27-08-08

appelen en peren, maar toch...

Onlangs hoorde ik Jan Verheyen op de radio vertellen over zijn 'vakantie/terreur theorie'. Een paar jaar terug had hij een hotel geboekt dat een paar dagen voor de aanvang van zijn vakantie het doelwit was geworden van een terroristische aanslag. De schade was echter miniem en terwijl het merendeel van de hotelgasten hun vakantie annuleerde, besloot hij toch te gaan. Volgens hem was het een fantastische vakantie, met een hotel dat maar voor 30% bezet en personeel dat nog vriendelijker was dan anders. Terwijl iedereen hem voor zot verklaarde om te willen logeren in een hotel dat kort voordien nog 'gebombareerd' werd, redeneerde hij dat -statistisch gezien- dat hotel juist de veiligste plaats op de wereld was, want, ook weer statistisch gezien, slaan terroristen geen 2 keer op dezelfde plek toe.

Vraag me niet waarom maar ik moest aan Verheyen's 'terreur redenering' denken op de weg terug van het ziekenhuis.... maar 'kanker-terreur' volgt duidelijk niet dezelfde logica,... 'cause it does strike twice in the same location... En dan nog wel net op het moment dat ik me terug een beetje veilig begon te voelen in mijn lichaam. Toen de diagnose eerst gesteld werd in april 2007 voelde ik me zo verraden door mijn eigen lichaam. Te meer omdat ik me op zich niet slecht of ziek voelde, en de kanker dus aan het woekeren was in een lichaam dat niet echt noodsignalen uitstuurde. Sindsdien vind ik het heel moeilijk om mijn lichaam te vertrouwen....elk pijntje wordt tot in het onnozele geanalyseerd, en zelfs het ontbreken van pijntjes wordt in de gaten gehouden.... het is slopend en maakt me gek.

De laatste weken, naar aanleiding van dat kliertje onder mijn kaakbeen (dat trouwens paniek voor niks was), heb ik heel hard geprobeerd om me niet te laten leiden door angst en onzekerheid maar me te concentreren op het positieve. De ene dag lukte dat beter dan de andere, maar ik had wel het gevoel dat het de goeie kant uit ging met mijn gevoel controle te hebben over mijn 'kanker dwanggedachten'...

Maar blijkbaar wordt de gemoedsrust me (nog) niet gegund.... but what doesn't kill can only make me stronger...(ookal zeg ik dit momenteel nog wel met een sarcastische ondertoon)

 

 

15:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-08-08

Back to square one

Er is goed nieuws en slecht nieuws.... Het goede nieuws is dat mijn PC-problemen van de baan zijn. Ik had gehoopt op een knappe coke-light-man van telenet, but no such luck, maar de man kende duidelijk wel zijn beroep want hiperdehiphoi, ik kan terug op internet...

Tot zover het goede nieuws. As for the bad news.... there is no right way to bring this, dus zeg ik het maar gewoon.... de resultaten waren niet wat we voor of op gehoopt hadden. Er zijn terug uitzaaiingen in mijn lever... shit, fuck, damn....'k weet het,...

Bij alle vorige onderzoeksresultaten was ik altijd voorbereid op eventueel slecht nieuws, maar deze keer geloofde ik er zo in,... in die mooie kanker-vrije toekomst die op mij lag te wachten. Ja, ik was zenuwachtig voor de uitslag, maar omdat het al zo vaak 'goed nieuws' was geweest, zag ik deze onderzoeksresultaten meer als een laatste obligate stop voor ik terug zou beginnen werken, en deze fase van mijn leven achter me zou laten.... Niet dus,...of nu toch nog niet in ieder geval.

Wijze 3 had zijn zin nog niet afgemaakt of het leek wel of ik terug in de tijd ging,...Na 16 maanden van pijn, angst, machteloosheid en onzekerheid was ik terug op 'square one' beland.... Ik zag wijze 3 z'n mond bewegen, hoorde flarden van zinnen met woorden als 'andere hormonale behandeling', 'afwachten tot november voor een evaluatie', 'eventueel bestraling', 'chemo indien we meer duidelijkheid hebben over de aard van de kankercellen'...maar kon maar aan één ding denken,... zoonlief, zoonlief, zoonlief... net zoals in april 2007.

Waarom? Waarom? Waarom? Ik weet dat ik er geen antwoord op ga krijgen... maar toch, kan iemand me zeggen waarom?

23:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-08-08

No change...

Nog steeds PC-problemen en nog steeds aan het wachten op het de onderzoeksresultaten....

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-08-08

'Sisters'

Echt kennen, kunnen we niet zeggen dat we doen.... we delen een zelfde werkgever, we delen een zelfde verdieping bij die werkgever en ook een zelfde voorliefde voor een welbepaald koekje dat te vinden is naast het koffiemachine van het gedeelde verdiep bij die gedeelde werkgever, .... maar verder kennen we elkaar niet echt. Een tijdje terug vonden we elkaar op Facebook... ze had op de verdieping die we samen delen, horen vertellen over mijn 'strijd' en mailde me om de ups and downs in haar 'strijd' te delen... we mailden een beetje over en't weer met de belofte dat eenmaal ik terug zou beginnen werken we zeker eens samen zouden gaan lunchen...

Het toeval bracht ons gisteren samen in een zelfde straat.... we vielen elkaar in de amen als oude hartsvriendinnen... En omdat we beiden -blijkbaar- een geschiedenis van internationale scholen hebben, werden we al vlug heel luidruchtig en opzichtig zoals alleen Amerikanen dat kunnen... onze 15 minuten-durende babbel was een ware energie-boost.... Ik kan het moeilijk omschrijven de magie van het contact met 'lotgenoten' of 'sisters' (zoals we blijkbaar in het engels heten)... het is diep (na welgeteld 25 seconden hadden we het al over het afwezige libido) en intens (er wordt nogal wat afgeknuffeld, gecomplimenteerd en dubbelzinnigheid uitgekraamd)...en is vooral niet gebonden aan de gangbare vriendschaps-etiquettes... leeftijd, professionele rangen en verschillende sociale kringen kunnen geen afbraak doen aan de band die 'kanker' en dan vooral de 'strijd tegen kanker' smeed....

'Hej', riep ze me achterna,' don't forget...you are part of a whole new crowd now... a crowd that really kicks ass!'....waarop ze triomfantelijk een 'rock 'n roll' teken maakte alvorens weer in de massa op te gaan... Ik heb er niet veel... 'sisters'... en de paar die ik heb zie ik niet eens regelmatig,... maar ze hebben wel een heel speciale plaats in mijn leven.... en als we elkaar horen of lezen voel ik meteen die onbeschrijfbare magie... die verbondenheid met het leven en voor het leven.... die 'je-ne-sais-pas -qoui' die lotgenootjes over de hele wereld zo bijzonder maakt....

 

11:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-08-08

Wat gebeurt er met je identiteit als je uiterlijk verandert?

Goeie vraag.... of althans een vraag die toch (effe) tot nadenken stemt... Want het is zever te beweren dat het uiterlijke geen invloed of effect heeft op het innerlijke (en viceversa natuurlijk ook). Wauters en consoorten mogen dan wel hits scoren door op alle podia en door menig micro te verkondigen 'dat het vanbinnen' zit, maar dat neemt niet weg dat we ons door een kilo of 5 meer een pak onzekerder voelen en dat een 'bad hair day' al voldoende reden is om je humeur te doen kelderen. Dus hoe fout het volgens sommige 'boekskes' en personal coaches ook klinkt, het uiterlijk heeft weldegelijk een invloed op het hoe je je voelt en hoe je je gedraagt...

De vraag in kwestie werd gesteld in een artikel waarin werd gepleit voor een betere en aangepaste psychologische begeleiding bij en voor mensen die plastische chirurgie hadden ondergaan. Want ookal is het 'laten sleutelen aan borsten, lippen, buik en het ooglid' een vrijwillige keuze, menig patiënt lijkt niet voorbereid te zijn op het psychologische effect van hun nieuwe boezem, gezicht of taille.

Mijn uiterlijk is het voorbije jaar drastisch veranderd. De 20 kg die ik tijdens de chemo verloor zijn er nog altijd niet terug bij (ook niet door de hormomenbehandeling die ik nu toch al een tijdje volg). En daar ben ik heus niet rouwig om, hoor, maar het was wel effe wennen aan dit slankere model. Na de eerste opwinding van alsnog in een 40 (en is sommige gevallen zelfs een 38) te kunnen volgt er steenvast de bedenking 'ben ik dit wel?' waarop ik me soms minutenlang aanstaar in de spiegel van het pashokje. Want ook mijn haar draag ik nog steeds kort, omdat ik het leuk vind en het wel past bij mijn scherpere kaaklijn. Maar zonder chemo zou ik er nooit opgekomen zijn om het ooit zo kort te dragen. De conclusie van de analyse van mijn spiegelbeeld is meestal 'Ja, dit ben ik nu'....20kg minder en met een kort kopje,.... maar ook 'dieper' is er het één en ander verandert,...veranderingen die no

14:31 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-08

PC perikelen

De laptop heeft last van de wisselende temperaturen denk ik, want hij wil niet meer mee,... 't kan hier dus effe kalm zijn...

10:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-08-08

mental screening

Hup, hier gaan we weer... voorafgaand aan de controle-onderzoeken screen ik mijn eigen lichaam op pijntjes, bobbeltjes, bultjes en andere mogelijke rariteiten... Die steek in mijn rechterzij, hoe zou ik die best omschrijven? Stekend? Vaag aanwezig? Enkel als ik bepaalde bewegingen doe, of ook als ik bepaalde bewegingen niet doe?... Dat tintelend gevoel ter hoogte van mijn linkerribben... Enkel als ik zit? Word het erger als ik lig.....En de laatste nieuwe, een knobbeltje links onder mijn kaakbeen... volgens de huisarts een gezwollen speekselkliertje dat er waarschijnelijk al mijn hele leven zit, maar dat ik nu pas opmerk omdat ik zo zorgvuldig (of dwangmatig?) mijn lichaam afspeur, volgens mij een potentieel kwaad dat daar helemaal niet moet zitten,... ik voel het bij manier van spreken groeien, en als ik niet oplet ben ik zelfs in staat mijn eigen te overtuigen dat het me belet naar behoren te eten.... *diepe zucht* ...VER-MOEIEND!!

Niet aan denken, zegt de huisarts... Als je eraan denkt word het alleen maar erger, zegt een vriendin, ..... De PET-scan zal wel uitwijzen wat het is, maar maak je vooral niet teveel zorgen, zegt Wijze 1,... argh, ben je daar weer? zeg ik tegen mezelf....

En het is nog 10 dagen wachten vooralleer de controle-onderzoeken beginnen... en nog 14 dagen vooralleer ik (ten vroegste) kan bellen voor de resultaten... Het zullen nog lange dagen... en nog langere nachten worden, denk ik....

13:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-08-08

Een waarheid als een koe...

Het denken kan van de hel een hemel
en van de hemel een hel maken.

JOHN MILTON (1608-1674)

13:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-07-08

Hij bestaat..

  • Hij begrijpt en deelt mijn adoratie voor chocolade;
  • Hij haalt het beste in mij naar boven;
  • Hij ruimt zonder morren zijn kousen op;
  • Hij overlaadt me met complimentjes;
  • Hij heeft er geen problemen mee om zijn gevoelens te uiten;
  • Hij zingt vrolijk 'Big girls you are beautifull' (van Mika);
  • Hij is liever met borstel en dweil in de weer dan ik;
  • Hij laat me lachen;
  • En hij vindt me zelfs fantastisch op een 'very bad hair day'...

Dames,  de Nieuwe Man est arrivé... hij is wel nog maar 2 jaar en 4 maand, maar ik zou zeggen,... hou jullie dochters (of zonen) binnen en in de gaten, want ik voorspel dat zoonlief binnen een kleine 20 jaar heel wat harten sneller zal doen slaan...;)

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-07-08

Kriebels

Ik kan er echt de kriebels van krijgen,... Ik vind het bij momenten soms echt ongelooflijk hoe de media over bepaalde onderwerpen bericht..... Hoe kortzichtig, beperkt en bijgevolg gevaarlijk de informatie soms is die ze op de 'onschuldige' ziel en kennis van de lezer/kijker/luisteraar afvuren.

Net nog, op het weekoverzicht van TVBrussel .... Een vergelijkende studie heeft blijkbaar aangetoond dat borstkanker vaker of meer voorkomt bij vrouwen in het Brusselse dan bij Waalse of Vlaamse vrouwen. Het beeldmateriaal en woordje uitleg werd gegeven door iemand van het Brusselse preventiecentrum Gezondheid. Nu twijfel ik totaal niet aan de kunde en kennis van de dame in kwestie, en richt ik mijn literaire gifpijlen dan ook eerder op de onbekende in de montagekamer van TVBrussel die ervoor moest zorgen dat de uitleg bij de statistieken paste binnen de timeframe van het weekoverzicht, maar ik verslikte me toch effe toen ik de verklaring van het hogere aantal borstkanker'gevallen' binnen de 19 gemeentes van Brussel hoorde. Het zou namelijk te wijten zijn aan het sociaal-demografische karakter van de hoofdstad. In Brussel zouden vooral hoogopgeleide vrouwen wonen, die ervoor kiezen om op latere leeftijd kinderen te krijgen, minder kinderen krijgen en ook minder lang borstvoeding geven om sneller terug te kunnen keren naar hun job. Pardon? Tussen de regels door meende ik bijna een wrekende mannelijk lachje te horen want zoals het werd voorgesteld leek het wel de schuld van de vrouw zelf te zijn dat ze borstkanker kreeg...borstkanker als de 'biologische straf' voor de geëmancipeerde vrouw...

En dit was het dus hé,... niets over milieu/lucht vervuiling, over stress, over slechte westerse voedingspatronen,... 'k bedoel komaan zeg, wat voor een vertekende boodschap stuur je hier nu mee de wereld in? Laaggeschoolde vrouwen met een bende koters aan uw rokken maakt u vooral geen zorgen over eventuele verkeerde eetgewoontes, de vervuiling van de grond waarin onze groenten gekweekt worden en de lucht die we inademen, want 'goh, hebt u geluk zeg, u heeft geen hoger diploma en bijgevolg minder ambities om op de arbeidsmarkt te vertoeven maar des te meer tijd en zin in meerdere kinderen en langere borstvoeding en daarom ook minder kans op borstkanker, proficiat!'

Nu weet ik ook wel dat de uitleg bedoeld was om te verklaren waarom er een verschil was in het aantal vastgestelde borstkankers in Brussel en de rest van België en dat je bijgevolg dus niet kunt afkomen met westerse voedingspatronen die op niks meer trekken en de permanente luchtvervuiling en voor hetzelfde geld heeft de dame van het preventiecentrum dit ook allemaal opgesomd maar is 'juist' dat stukje uitleg gesneuveld in de montagekamer,... maar toch... ik vind dat enige omkadering toch gepast is bij een ziekte die niet voor niks 'de ziekte van onze tijd' genoemd wordt.

Want borstkanker mag dan misschien al lang geen taboe meer zijn, er bestaan nog meer dan genoeg misverstanden over de ziekte, de oorzaken en de behandeling. En niet alleen bij de gemiddelde leek maar ook bij huisdokters en mensen 'met een hogere opleiding'. De hierboven vermelde berichtgeving doet daar volgens mij nog een schepje en een misverstandje bovenop....

 

PS: Ik wou graag 3 kinderen (wat boven het Belgische en Brusselse gemiddelde is), ik ben op mijn 26ste zwanger geworden (wat onder het Belgische en Brusselse gemiddelde ligt),  en ik heb 4,5 maand borstvoeding gegeven (wat toch al langer is dan de 3 maanden zwangschapsverlof die de vrouwen maar 'krijgen').... en toch, en toch heb ik borstkanker (gekregen).... 't zal aan mijn diploma liggen, zeker? 

14:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-07-08

Terug

Ik weet niet hoe ze het doen, de 'Hollanders', maar alles en iedereen is daar gewoon veel gezelliger dan hier....de mensen en sfeer lijkt er relaxter, de zaken en de dingetjes net dat tikkeltje 'leuker'...Het was een kort en natje uitje,... maar heb er wel van genoten....

20:56 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-07-08

Ik ben weg...

Er effe tussenuit... een paar daagjes naar de Noorderburen...

14:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-07-08

Solden!!!

Juich even met mij mee...

  • Wandelschoenen (van die echte, waarmee je trots in de Ardennen en ver daarbuiten kan rond trotteren!) aan -70%
  • Zoonlief's halve voorraad aan winterkleren aan - 50% en hier en daar zelfs een keer -70%
  • Variant op het 'bloesje van de eeuw' (3/4mouwen, witte luchtige stof en knoopjes vooraan) aan -70%
  • Een 'all-around' truitje dat bij alles en op alles past aan - 50%
  • Een yoga-broek aan - 50%
  • Kadertjes (onder het motto: een mens kan er nooit genoeg van hebben) aan - 50%

Uit onderzoek naar het koopgedrag van de Belg tijdens de soldenperiode zou blijken dat redelijk veel (hoeveel precies ben ik vergeten, maar meer dan ik zou verwacht hebben) denkt te worden 'opgelicht' door/tijdens de solden. Heb ik geen last van hoor, van dat gevoel.... ik vind de solden nog altijd een waar feest en ga graag op zoek naar koopjes waarvan ik jaren later nog altijd met trots de korting bij vermeld...

08:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-07-08

1 jaar! Een woordje van dank...

Mijn blogje bestaat 1 jaar.... en het is me wel een jaartje geweest.... een jaartje waar ik, ondanks alles, sterker en zelfzekerder ben uitgekomen. Een jaartje waarin ik mezelf meermaals ben tegengekomen. De ene keer was het een aangename ontmoeting met één van mijn kwaliteiten die ook door anderen geroemd worden, een andere keer een bikkelharde confrontatie met mijn minder kantjes die ik liever voor de buitenwereld verborgen houd. Maar het bijhouden en neertokkelen van deze bijzondere momenten op een blogje heeft me wel geholpen te staan waar ik nu sta...

Toen ik vorig jaar besloot om mijn frustraties en angsten die bij kanker komen kijken neer te pennen had ik geen idee wat ik van een blog kon of mocht verwachten. Volgens een onderzoek naar bloggedrag zouden mensen vooral aan een blog beginnen om het gevoel dat het hen geeft. Ongeacht wat dit gevoel nu juist is. Voor de ene blogger zijn de virtuele schrijfsels een (anonieme) uitlaatklep voor hersenspinsels, voor de andere is het een manier om vrienden en familie op de hoogte te houden over het verloop van een ingrijpende gebeurtenis in hun leven. Maar het schrijven van een blog vult ergens een behoefte in.

Zo ook bij mij. Kanker, to say the least, overviel me. Maar de emoties en de angsten die erbij kwamen kijken nog meer. Praten over de zwaardere onderwerpen die kanker met zich meebrengt ging moeilijk, luisterende oren vinden nog moeilijker. Schrijven in mijn gouden dagboekje met bloemetjes en tierlantijntjes ging dan weer wel maar liep vorige jaar rond deze tijd een beetje vast in een vicieuze klaagzang over mijn ellende. Daarom ben ik aan een blogje begonnen. Eigenlijk om mijn eigen te verplichten een beetje na te denken vooralleer ik iets neerpende, zeg maar... it sounds a bit vain, ik weet het, maar te weten dat mijn schrijfsels gelezen zouden worden, moedigde me aan om gevoelens en emoties een beetje dieper uit te spitten.... om een beetje langer stil te staan bij de eenzaamheid die ik voelde of de mooie momenten die ik beleefde. Om zwarte gedachten van me af te schrijven en bepaalde herinneringen opnieuw te beleven.

Door de tijd te nemen om bepaalde gevoelens en frustraties neer te schrijven ging de tijd, die eindeloze tijd tussen chemo's, sneller voorbij....ik vond troost en kracht in de steunende woorden van lotgenootjes of toevallige lezers, ... en beetje bij beetje kreeg ik het gevoel uit de emotionele isolatie, dat een ziekte zoals kanker toch wel met zich mee brengt, te geraken.

En daarom lieve anonieme lezer, sta me toe jullie oprecht te bedanken....Net zoals ik mijn wijzen in Jette eeuwige dank verschuldigd zal zijn, ben ik jullie dat ook. Zonder jullie, jullie reacties, jullie lezende ogen, jullie tijd en jullie medeleven zou ik hier nu niet staan. Het klinkt melig, I know, maar ik ervaar het wel zo. Ik ben niet het soort, om het zo maar te zeggen, dat in een cirkel gaat gaan zitten om mijn gevoelens en ervaringen te delen met anderen. Daarvoor is mijn mond te groot en mijn hartje te klein,.... maar dankzij dit blogje en jullie (because let's call a cat a cat,... als er geen lezerspubliek zou zijn, dan denk ik niet dat ik was blijven schrijven,... een blogger put toch ook wel een beetje trots en kracht uit het weten dat ie gelezen wordt en niet alleen uit het schrijven alleen) heb ik waarschijnelijk wel bevredigende hetzelfde gevoel als mensen na een 'cirkel'ontmoeting met lotgenootjes of gelijkdenkenden.

De uitputting en vermoeidheid die ik voelde op de momenten dat ik me van mijn bed naar de sofa sleepten wogen net ietsje minder door, wetende dat ik mijn gevoelens en emoties kon ventileren op dit blogje, en de medische hoogtepunten waren nog net ietsje mooier wetende dat ik ze kon delen met jullie. Dank u...du fond du coeur....

Thanks for having taken this 'hell of a ride' together with me...

 

07:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

14-07-08

(Be)Leef!

Kanker lijkt bij momenten zo ver weg,.. zeker nu ik genoeg energie heb om te genieten van een dagje shoppen met een vriendin, een fietstochtje met zoonlief, een dagje uit met de kusttram of een etentje na de cinema...Mijn lichaam sputtert soms nog wel een beetje tegen als er teveel op de agenda staat, en ondertussen weet ik dat ik het wel verschuldigd ben er gehoor aan te geven en het ietsje kalmer aan te doen, maar ik kan zo genieten van alle dingen die ik ondertussen kan doen....

Dingen die ik pre-kanker bijvoorbeeld niet zou gedaan hebben.... zoals een massage... 2 jaar geleden zou ik gezucht en gesakkerd hebben om een massage, maar zo ver gaan om er één te boeken? Ho maar, altijd vond ik wel een excuus,... te duur, te decadent, geen zin om er naar toe te rijden,.. noem maar op,.... Nu dus niet meer,.... als ik zin heb naar een massage, dan boek ik er gewoon één, en dan pas ik mijn bestedingsbudget en tijd er gewoon naar aan....

En deugd dat dat doet,... zo'n massage,...niet alleen het ontspannen fysieke gevoel dat je eraan overhoudt, maar ook het emotionele bevredigende gevoel van iets puur en alleen voor jezelf gedaan te hebben,...

Ik heb het gevoel dat het alles-verschaduwende negatieve gevoel dat kanker met zich meebrengt steeds verder naar de achtergrond verdwijnt en dat de (levens)kracht die ik door kanker (her)ontdekt heb, me tot vandaag helpt om het leven echt te (be)leven....

14:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-07-08

Post-11 juli bedenking

Waarom een post 11 juli bedenking? Omdat het eigenlijk een 11 juli bedenking moest zijn, maar omdat ik gisterenavond zo moe was om mijn '11 juli bedenkingen en impressies' neer te tokkelen. Ja, ik verschiet er soms nog van, hoe de vermoeidheid, een vermoeidheid die ik alleen maar kan vergelijken met chemo-vermoeidheid, soms nog ineens kan toeslaan. En daar ik ondertussen weet dat het geen nut heeft die vermoeidheid te vechten, ben ik gisteren vroeg gaan slapen. Vandaar dus dat het een 'post' 11 julie bedenking is.

Waarom zou een mens echter een 11 juli bedenking willen maken? Wel, ik had het ook niet gepland hoor, maar toen ik mij gisteren door Vlaamse straten en op Vlaamse wegen begaf verbaasde ik me over het grote aantal Vlaamse leeuwen die niet alleen aan vlaggenposten maar vooral aan huisgevels wapperden. Want, en u mag mij heus verbeteren als deze redenering niet klopt, naar mijn gevoel was het 'vlaamse gevoel', vooralleer deze hele politieke communautiare heisa begon, toch vooral iets dat, op een paar -gekende- uitzonderingen na, in de huiskamer werd beleefd?

Daar al die vlaggen wel iets 'feestelijks' hadden, vroeg ik me logischerwijze af of ik, vlaming zijnde, 11 juli eigenlijk ervaarde als een feestdag. Wat me dan weer bij een andere vraag bracht: Ben ik wel vlaams genoeg om het nut, doel en reden van een Vlaamse feestdag te kunnen snappen, inzienof beleven? Ik zou mezelf namelijk nooit profileren als een 'Vlaming', al was het maar omdat ik niet eens weet wat dat juist zou moeten inhouden. Ik spreek Vlaams, ja. Ik woon momenteel ook in het Vlaamse landsgedeelte, ja. Maar maakt dat van mij een Vlaming? Ik zou het niet weten.

Anderen hebben daar dan weer minder moeite mee...om van mij een Vlaming te maken. Een paar jaar terug had mijn broer iets voor waarbij een ziekenwagen aan te pas moest komen. For the record, vermeld ik er hier wel bij dat dit voorval plaats vond in Brussel. Toen de ambulanciers ter plaatse kwamen bleek dat ze geen Nederlands spraken... spijtig, maar op zich niet belangrijk daar het belangrijker was dat ze er waren en mijn broer de nodige hulp konden bieden. Toch was het eerste wat zij zeiden tegen het team dat ze ter versterking hadden opgeroepen: 'sont des Flamands.' Ik snap nog altijd niet wat dat er toe deed, vooral omdat zowel mijn broer als ik hen in het Frans te woord hadden gestaan. Maar ik word nog kwaad als ik denk aan de blik waarmee die melding beantwoord werd en de enkele seconden die daardoor verloren ging. Seconden die mijn broer op dat moment niet kon missen.

Ook voor mijn Franstalige collega's ben ik 'une Flamande' maar ze haasten er zich wel altijd bij om te zeggen, dat ik niet zoals de anderen ben. Ik word zo zelfs voorgesteld: 'Elle est Flamande, mais pas du tout comme les autres Flamands'. Ik heb hen eens gevraagd hoe de andere Vlamingen dan wel niet waren. Daar konden ze geen sluitend antwoord op geven, maar ik was in ieder geval niet zoals die Vlamingen die ze op TV te zien kregen (tju, en ik die net hoopte dat ik in Wallonië misschien zou kunnen doorgaan als,.. pak weg,..Ann Van Elsen..;)...). Hmmm, nog een geluk dat ik een genuanceerdere blik heb van Wallonië en er niet vanuit ga dat Daerden de modale Waal vertegenwoordigt, denk ik dan.

Onlangs nog, viel een gesprek naast de zandbak stil toen zoonlief en ik onze intrede maakte. Ik kon nog net horen hoe een opgemaakte vrouw met een buitenlandse accent vroeg: 'Sont des Flamands?' waarop haar gesprekspartner bevestigend knikte en met haar ogen rolde. Het ontbrak er aan dat ze haar kinderen uit de zandbak trok toen zoonlief er zijn voet in  zette....

Ik snap zo'n reacties of opmerkingen dus niet.... ik vind dat raar dat 'Belgen' zo streng voor elkaar kunnen zijn. Alhoewel bovengemelde voorvallen wel helpen om in te beelden hoe een Congolees of een Marokkaan zich soms moet voelen. Want beoordeeld worden puur op je nationaliteit is niet leuk. Niet te minst omdat je er nu eenmaal niks kan aan doen.

Maar goed, in tijden van communautaire perikelen kan je er nu eenmaal niet van onderuit dat er Walen, Vlamingen en ook nog ergens Duitsers in de Oost-kantons wonen. En dat vooral die Vlamingen en die Walen het nogal moeilijk met elkaar kunnen vinden. Dat ze elk hun eigen feestdag en territorium opeisen.  En dat de media hierop inspeelt en de problemen uitvergroot en dat ten gevolge hiervan de problemen ook groter worden...En iedereen, want hierover zijn Vlamingen en Walen het dan weer wel eens, vervolgens ook denkt dat we met een groot probleem zitten. Een probleem waar iedereen zijn mening over heeft. Wat de problemen dan weer groter maakt,... waardoor ze in de komkommertijd nog eens door de media worden uitvergroot... en zo zijn we vertrokken en kunnen we blijven verder gaan.... tot dat alle Vlaamse gevels vol hangen met Vlaamse leeuwen en er aan elke Waalse gevel een rode haan wappert... en niemand er meer aan denkt om op de Belgische feestdag de Belgische vlag buiten te hangen omdat er geen plaats meer is.....En dan?

 

 

 

15:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-07-08

The happy 'sound of music'

Hup, iedereen naar de winkel om de Flair, want deze week is ie te koop samen met de cd van Mika... en daar het er dik in zit dat we nog een tijdje met onvoorspelbare buien en windstoten opgescheept zullen zitten, kunnen we maar beter zelf voor het zonnetje en het goede humeur zorgen.... dus opzij met die stoelen in de woonkamer en 'shake that booty' ....

15:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-07-08

Gezonde levensstijl verandert je genen

Ingrijpende veranderingen in je levensstijl, zoals een evenwichtig dieet en meer beweging, bezorgen je niet alleen tot een gezonder lichaam. Ook op je genen hebben deze veranderingen invloed, dat zeggen Amerikaanse onderzoekers.

Prostaatkanker
In een kleine studie bestudeerden de onderzoekers 30 mannen met een milde vorm van prostaatkanker. Zij hadden er vrijwillig voor gekozen geen conventionele behandeling als een operatie, bestraling of hormoontherapie te volgen.

Veranderingen
De mannen ondergingen drie maanden lang belangrijke veranderingen in levensstijl, zoals het eten van fruit, groenten, volkorenproducten, peulvruchten en sojaproducten. Ze gingen ook regelmatig bewegen zoals een halfuurtje wandelen per dag en deden dagelijks aan meditatie om stress te beperken. De mannen verloren uiteraard gewicht, ze hadden een lagere bloeddruk en genoten van andere gezondheidsverbeteringen.

Genen
Maar de onderzoekers zagen ook veranderingen op een dieper niveau wanneer ze een stalen van de prostaat vergeleken van voor en na de veranderingen. Na drie maanden zagen de onderzoekers verandering van activiteit in ongeveer 500 genen. Schadelijke genen werden uitgezet en beschermende genen werden aangezet.

De activiteit van genen die ziekten voorkomen nam toe en de activiteit van genen die ziekten bevorderden, zoals degenen die het risico op borstkanker en prostaatkanker vergroten, nam af.

Iedereen baat
Dean Ornish: "Dit zijn heel boeiende resultaten. In slechts drie maanden kun je honderden genen veranderen door te veranderen van levenswijze. De studie heeft niet alleen gevolgen voor mannen met prostaatkanker, iedereen kan er baat bij hebben." (ep)

(bron: goed gevoel.be)

 

16:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-07-08

Keep in mind...

Als je iets echt wil doen, vind je altijd een weg;
als je iets niet wil doen, vind je altijd een excuus.

CONSTANCE BAKER MOTLEY (1921-2005)

15:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-06-08

Zomer 2008

En dan heb ik het hier niet over het gelijknamige één programma maar over 'the real thing'..... de zomervakantie!!! joepie yeah, olé olé.... vergeef mij mijn kinderlijke vreugde maar onlangs kwam ik tot de zielige conclusie dat het al van zomer 2004 geleden was dat ik optimaal van de zomermaanden heb kunnen genieten.... in 2005 was ik net geopereerd aan gescheurde ligamenten in mijn rechterenkel en moest ik de hele zomer revalideren, zomer 2006 was zoonlief net 3 maand en begon ik terug te werken en zomer 2007, tja, die heb ik vooral vanuit de sofa en bed beleefd....

Deze zomer hebben we dus heel wat schade in te halen,... ik hou dan ook al een hele tijd lokale en minder lokale festival en activiteiten kalenders in de gaten om zeker te zijn dat ik niet onvoorbereid aan de komende zomermaanden begin.  Ik weet niet of ik er in ga slagen om op alles en bij alles aanwezig te zijn, maar mocht het me lukken dan zou mij ideale zomer 2008 er als volgt uitzien:

Een djémbe sessie voor kleutertjes en een mojito voor de ouders op Feest in't park, en dit om zomerseizoen vrolijk in te huldigen. Als je in of rond Brugge woont dan ken je dit leuke park festival zeker, waar grootouders met hun kleinkinderen naast pas afgestudeerde studenten samen dansen voor een betere wereld.    Moest ik momenteel thuis vertoeven en niet aan de zee, dan zou ik dit weekend zeker ook het alombekende Couleur Café in Brussel meepikken... Jaren terug was dit festival voor mij en mijn vrienden de officiële afsluiter van het academiejaar en het zalige begin van een paar zwoele zomermaanden. Het is ondertussen al een paar jaar geleden dat ik er nog eens ben geweest, maar ik koester warme herinneringen aan de ongedwongen sfeer, de vele eettentjes en de (vele, vele) caïperinhas en mojito's die de keeltjes smeren en de voetjes aanzetten tot een exotisch dansje.

Dit jaar is er in het teken van expo '58 al heel wat te doen op en rond het atomium, maar tijdens het tweede weekend van juli zijn de vele parken rond de heizel zeker een ommetje waard voor het Folk&Jazz festival Brosella. Dit kleinschalige en gezellige festival is niet alleen gratis maar ook nog redelijk onbekend. Ontdekken dus voor de grote massa het aantikt in hun zomeragenda!

Ook de moeite waard om te ontdekken is het openlucht film festival kottee koer in Dilbeek. Laat je niet ontmoedigen door het feit dat dit festival telkens plaats vindt op een dinsdag en de vertoning pas begint na zonsondergang, maar geniet des te meer van de originele locaties (zoals een villa met zwembad, golfterrein, bos, skatepiste, een vijver etc.) waar de filmprojectie doorgaat en de originele randactiviteiten die aan elke vertoning voorafgaan.

De Lokerse Feesten zijn puur jeugdsentiment voor mij. Ik ben er niet meer geweest sinds heel Vlaanderen zich naar Lokeren verplaatst om er te 'feesten', maar mijn eerste kennismaking met 'de Belgische zomer' na jaren in Brazillië gewoond te hebben, werd in '97 hoofdzakelijk gevormd en bepaald door de losse sfeer die toen nog op de kleinschalige Lokerse Feesten heerste....

Ook deze zomer hebben eurocraten, Brusselse studenten met een tweede zit en toevallige voorbijgangers geen excuus om niet te sporten want elke dinsdag en donderdag kan je in het Jubelpark terecht voor een  uurtje shaken en aerobics met Friskis&Svettis en dit helemaal gratis! Bij VUB studentes en 'Europese school moeders' is Friskis allang een begrip dat gelijk staat aan een uurtje zweten en met plezier afzien op populaire top-30 deuntjes, maar om deze vrolijke manier van conditietraining ook bekend te maken bij het Brusselse publiek worden al verschillende jaren buitensessies georganiseerd op één van de vele grasvelden in het Brusselse Jubelpark. Een echte aanrader!

Tel daarbij dan nog eens de solden, de vele braderijen, avondmarkten en folkloremarkten, de buurt- en gemeentefeesten, de grote festvials, de Gentse feesten, de vrije podia en andere optredens bij u in de buurt en u hebt net als ik een paar mooie vooruitzichten.... Geniet ervan!

 

 

 

 

21:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-06-08

SATC

Een boek, een serie en een film,... het begrip, het concept en de dames in kwestie hoeven geen uitgebreide introductie,... er zijn wetenschappelijke, mode en psychologische stukjes, interviews, colums en blogs vol geschreven over  de schoenen, de liefjes en het overvloed aan vrije tijd en geld van de 4 vriendinnen in New York..... Love it or hate it, maar elk vrouw van onze generatie kan zich 'at one point or another' wel vinden in de levensfratsen van 'het romantische kneusje' Charlotte, 'carrière mum' Miranda, 'mannenverslindster' Samantha en ' ideale vriendin met pumps' Carrie.

De mini-jurkjes, krasse uitspraken en one-night stands van deze dames maakten definitief komaf met het vooroordeel dat 'singles' zielig zijn. Voor vrouwelijke singels is SATC een statement van jewelste waar menig vrouw met mannelijk aanhangsel aan de arm heimelijk jaloers op is: "we are hot, we have fun AND sex met wie en wanneer het ons uitkomt! Beat that!" Bovengenoemde vrouwen met mannelijke aanhangsels aan hun arm kunnen met SATC dan weer hun hartje ophalen dat zelfs dames met een kleerkast en een lijn om u tegen te zeggen ook hun 'ups and downs' kennen in de liefde.... kortom SATC has it all!.... the glitter and the glam waar elke vrouw en man met sterk ontwikkelde vrouwelijke kantjes voor thuis blijft of naar het cinemacomplex voor trekt...

Afhankelijk van de overheersende gemoedstoestand zijn elk van de 4 dames al mijn favorietje geweest: Charlotte's naïve bejubeling van de liefde sterkt mijn geloof in het klassieke huisje-boompje-kindje scenario op momenten dat het leven en de liefde me voor de wind gaat, Miranda kreeg mijn sympatie wanneer ik 's avonds  met dossiers en beleidslijnen op de schoot in bed kroop en ik het leven en de liefde van de nuchtere en praktische kant bekeek, Samantha,  for the obvious reason, dat we kanker delen maar ook wanneer ik vond dat er wel een beetje meer pit mocht zitten in mijn relatie en leven en Carrie op alle momenten dat ik niet wist of dat ik het leven, mannen en liefde nu moest vervloeken of bezingen...

En het is ook Carrie, of liever één van haar bedenkingen die me ondertussen al een week bezighoudt....'Do we need to learn a lesson to lessen the pain?' filosofeerde ze in een herhaling van SATC op VijfTV.... Zij had het over de lessen die we onszelf verplichten te trekken uit foute mannen en stukgelopen relaties.... different place and context...maar het zette me wel aan het denken,... want het valt me op dat ik de kanker- ellende, angst en frustratie tegenover mezelf en anderen rechtvaardig door er  'lessen uit te trekken'..... Ik verbaas mezelf als ik luidop dingen verkondig als: 'ik besef dat ik dit alleen kan zeggen omdat alles momenteel alles onder controle is en alles al enige tijd stabiel is, maar kanker heeft me toch geholpen om mijn prioriteiten te herschikken.' of deze ' 'k zal niet zeggen dat ik nu gelukkiger ben dan voordien, maar ik beleef het leven toch anders dan voordien'.... Soms denk ik meteen erachter: 'huh? Wat zeg ik nu toch?' ....'k heb me al vaak afgevraagd waarom ik bepaalde emoties of hersenspinsels die niet in woorden te vatten zijn alsnog zo samenvat of verwoord..... Is het inderdaad als troost? Dat alle machteloosheid en angst die ik gevoeld heb niet voor niets is geweest omdat ik nu toch een nieuwe levensvreugde en een andere kijk aan overgehouden heb?.....

Is de pijn die we gevoeld en beleefd hebben minder erger als we onszelf en anderen kunnen overtuigen of wijsmaken dat het 'nut' heeft gehad en dat we er iets uit geleerd hebben? Hebben we die  te trekken les nodig om verder te kunnen gaan en het verleden een plaats te geven in het leven?

(Carrie had er geen antwoord op. Ik ook niet...denk ik.)

16:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-06-08

If/when

Soms denk ik 'if'.... Dan ben ik zeker dat het ergste achter me ligt,.... dat ik de uitzondering op de regel ben,..... dat ik het medische wonder ben dat wijze1 en wijze3 zo bejubelen, ... dat ik nog een lang leven voor me heb,.... dat ik kanker dankbaar kan zijn voor alle (levens)lessen dat het me heeft bijgebracht.

Soms denk ik 'when'.... Dan vrees ik dat ik er nog niet vanaf ben,.... dat er opnieuw vanalles diep in mij aan het broeien is,.... dat ik geen medisch wonder ben maar een gemiddeld statestiek,.... dat ik graag zou weten wanneer ik me opnieuw moet klaarmaken om er tegen te strijden,.... dat ik kanker verwens voor alle ellende dat het met zich meebrengt.

Soms denk ik 'if'.... Dan maak ik wilde plannen, ..... dan is 'the sky the limit'... dan zie ik mezelf trots naast zoonlief staan op zijn trouwdag,.... dan zie ik mezelf city-trippen in New York en genieten van een strand in Zanzibar,.... dan maak ik alsnog carrière,... dan doe ik opnieuw vrijwilligerswerk...

Soms denk ik 'when'... Dan voel ik overal pijntjes.... dan lijken mijn klieren toch wel een beetje gezwollen, .... dan zie ik doemscenario's waar sjaaltjes en een sofa een hoofdrol in spelen, .... dan durf ik niet aan zoonlief te denken,... dan zie ik mezelf uitgeput kijken naar reisreportages over NY en Zanzibar op tv....

If/when.... elke dag opnieuw.... 'If' it comes back.....'When' it comes back..... maar ook.... 'If' it doesn't come back.... 'When' it doesn't come back....

15:37 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-06-08

Cortisol is geen lol...

Cortisol,... de eerste keer dat ik het woord hoorde, vond ik dat het klonk als iets dat je verwacht in een zonne-crème of zelfbruiner terug te vinden,... maar ondertussen weet ik dat het het lichaam weinig tot geen goed doet.... Cortisol wordt door het lichaam aangemaakt in stress situaties,...het houdt een mens alert maar het verzwakt het lichaam ook

18:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

een banale verkoudheid post kanker

Pre-kanker was een verkoudheid niks, nada, nothing, ... ik bleef er niet voor thuis, ik nam er niks voor, ... ging er hoogstens een keer vroeger voor slapen, maar verder dan dat, ging een verkoudheid op dezelfde manier als het kwam... ineens en zonder veel tralala.... Maar nu, post-kanker is het andere koek,.... ik ben er echt ziek van.....the real thing,...snot en zakdoeken langs alle kanten, keelpijn, loom voelen, niets anders willen doen dan slapen, alles en iedereen die op mijn zenuwen werkt, een zwaar hoofd... Iemand had me dat bij het begin van mijn chemokuur eens gezegd, dat ziek zijn voor en na chemo niet hetzelfde is,... dat het na de chemo langer duurt om er terug bovenop te geraken, dat zelfs de meest banale 'snotvalling' je dagen in zijn greep houdt... Tja, ik zal maar genoeg zakdoeken bij de hand houden, zeker?

 

18:30 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-06-08

stil genot

Een streepje zon, de zee en een fiets... meer heeft deze 'girl in remission' momenteel niet nodig om van het leven te genieten!

 

15:05 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-06-08

Herinneringen

Dit weekend een artikel over Randy Pausch gelezen,.... de 'Amerikaan der Amerikanen' want zijn leven, of toch de manier waarop ie erover praat,  is één grote one-liner waar de arrogantie en morele paternalisme afdruipt...moest het niet zijn dat we een 'strijd tegen kanker' gemeen hebben, dan was ik nooit verder geraakt dan de eerste paragraaf. Maar we hebben beiden kanker, hij pancreas, ik borst... hij weet dat ie terminaal is, ik weet dat ik 'stabiel' ben,... en een kind, dat hebben we ook met elkaar gemeen. Hij 3, ik eentje.

Zijn kinderen zijn 6 jaar, 3 jaar en 18 maanden.... Hij beseft dat ze nog te jong zijn om de dingen die hij hen nog allemaal zou willen vertellen te onthouden en dus doet hij er activiteiten mee die ze nooit zullen vergeten. Met de oudste ging ie samen tussen de dolfijnen zwemmen, met zijn zoon van 3 ging ie naar Disneyworld,.... Door dingen met ze te doen, die ze altijd hebben willen doen, hoopt hij dat zijn kinderen een concrete herinnering aan hem zullen overhouden. Zijn dochtertje van 18 maand is echter te jong om nog iets mee te ondernemen waarvan ze zich later nog iets zal herinneren. Zij zal afhankelijk zijn van anderman's verhalen over haar vader om zich een beeld van hem te creeëren.

Zoonlief was net geen 13 maand toen ik de diagnose 'borstkanker met uitzaaiingen' te horen kreeg. De dag dat ik te horen kreeg dat ik maar 5 tot 10% overlevingskansen had, was hij precies een jaar en 25 dagen....Hij had amper zijn eerste stapjes gezet en eerste woordjes gezegd of de kans zat er al in dat het voor mij bij die 'eerste keren' ging blijven.... Geen 'eerste schooldag', geen 'eerste 10 op 10', geen 'eerste lief', geen 'eerste buis', geen 'eerste nieuwjaarsbrief',.... voor mij niet, maar ook voor hem niet,... geen 'eerstes' waar we als moeder en zoon ons samen zouden doorspartelen of waarbij we samen zouden staan juichen. De idee dat ik zoveel 'eerste keren', maar ook 'tweede, derde en vierde' keren zou moeten missen, maakte me zo kwaad,... kwaad op het leven, kwaad op eender wie,...want waar verdiende zoonlief het aan om zijn moeder te moeten missen op die momenten? Om te moeten denken: 'zou het anders zijn, moest mama hier nog zijn?' of 'Was ze maar hier...'

Om mijn afwezigheid op de 'eerste keren' of alle andere momenten waarop ie zou voelen dat ie wou ik dat naast hem stond om te juichen of hem te berispen, minder confronterend te maken, besloot ik om een 'guide to life' te schrijven voor hem.... Niks ambitieus maar wel een eerlijk gidsje waarin ik mijn visie op het leven uitleg,....waarin ik vertel wie ik ben, met mijn fouten en gebreken,...de 'uncensured version van wie ik echt ben en niet de 'over de doden niks dan goed' versie die ie waarschijnelijk van iedereen zou horen telkens ie naar mij zou vragen....

Ik vertel hem wie ik ben maar ook wie ik niet ben... ik vertel hem over de mensheid en de 'dingen des levens'... ik vertel hem over belangrijke dingen en onbelangrijke dingen... ik vertel hem over momenten die we samen beleven en over momenten die we -misschien- nooit zullen samen beleven.... ik vertel hem over mijn angsten en verdriet, over mijn levensvreugde en levensdoel... ik vertel hem wat ik graag eet, wie ik niet graag hoor zingen en welke programma's ik bekijk... Als ie erin zal slagen om mijn geschrift te 'ontcijferen' zal ie me beter kennen dan wie dan ook,... en dat is ook de bedoeling...

Ik schrijf nog steeds in dat gidsje, niet dagelijks zelfs niet wekelijks, maar telkens er iets in mij opkomt waarvan ik denk dat zoonlief er iets aan zou hebben op het moment dat ik er niet meer ben, pen ik het neer.... in de hoop dat ie er op de dag dat ie er nood aan heeft, ook echt iets aan heeft....

 

 

 

21:31 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-06-08

Geleuter...

Inloggen, ... klikken op 'mijn blog aanpassen'...en vervolgens staren naar mijn scherm... het is een routine die ik me de afgelopen dagen eigen heb gemaakt...ik begin iets te tokkelen, wik en weeg woorden om ze uiteindelijk toch weer te deleten,.... ik zoek tekstjes en nieuwsjes om toch 'iets' te kunnen achterlaten op mijn blogje.... Ik lees veel, van alles een beetje, tijdschriften, boeken, kranten, andere blogjes,....verruk me bij fijne woordspelingen of diepe inzichten,.... inspiratie te over, goesting en behoefte ook, .... maar toch blokeert het ergens.... want ik kom niet aan schrijven toe,...

Hoelang kan je over kanker blijven leuteren, vraag ik me soms af...

'Tot in het oneindige', denk ik de ene dag... en het is niet 'leuteren' spreek ik mezelf bestrafend toe op die ene dag, maar 'het uiten van oprechte gevoelens en emoties'..... want kanker draag ik met me mee tot het einde van mijn dagen.... op goede dagen geeft het mijn bestaan net dat tikkeltje meer kleur en smaak doordat ik het leven en het doen en laten van de mensheid door een 'roos' (heb je hem? Flauwe, hé... 'k weet het) getinte bril bekijk.....op slechte dagen confronteert het me met angsten waarvan ik hun kracht en dieptegang niet kende.... En om die chaos van emoties te baas te kunnen, kan ik niet anders dan het van me afschrijven,...

'Genoeg', denk ik de andere dag...... want door erover te blijven 'leuteren', en ja,  het is wel degelijk 'leuteren', spreek ik mezelf  bestraffend toe op die andere dag, blijf ik maar wroeten in mijn emoties en gevoelens die kanker teweeg heeft gebracht... misschien moet ik gewoon aanvaarden dat het vanaf nu letterlijk 'me, myself and cancer' is en dat kanker nu eenmaal een deel van mij is, maar het daar ook bij laten...en gewoon verder gaan met het leven, zonder te 'leuteren'...

Maar kan ik dat wel, verder gaan met mijn leven, zonder zo nu en dan nog eens te 'leuteren' over mijn kanker?....Only time will tell....

21:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-06-08

De overgang

De overgang

Zou je de wereld door mijn ogen kunnen zien
dan zou je mij beter begrijpen misschien
dan zou je mijn verwarring voelen
en weten wat ik zou bedoelen
alles waarin ik heb geloofd
alles wat me werd verteld en beloofd
'k krijg mijn gedachten niet meer in banen
't is een wild gevecht met mijn tranen

Waar ben ik in godsnaam in beland
mijn gevoel rijmt niet meer met mijn verstand
ik zit nu met een geestelijke chaos
iets wat ik zelf nu even niet oplos

Een nieuwe fase in je leven
werd me verteld en wordt er geschreven
maar hoe moet ik die ingaan
als ik er niet mee om kan gaan

De vele onbeantwoorde vragen
die steeds maar voortdurende strijd
die eindeloos lang lijkende dagen
men zegt het is een kwestie van tijd

Franca

Wow, dit is zo mooi omschreven dat ik er helemaal stil van word...

08:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-06-08

Borstkanker op te sporen via haar

'Goed nieuws: borstkanker op te sporen via het haar

Woensdag 4 juni 2008 - margriet.nl
 

In de toekomst kan er op een snelle en makkelijke manier borstkanker worden opgespoord. Namelijk via haar of via speeksel. Dit meldt het Franstalige medische weekblad Le Generaliste.

Het blijkt namelijk dat sommige moleculen, die in grote getalen aanwezig zijn in borstkankertumoren, ook aanwezig zijn in de huid van de patient. Als iemand borstkanker heeft, vinden er veranderingen plaats in de huid, maar ook in het haar. In de toekomst volstaat een onderzoek dus met het inleveren van een paar haartjes.

Het enige nadeel voor kortharige is, dat de haren tenminste 3 cm lang moeten zijn en geen ander kleurtje mogen hebben, behalve je eigen haarkleur. De proef wordt uitgevoerd met het nieuwste stukje haar. Hier kunnen de onderzoekers de meest recente oncologische gegevens aan afleiden. Ook via speeksel is borstkanker te ontdekken. In speeksel kunnen 49 eiwitten zitten die zouden kunnen wijzen op borstkanker. Goed nieuws voor de medische wereld!'

Hmmmm...I guess that means geen vrouwonvriendelijke mammo's meer...

21:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-08

'geluk' zoals alleen Toon Hermans het kan omschrijven

Het heeft geen enkel nut
te juichen of te morren.
Je ziet de bloemen die je plukt
toch mettertijd verdorren.
 
De grote kunst schuilt
in't omgaan met je kansen.
Als het geluk jouw kant op komt, 
dan moet je er mee dansen.

20:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |