.... Zo zijn zoonlief en ik zijn al naar een bandje geweest (beetje genre El tato del tigre-achtig) dat mambo-covers brengt van populaire sinterklaasliedjes, ... Fantastisch gewoon om samen met een bende peuters, volledig uit de maat, te staan shaken en sinterklaasliedjes te zingen...

Nooit gedacht dat ik er zoooo zou in op gaan,....(en er zooooo zou van genieten)... Elke morgen inspecteert zoonlief miniscieus de gang omdat ik er al een paar keer een klein zwarte piet of sinterklaas figuurtje heb achter gelaten.... zo schattig! (en zo leuk om te doen!)

Zoonlief vraagt een fiets aan de sint..... en niet zomaar een fiets, nee, een fiets met een 'kinderzitje' erop voor mama..... deze morgen vroeg of hij dacht dat sinterklaas ook een cadeautje zou meebrengen voor mama, en dan zie je zijn hersencelletjes werken, en bekijkt ie me heel lang en zegt: 'k denk het niet, mama heeft al een fiets'....waarop ik heel teleurgesteld kijk en hij er meteen bijzegt 'maar wel een gitaar, want mama heeft geen gitaar'...... so cute, de lieverd,.....

10:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-11-08

T-day....

Vandaag is het zover.... het moment waar ik al 3 maanden met gemengde gevoelens naar toe leef.... de alles-bepalende bloedtest..... Op basis van de resultaten van deze bloedtest zal bepaald worden welke bijkomende tests er nog moeten genomen worden om dan het verdere verloop van de behandeling te bepalen....

Als ik denk aan wat me misschien allemaal (weer) te wachten staat... komt me spontaan een beeld van vlak voor de Amerikaanse verkiezingsdag voor ogen waar Obama te midden van een uitzinnige meute een laatste 'peptalk' opvoert.....  Minutenlang herhaalde hij 'Fired up!! Ready to go!!! Fired up!!! Ready to go!!!'... Temidden van de joelende toeschouwers leek hij eerder een football-coach die zijn team aanspoorde tijdens een beslissende wedstrijd dan een presidentskandidaat die zijn kiezers aanporde om te gaan stemmen,... maar hij heeft het toch maar gedaan!!! Door er zelf in te geloven, is hij er toch maar in geslaagd om mensen die misschien nog nooit in het leven gestemd hebben aan te zetten om zich te registeren en een stem uit te brengen.... 'Yes, we can!' zei hij zelfzeker in de camera en Amerika geloofde en volgde hem....

Go ahead and call me weird.... maar ik voel me momenteel een beetje Obama.... alleen lopen er geen kiezers in mijn kielzog,... maar een heel pak joelende cellen,.... hier en daar zit er nog een twijfelaar tussen die niet goed weet of ie de brokkenmakers moet volgen of de bende enthousiastelingen die erin geloven dat er een positieve verandering op til is.... maar tegen volgende week maandag ( de dag dat ik de resultaten van de bloedtest te horen krijg) zullen de enthousiastelingen zo 'fired up' zijn dat ze de brokkenmakers, willen of niet, mee op sleeptouw nemen om er samen voor te gaan...

Terwijl ik een paar weken geleden bijna verdronk in zelfmedelijden,.... voel ik me nu, de datum dichterbij komt, klaar om er weer tegen aan te gaan.... Fired up and ready to go!!!!!..... ;)

 

10:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

12-11-08

'kankeren'

Sinds ik een hele tijd terug het scheldwoord 'kankerjood' op de Nederlandse TV hoorde, valt het me op hoe vaak onze Noorderburen 'kanker' in een scheldwoord gebruiken. Zo passeerden tijdens enkele toevallige zapbeurten langsheen de verschillende Nederlandse openbare omroepen ook 'kankerkop', 'kankerbitch' en 'kankerteef' de revue.

Uit interesse en een tikkeltje verveling ben ik op het internet op zoek gegaan naar de betekenis en oorsprong van het gebruik van het woord kanker als scheldwoord.... en wat hebben we ontdekt? Dat het scheldwoord 'kanker' inderdaad vooral ingeburgerd is in de Nederlandse taal (en de Vlaming het een typisch 'Hollandse' scheldterm vindt). Toch zijn het hoofdzakelijk de Amsterdammers die te pas en te onpas een 'kanker' in hun zinsconstructie smijten wanneer ze hun ongenoegen over iets uiten. Want 'kanker' als scheldwoord vindt zijn oorsprong niet in de ziekte maar wel in het werkwoord kankeren (= mopperen, gal spuiten, foeteren). Verder stuitte ik ook op volgend 'interessant' onderzoekje over Vlaamse en Nederlandse scheldtermen:

"Ene professor Piet van Sterkenburg heeft onderzoek verricht naar het vloekgedrag van Hollanders en Vlamingen. Piet vindt het waarschijnlijk heerlijk om uitgescholden te worden, want hij voelde liefst duizend mensen aan de tand. Engelse scheldwoorden als 'fuck' en 'shit' voeren de boventoon. Toch jammer. Met een beetje creativiteit zijn de prachtigste scheldwoorden te bedenken, en wij komen niet verder dan een beetje fucken en shitten de hele tijd. Nederlanders vloeken het liefst met allerhande ziektes, terwijl Belgen meer hun toevlucht zoeken naar woorden die te maken hebben met genitaliën en fecaliën (chique woord voor poep en pies). Ook geldt de vuistregel: hoe bozer de Belg, hoe langer het scheldwoord. Dus mocht je een Vlaming ooit 'Godverdommemiljardennondeju' horen roepen moet je niet gaan lachen, maar hard wegrennen."

Nu ik weet dat de 'kanker' in 'kankerjood' niks met de ziekte te maken heeft maar eerder een aggressiever synoniem is van 'moppersmurf' vraag ik me wel af waarom een ziekte 'kanker' genoemd werd? En door wie? wie gebruikte die term voor de eerste keer? En koos de bedenker voor het woord kanker omdat er volgens hem/haar een verband bestaat tussen de ziekte 'kanker' en het werkwoord 'kankeren'?.... Ook allemaal interessante vragen, maar behalve een paar opiniestukjes over de relatie van de psyche en de fysiek gezondheid van de mens waar ik eigenlijk een beetje duizelig van word omdat ze zo moeilijk te snappen zijn, vind ik geen aanvaardbaar antwoord op het internet? Iemand een idee waarom kanker kanker is?

15:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

07-11-08

Een horizontale streep....

Een jaar geleden verwijderde Wijze 2 (= Dr. Mcsteamy/Mcdreamy) met 'veel liefde' (of zo beeld ik mij zijn handelingen, terwijl ik daar onder volledige narcose op de operatietafel lag, toch in) mijn linkerborst..... One year already,... om het met een cliché te zeggen, wat vliegt de tijd,.... Een jaar geleden dacht ik dat ik nu ondertussen wel al zou staan popelen om een reconstructie te laten doen, maar eigenlijk heb ik nog altijd geen nood of behoefte aan een 'nieuwe borst'.... ik denk zelfs dat ik eerder geneigd ben om mijn rechterborst te laten verwijderen om terug in evenwicht te zijn, dan mijn linker borst te laten reconstrueren..... Het klinkt misschien raar, maar die lange witte, rozige lijn op mijn borstkast hoort gewoon bij mij, bij wie ik nu ben..... Soms is ze een pijnelijke confrontatie met de onmacht die ik bij momenten voel, maar ze staat net zo vaak symbool voor de kracht die in mij schuilt.....

Het voorbije jaar heb ik langer en vaker in mijn blootje voor de spiegel gestaan dan in al mijn overige levensjaren samen. Ik weet niet waarom ik zo vaak de behoefte heb om naar mijn bovenlichaam te kijken. Wijze 1 en Wijze 3 bejubelen mijn litteken met 'prachtig genezen' en 'heel mooi' en ook ten tijde van de nazorg werd de thuisverpleging extatisch en lyrisch bij het zien en verzorgen van mijn litteken.... maar zelfs met de beste wil van de wereld kan ik het niet mooi vinden,... ik vind het ook niet lelijk of verminkend,.... ik vind het enkel 'interessant'... ja, misschien is dat wel het beste woord om het gevoel dat die lijn op mijn borstkast bij me oproept te beschrijven.... 'interessant' omdat ze langer is dan dat ik verwacht had, 'interessant' omdat het vel hier en daar een beetje samengetrokken lijkt te zijn, 'interessant' omdat het geen platte borstkast is, maar dat je toch nog ergens de vormen ziet van de borst die er ooit zat..... 'interessant' omdat het gewoon een deel is van mij....

'Vind je het niet vervelend dat mensen misschien verschieten van de 'inkijk'?' vroeg iemand me een tijdje terug.... 'Dan moeten ze maar niet kijken.' was mijn antwoord... wat mijn gesprekspartner een heel dappere houding vond,..... tja, dapper zou ik het niet noemen,... gewoon realistisch, denk ik, die streep is er nu eenmaal, ... Niet dat ik met mijn borst, streep en prothese te koop loop, maar in tegenstelling tot wat ik vorig jaar gedacht had, verstop ik ze ook niet echt..... En ja, afhankelijk van wat ik aanheb zal er nu een dan wel eens 'inkijk' zijn,... 'Gewoon niet kijken' dan hé...;)

Alleen als het op seks aankomt.... dan weet ik niet goed wat ik met mijn streep aan moet...'Gewoon niet kijken' is dan iets te gemakkelijk gezegd, denk ik..... Tussen chemo, operatie en scheiding door viel er niet vaak meer iets te beleven in bed, mede doordat zowel de (ex)hubbie en ik niet goed wisten of die streep nu genegeertd, bedekt of gewoon weg gefantaseerd moest worden.... erover praten verliep moeilijk en tja, de tijd om er samen aan te wennen hebben we niet gehad want ondertussen zijn we al een tijdje uit elkaar..... Niet dat mijn deur momenteel wordt platgelopen door potentiële 'bedpartners'.... verre van zelfs,... en als moest het al het geval zijn dan is nog zeer de vraag hoe mijn hormonenloze lichaam daarover zou reageren, maar soit,... het is eerder een algemene bedenking... in welke mate 'mijn streep' al dan niet een rem is, of kan zijn, in contacten met het mannelijke geslacht....want wij vrouwen mogen dan niet misschien niet zo vaak aan seks denken dan mannen,... ik denk dat wij vrouwen mannen toch ook (onbewust) onderverdelen in 'potentieel' of 'niet-potentieel', zonder dat we daarom per se echt naar bed zouden gaan met het 'potentieel'... en ik vraag me nu en dan dus af in welke mate de aanwezigheid van 'de streep' (en de afwezigheid van enig vrouwelijk hormoon) er misschien voor zorgt dat ik mogelijk 'potentieel' eerder en sneller zal categoriseren als 'niet-potentieel'... Does this continue to make sense?

10:31 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

04-11-08

een mistige lekkere dag...

Geen speciale plannen vandaag en het weer nodigt ook niet echt uit om veel te doen dus ga ik:

  • 'lekker' - jawel, en laat dit nu het bizarste neveneffect van kanker/chemo zijn, sinds mijn energiepeil terug de hoogte begon in te schieten, kan ik zowaar echt genieten van een paar uurtjes kuisen...scary,no?- kuisen met loeiharde muziek (I'm thinking Mika en een Braziliaanse verzamel-CD);
  • 'lekker'e kaasbroodjes maken.... Niet toevallig ook een Braziliaanse lekkernij waar heel veel herinneringen aan vast hangen, ... ik neig altijd naar een beetje Brazillië als het hier grauw en grijs wordt;
  • 'lekker'e gebraden kip gaan halen op de markt, heb ik ook altijd zin in als het koud is;
  • 'lekker' in bad kruipen met 'lekker'e roddel (I'm thinking Dag allemaal; smeurige details over de relatie tussen Phaedra (Hoste) en Glenn (Janssens- voor de niet-insiders man van Ilse De Meulemeester) en een 'lekker' geurtje.

09:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |