28-05-08

My deal with God....

Als je ineens, geheel onverwacht, geconfronteerd wordt met kanker dan doe je rare dingen,.... zoals 'deals' afsluiten met een bepaalde 'grootheid' waarvan je niet eens zeker weet of ie bestaat... Mijn 'deal' met God is ondertussen al meer dan een jaar oud,... en ik moet zeggen dat we er ons beiden, tot nu toe althans, aan houden, aan die afspraak die we vorig jaar ergens in de holst van de nacht sloten.

Het was een zoveelste slaaploze nacht.... de angst en misselijkheid hielden me al verschillende nachten op een rij wakker.... En zoals ik wel vaker deed dacht ik weer aan zoonlief,... aan het feit dat het zo oneerlijk was, zo onrechtvaardig dat de kans erin zat dat een goed jaar nadat hij het levenslicht zag, ik er misschien het leven bij zou laten,....God verdomme, dacht ik, hij verdient dit niet,... ik ook niet, maar hij nog veel minder....En dus besloot ik een deal te sluiten met 'onze schepper'... Om mijn kansen op gehoor te verhogen, besloot ik niet teveel te vragen,.... per slot van rekening wil ik ook niet per se 100 jaar worden,.... nee, ik besloot realistisch te blijven en een concrete afspraak te maken die voor ons beiden haalbaar zou zijn...

En dus hebben we afgesproken, Hij met stilzwijgende instemming, dat ik zou vechten voor zoonlief opdat ik samen met hem over het strand zou kunnen hollen, samen aan knutselprojectjes zou kunnen werken, hem zijn lieveningskost zou kunnen klaar maken als hij opgevrolijkt moet worden, hem missen als ie vaker tijd met zijn partner doorbrengt dan met mij, staan glunderen van trots op de hoogtepunten in z'n leven en zijn was blijven doen nog lang nadat ie het huis al verlaten had..... In return moet Hij niet veel doen, alleen me al die mooie momenten die ik nog wil meemaken met zoonlief laten meemaken...en het me gunnen dat mijn leven pas zou eindigen op het moment dat ik er klaar voor was en 'basta!' zei.

Vandaag holde ik met zoonlief op het strand....en ineens moest ik aan onze 'deal' denken... Ik zou bijna in Hem gaan geloven omdat ik zo oprecht dankbaar ben dat Hij zich aan 'onze afspraak' houdt...

20:54 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-05-08

' k ben weer bezig...

'k zou niet mogen, ik weet het,... Ik weet het heel goed, maar ik kan er niks aan doen,...dus doe ik het gewoon want vermijden of niet doen kan ik niet,... hoe hard ik ook probeer,.... vermoeiend is het wel, slopend ook.... en toch doe ik het... mij fixeren op 'pijntjes',... hoe goed ik vroeger was in het negeren van de kleine pijntjes in mijn lichaam, hoe goed ik er nu in ben geworden om er me op te fixeren,... voor elk pijntje worden adjectieven gezocht, worden mijn klieren gechekt en word mijn lichaam afgetast...en voor ik het weet ben ik ervan overtuigd dat er zich een stekende tumor heeft genesteld 3 tot 5 cm links van mijn navel, of zijn er knagende uitzaaiingen bezig mijn 7de en 8ste rib rechts te veroberen.... bij elk 'pijntje' ben ik er telkens weer heilig van overtuigd dat de kanker de scans en de femara/zoladex te vlug af is en bezig is aan zijn zegetocht om mijn lichaam te heroveren... *diepe zucht*

15:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-05-08

1 op 9

Eén op negen... volgens sommige bronnen zelfs één op acht...in ieder geval dat 'eentje' dat ben ik.... 'eentje' met borstkanker....

Soms, als ik op straat loop of in de metro zit zoek ik een ander 'eentje'.... dan bekijk ik 16 of 18 willekeurige vrouwen en dan vraag ik me af wie samen met mij dat 'eentje' is... ik kijk naar hun haar, de trekken van hun gezicht, de blik in hun ogen,.... en vraag me tergelijkertijd af of iemand die ook op zoek zou zijn naar een ander 'eentje' zou kunnen achterhalen dat ik er 'eentje' ben... Draag ik (borst)kanker nog steeds mee in mijn aangezicht, of heeft het zich onzichtbaar voor de buitenwereld veilig verstopt tussen mijn 2 oren?

Er zijn slechte dagen waarop het kankerspook me meedogeloos en uitdagend aanstaart in de spiegel, waarop mijn korte haren  geen hippe coupe zijn maar een zichtbaar bewijs van mijn chemo-geschiedenis, dat de wallen rond mijn ogen iets donkerder lijken en dat de blik in mijn ogen meer angst dan levenslust verraad ....maar er zijn even goed en even veel dagen dat ik een welgemeende 'f*ck you!' roep naar het kankerspook waarop het zich met de staart tussen de benen vlug uit de voeten maakt, en mijn korte haren gewoon 'k-weet-nie-hoe-hip zijn, dat er geen noemenswaardige wallen te zien zijn en mijn ogen me ondeugend toe lachen in de spiegel...

Maar ongeacht de goede en slechte dagen ben ik een 'eentje'....dat bij momenten naar andere 'eentjes' speurt....waarom weet ik eigenlijk niet,... gewoon uit nieuwsgierigheid denk ik... soms zijn ze er -onbewust- zo uit te halen de 'eentjes',....In de 'Lunchgarden' met een vriendin,... in de Ikea met haar partner....op't straat met 2 kinderen aan de hand... en dan kan ik er me niet van weerhouden om naar hen te staren,....dan kijk ik naar hun sjaaltje, de mimiek van hun mond, de ogen,...waarom ik dat doe weet ik niet,... maar terwijl ik hun gelaat en handelingen in mij opneem probeer me altijd in te beelden hoe ze zich voelen, hoe ver ze in hun behandeling zijn, hoe zwaar de vermoeidheid weegt,... en telkens weer verbaas ik me over 'hoe goed ze er uit zien', over de kracht de ze uitstralen, over de 'trots' waar mee ze hun ziekte en de behandeling dragen... En ik vraag me af of de buitenwereld mij ook zo zou hebben 'aanschouwd' op het moment dat ik nog met een sjaaltje rond liep...

Eén keer, herinner ik me, dat er een vrouw ook echt naar me staarde. Niet vluchtig, maar heel lang en onbeschaamd,... waarschijnelijk op dezelfde manier dat ik nu soms ook staar....irritant vond ik dat... ik had zin om naar haar toe te gaan en te zeggen 'Ja, ik heb kanker en drink nu uwen koffie maar verder uit!'....maar misschien stond zij toen waar ik nu sta... zonder sjaaltje maar nog steeds en voor altijd een 'eentje'...

 

21:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11-05-08

Voor alle mama's

maar voor mijn 'moeeee' in het bijzonder....

Moe,
hoe ouder ik word,
hoe meer kind ik terug van jou wil zijn.
Want vaak wist ik het beter,
zoveel beter dan jij.
Maar nu koester ik heel teder,
alle woorden die je zei.
Besef nu pas goed,
moeder worden,
duurt maar even,
mama zijn,
je hele leven.

Peter Stevens

08:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-05-08

5 leuke dingen...

Vandaag gelezen: Om een positieve houding tegenover het leven te bevorderen, moet je op het einde van de dag 5 leuke momenten van die dag opnieuw voor de geest roepen. Dit moet je bewust doen gedurende een maand, daarna zou het een automatisme moeten geworden zijn om voor het slapen gaan effe stil te staan bij de mooie zaken die je die dag beleefd hebt. 

Mijn 5 leuke dingen van vandaag:

  • Slappe lach tijdens een spelletje strandtennis met mijn moeder op het strand;
  • vertederd gevoeld toen zoonlief 'lijk een grote meneer' (zijn woorden- ookal zal ie dat wel opgevangen hebben van mij) zijn centjes boven haalde om mijn moederdag's cadeautje te betalen;
  • zalig speculoos ijsje gegeten;
  • een kleine siësta gehouden die me enorm deugd heeft gedaan;
  • een hele dag, of toch tot nu (21h35) niet aan kanker gedacht!

 

21:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-08

stilte

Stilte na de storm... stilte voor de storm...of is het de stilte van het oog van de storm.... ik weet het niet... ik weet wel dat ik de laatste tijd minder zin heb om te schrijven....maar ik weet niet of dat het is omdat ik de behoefte niet heb, of omdat het is dat ik die behoefte om te schrijven onderdruk...

Ik denk soms dat het het tweede is,.... dat door de behoefte om te schrijven over 'mijn' kanker te onderdrukken ik kan doen 'alsof' kanker achter mij ligt en deel uitmaakt van mijn verleden en niet mijn heden...

Maar dan lees ik iets over uitzaaiingen en de minieme kans om daar van te genezen,... en dan voel ik weer de behoefte om de onrust en onzekerheid in mij van mij af te schrijven....

Een vriendin vertelde eens dat nadat er bij haar was ingebroken, ze zich nooit meer veilig zou kunnen voelen in haar appartement en om die reden is ze niet veel later verhuist. Ik vergelijk hier appelen met peren, dat besef ik.... maar zo voel ik het soms ook aan....dat er een inbraak is gepleegd in mijn lichaam.... Mijn veiligheidsgevoel is weg..... alleen zit ik wel vast in dit lichaam.... en kan ik niet zomaar verhuizen...

16:08 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-05-08

Haaaaaa....

Wat doet ze deugd die zon,... geniet ervan iedereen!!!

14:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-04-08

Wat is gezond?

Wat is gezond leven en eten? Ik heb mij die vraag al vaak gesteld. Luidop aan andere lotgenoten of mensen in mijn omgeving en in stilte wanneer ik de 'goesting' naar een stukje chocolade voel opkomen...

Op het einde van een 'sneukel'vrije dag beeld ik me in dat eventuele overgebleven kankercellen, of cellen met kankerneiging, ontevreden wanhopige rondjes in mijn lichaam maken op zoek naar zoet om zich te voeden. Na elke zoete of vette zonde die zo nu en dan toch eens zijn weg naar mijn mond vind, beeld ik me dan weer in dat een paar gulzige celletjes tevreden en voldaan op hun buikje slaan en elkaar gelukzalige een 'high five' slaan met de woorden 'bring it on!'...

Mijn relatie met voeding is door de chemo ernstig verstoord geweest... dagen, zelfs weken heb ik overleefd op yogurt en appelsap, de zelzame volwaardige maaltijden die ik tot mij nam, hielden het niet lang uit in mijn belegerde lichaam. Eten en voedsel waren niet meer dan een kwalijk nood om stand te houden.... maar een deugd was het niet,.... mijn smaak was weg, mijn goesting was weg en de gezelligheid die bij aan tafel zitten hoorde was nog verder zoek...

Ondertussen smaken wortels weer naar wortels en kan ik ook weer genieten van tafelen, maar toch houd kanker nog steeds mijn mes en vork vast. Bepaalde soorten voedsel mijd ik onbewust, anderen dan weer heel bewust. Ook zal ik vaker kiezen voor groenten en volwaardige gewassen waarvan gekend is dat ze een 'gunstig effect' hebben,... maar toch, als ik dan aan het einde van een maaltijd ineens trek krijg in iets zoets, stel ik me altijd weer die vraag: 'Ben ik wel gezond genoeg bezig?'

Iemand raadde me aan om het boek 'Antikanker' van Dr. David Servan-Schreiber te lezen. De auteur is een arts die zelf ook kanker heeft gehad en die in zijn boek opsomt hoe de mens een bijdrage kan leveren aan het voorkomen van kanker. Ik ben alvast benieuwd naar zijn visie op gezond leven en eten....en hopelijk kan ie het ook nog een beetje leuk, overzichtelijk en overtuigend brengen....

15:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-04-08

olé, olé, joepie yeah!

Sommige mensen fleuren op van een welgemeend compliment over hun uiterlijk of hun prestaties,.. ik word helemaal blij en vrolijk van complimenten over mijn... bloed en lever...Ja, je ziet maar wat kanker al met een mens kan doen.... Maar Wijze 3 maakte mijn dag, week en volgende 3 maand goed met de melding, dat ik het gezondste bloed heb dat ie de voorbije 5 jaar de revue heeft zien passeren, en dat mijn lichaam heel flink bezig is met de littekenweefsels in mijn lever verder af te breken...olé, olé, joepie, yeah.... een mens (met kanker) zou voor minder zijn rug trots rechten...

20:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-04-08

2de controle onderzoeken

Gisteren stond er weer een dagje ziekenhuis op de agenda.... voor de 2de drie-maandelijkse controle onderzoeken... Maandag krijg ik dan de resultaten. In tegenstelling tot de vorige keer moet ik deze keer dus niet al te lang wachten op de uitslag.... we leren zowaar uit onze 'fouten' of stress situaties,..... de onderzoeken een paar dagen voor de maandelijkse consultatie laten vastleggen, spaart alvast een paar slaaploze nachten uit... I'm getting good at this....;)

21:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21-04-08

1 jaar leven met kanker.... Deel III

Een lichtpuntje... ookal is het er één met een vette puberale knipoog.... maar vandaag kennen Wijze 2 en ik elkaar 1 jaar.....;)....olé, olé, joepie yeah! In mijn dagboek met bloemen-cover en gouden tierlantijntjes schreef ik hierover:

" Vandaag heel knappe dokter gehad die een biopsie heeft gedaan van mijn linkerborst. Ze moeten een stukje borstweefsel weghalen om te kunnen bepalen welke chemokuur het best past bij mij en mijn kanker. Lag ik daar toch wel met ongeschoren benen, zeker? ... Ik denk dat ik nog in de 'ontkenningsfase' zit, want ie zei dat ik hem mocht vragen wat ik wou en het enigste waar ik aan kon denken was: 'Neem me mee, laten we samen wegvluchten naar Brazillië en daar overleven op fruitsap en passie' Hij had iets van Stijn Conickx (of zo heet die toch, denk ik -Note: Ondertussen weet ik dat het TOM Conickx is- yummie presentator die sportmagazine op zondagavond presenteert op één) gevolg zijn echte naam ben ik helemaal vergeten. Ben eigenlijk nooit goed geweest in het onthouden van namen van mensen die ik een eerste maal ontmoet. We zullen hem dus maar gewoon Stijn noemen,.... Dokter Stijn... Ik weet niet of het zijn mooie ogen waren of omwille van zijn joviale aanpak... maar hij was de eerste aan wie ik het durfde om te vragen wat mijn kansen waren. Hij bevestigde dat  de kanker in een ver gevorderd  stadium zit... welk stadium zei ie niet, maar blijkbaar zijn er 5 stadia... 3 is al serieus zei ie,  5 is terminaal... 'Mijn' kanker is op korte tijd enorm gegroeid + het feit dat er uitzaaiingen in de lever zijn bewijst volgens hem dat het inderdaad wel een heel agressieve vorm is. Maar volgens Stijn (Hij heeft aan mijn borst gezeten dus ik denk wel dat we de gangbare beleefdheidsregeltjes aan onze laars mogen lappen en ik naar hem mag referen als Stijn en niet Dokter Stijn...) is borstkanker bij jonge vrouwen altijd agressiever dan bij oudere vrouwen.  Maar zijn redenering is dat een agressieve tumor om een agressieve aanpak vraagt en dat een 'jong lichaam' dat best wel aankan. *diepe zucht* 'K geef hem gelijk (en niet alleen omwille van zijn mooie ogen) dat we er best zo vlug mogelijk met het grote geschut invliegen...maar ja, hij heeft natuurlijk gemakkelijk praten, ik moet het wel allemaal ondergaan...."

15:03 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-04-08

1 jaar leven met kanker... Deel II

Vorig jaar was vandaag mijn laatste werkdag,... alleen wist ik het toen nog niet. Morgen had ik een dagje verlof genomen om de uitslag van de punctie te horen maar de bedoeling was wel dat ik maandag terug aan mijn bureau zou zitten.... het lot, en een paar uitzaaiingen, beslisten daar echter anders over.

Ik heb vaak terug gedacht aan mijn 'laatste' werkdag.... want ookal besefte ik het toen nog niet dat het mijn laatste dag zou zijn, toch stond de hele dag in teken van 'afscheid nemen' van mijn job.... Ik gaf notities door aan collega's, overliep 'to-do'lijstjes en voorzag ze met commentaar en referenties, stelde een paar brieven op die collega's in mijn naam op het gepaste moment moesten doorsturen en gaf de assistente mijn 'time-management' lijst van de maand door 'voor het geval dat'...

En het bleek inderdaad 'het geval dat' te zijn,... want alhoewel ik me had voorgenomen te blijven werken tot op het moment dat ik met de chemo begon, besliste een stekende pijn in mijn rechterzij daar anders over.... Ik ben na de diagnose niet meer teruggekeerd naar mijn bureautje,...want 2 dagen nadat de diagnose borstkanker werd gesteld, ben ik met helse  pijnen de spoed van het UZ Brussel binnen gewandeld....Ik zou het ziekenhuis pas  5 dagen later weer verlaten... Er werden uitzaaiingen in de lever gevonden, een port-a-cath geplaatst en beslist om zo vlug mogelijk met de chemo te beginnen...

Niemand is onvervangbaar,...en ondertussen draait er ergens in het centrum van Brussel een cel anti-witwaspraktijken en terrorisme financiëring al een jaartje zonder mij...in het begin miste ik mijn job en collega's enorm... na verloop van tijd en chemo's had ik geen energie meer over om iets of iemand te missen... maar ondertussen heb ik er weer zin in,.... in de collega's en in de intelectuele uitdaging.... Als alles blijft zoals het nu is, begin ik er in september weer aan,.... deeltijds en op ons gemak,... langzaam maar zeker...

21:33 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-04-08

1 jaar leven met kanker... deel I

1 jaar kennen kanker en ik elkaar nu,... officieel werden we eigenlijk pas op  20 April 2007 door Dr. Sacré in het UZ Brussel aan elkaar voorgesteld, maar we waren elkaar al eerder eens bij de huisdokter, het internet en voor de spiegel tegengekomen.... deze eerste eerder toevallige ontmoetingen waren heel vluchtig van aard, ... waarschijnelijk omdat we beiden niet wilden geloven dat het lot zo meedogeloos kon zijn.... maar ze bleven wel rondspoken tussen mijn 2 oren,...vandaar dat ik niet eens verrast was toen we uiteindelijk geïntroduceerd werden aan elkaar...

Vandaag, precies een jaar geleden, begon mijn 'medische reis' langs echografieën, mammografieën en puncties,... vandaag kreeg ik te horen 'dat het er slecht uitzag, maar dat 28 nog zo jong was'... vandaag is de eerste regel in mijn medisch dossier.... 1 jaar geleden, eindigde vandaag mijn wereld zoals ik die tot dan toe kende en beleefde....vandaag, precies 1 jaar geleden, begon ik aan de rest van mijn leven zonder te weten hoe die er uitziet of hoe lang die nog zou duren...

Vandaag veranderde alles... 

13:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11-04-08

Komt een vrouw bij de dokter...

Ik ben er aan begonnen, ... het beruchte en befaamde boek van Kluun: Komt een vrouw bij de dokter... Het slingert hier al een paar maanden rond, verhuisde zo nu en dan eens van boven (nachttafeltje) naar beneden (salontafel) en ook al een enkele keer naar de handtas, maar het goeie moment om erin te beginnen leek zich maar niet aan te bieden... onder het motto' tijd krijg je niet maar maak je' ben ik er deze week dan eindelijk aan begonnen...

Gewapend met kant-klare vooroordelen begon ik aan de eerste bladzijde... want de inhoud van het verhaal kende ik in grote lijnen wel,... vrouw heeft kanker, man bedriegt vrouw met kanker.... heel fout en stout dus, want een vrouw met kanker bedrieg je niet,... ik heb zelfs effe getwijfeld om het boek te kopen, want een boeken kopen over een man die een vrouw met kanker bedriegt vond ik op zich ook heel fout en stout,... maar goed, mijn nieuwschierigheid nam de overhand toen ik zag dat het boek zowaar 31 keer herdrukt is, in een tiental talen is vertaald en bovendien ook nog eens verfilmd gaat worden...

De lovende kritieken zijn niet van de minsten... Paul De Leeuw, Marie Claire, Studio Brussel, Viva... niemand heeft zijn ogen blijkbaar weten droog te houden bij het lezen van het strijden, lijden en neuken van Carmen en Stijn... tussen de samengebundelde reacties in het begin van het boek zie ik zelfs een bekende naam staan... Elly....

He had me at me at p. 24 ... toen wist ik al dat ik dit boek ... afschuwelijk, maar dan ook afschuwelijk prachtig ging vinden... verdomme,... hoe fout en stout is dat niet? ... Ik probeerde me er tegen te verzetten.... en mezelf te overtuigen dat hij wel ergens in de fout zou gaan,... dat er na de volgende bladzijde wel een passage zou komen die literair gezien wat minder sterk en overtuigend is en het bijgevolg gemakkelijker maakt om Stijn en zijn gedrag af te breken en uit te spuwen... 

Maar ik hou van z'n stijl,.. die typerend Amsterdamse 'recht voor de raap' aanpak,... geen gerotzooi... geen wikken en wegen van woorden en gevoelens, nee.... gewoon rauw en eerlijk... Ik ben gestopt aan p. 241... ik had het in één ruk kunnen uitlezen, had dat eigenlijk ook gewild... maar ik wil er ook van genieten van dit literaire hoogstand,... genieten zoals van  een reep lekkere chocolade die je in kleinere stukjes breekt om het genot te verlengen en optimaliseren...hoe fout en stout...ik weet het....

Ik ween, ik grinnik en verbaas me over de paralellen met mijn leven.... de borstkanker, de afmetingen van de tumor, de uitzaaiingen, de taxotere, de eerste 'foute' analyse van de dokter, een kleine kind, de inpakt op een relatie, de manier waarop Carmen zich voorbereidt op haar dood,....Terwijl Stijn klaarkomt in Roos vraag ik me af of het mij ook zo zal vergaan,.... ik heb het einde van het boek dan welliswaar nog niet gelezen maar ik weet wel dat Carmen sterft..... Terwijl Carmen's kale hoofd troost zoek op Stijn's schouder beslis ik om me te concentreren op de verschillen... Carmen is Nederlands, ik Belgisch,...Carmen heeft een dochter, ik een zoontje... Zij wist niet meteen dat er uitzaaiingen waren, ik wel... Carmen haalt het niet, ik wel....

Dit is geen fout en stout boek,... hoe hard ik ook probeer, hoe zeer ik ook vind dat ik het als 'lotgenote' verschuldigd ben aan Carmen... ik kan het geen fout en stout boek vinden.... Stijn is een kl*tzak, ja.... maar een kl*tzak die je verdorie in je armen wilt nemen en zowaar wilt troosten.... Ik moet me dan ook aan sluiten bij de lovende meute.... Komt een vrouw bij de dokter is een oprecht en mooi liefdesverhaal in 'tijden van kanker'.....

15:07 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-04-08

Chemo geneest kanker... en de aarde is plat....

Elkeen moet er maar het hare of zijne van denken en uit onthouden of vergeten wat hij/zij wilt,... maar onderstaand artikel past wel in mijn huidige 'laten we het allemaal van de zonnige en positieve kant blijven bekijken' houding...(let op: het is een redelijk lang artikel)

"Kanker is de meest gevreesde ziekte van de moderne samenleving. Een doodvonnis voor velen, omdat effectieve therapieën schaars zijn. De Duitser Lothar Hirneise reisde door de wereld op zoek naar succesvolle behandelingsmethoden. Zijn conclusie: iedereen kan een antwoord vinden op kanker. Maar eigenwijsheid is een essentiële voorwaarde. Gesprek met een specialist die nooit medicijnen studeerde.

We zijn al een uur in gesprek als Lothar Hirneise voorover buigt alsof hij me in vertrouwen neemt en met een betekenisvolle stem zegt: ‘Een tumor is een oplossing van het lichaam voor een probleem. Kanker ontstaat omdat iemand geen adrenaline meer produceert die nodig is om suiker at te breken. Een overmaat aan suiker is een gevaar voor de gezondheid en dus maakt het lichaam tumoren. Tumoren fermenteren – verbranden – suiker en ze verbruiken ook veel energie – suiker dus – door hun snelle celdeling. Daarom groeien sommige tumoren zo snel. Bovendien werkt iedere kankercel als een levercel, maar dan veel beter. De tumor helpt je dus om je gifstoffen kwijt te raken. Zonder de tumor zou je pas echt ziek zijn. Ik vertel mensen altijd: “De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf. Daarom moet je ook niet meteen opereren om de tumor te verwijderen. Ga eerst ontgiften. Als de tumor dan nog steeds groeit – wat vrijwel nooit het geval is – kun je nog altijd opereren.’
 Kanker is geen probleem. Kanker is een oplossing.
Dat is de uitdagende én hoopgevende visie van Lothar Hirneise. Hij vermoedt dat de mens tijdens de evolutie tumoren heeft gecreëerd om te overleven: ‘Teveel suiker in de cellen leidt bijvoorbeeld tot blindheid – zoals bij suikerpatiënten. Het creëren van een tumor is de oplossing. Ook een ontsteking in de darmen is potentieel gevaarlijk. Wanneer die te groot wordt, raken de darmen verstopt. Ook hier is de oplossing van het lichaam een tumor. Deze produceert enzymen die de ontsteking remmen en genezen. De tumor zelf verdwijnt vervolgens vaak ook vanzelf. De meeste kankerpatiënten zijn heel verbaasd dat ze een tumor hebben. Ze zijn jarenlang gezond geweest, hadden nooit koorts, hadden nooit een arts nodig en nu hebben ze ineens die tumor. Waar komt het vandaan? De tumor hielp hen om gezond te blijven, totdat op een dag alles in elkaar klapt.’


 

Lothar Hirneise is geen arts. Maar hij heeft wel een baanbrekende – én goed gefundeerde – visie op kanker. Geholpen door de gründlichkleit van zijn Duitse landsaard is argumentatie zijn kracht. Hirneise is een man van onderzoek en bewijzen. Een man ook, die op een bijzondere wijze in Duitsland een invloedrijke maar ook controversiële kankerspecialist werd. Tien jaar geleden was Hirneise een meester in Oosterse vechtsporten en Kung Fu-leraar. Bovendien had hij een goed lopende sportwinkel. Die winkel werd in 1996 met grote winst verkocht en Hirneise beloofde zijn echtgenote Chris en zijn twee zoons dat hij – na jaren van hard werk en weinig thuis zijn – tijd aan zijn gezin zou besteden. Totdat een goede vriend kanker kreeg. Hirneise: ‘Vóórdat ik de sportwinkel had, werkte ik tien jaar in ziekenhuizen. Ik ben opgeleid tot psychotherapeutisch verpleegkundige en heb daarnaast vier jaar psychotherapie gestudeerd. Het was dus niet onlogisch dat mijn vriend mijn hulp inriep, maar ik wist niet veel van kanker. Ik ging op zoek en stuitte op Lynne McTaggart, initiatiefneemster van het blad What Doctor’s Don’t Tell You in Engeland en auteur van het gelijknamige boek. Ik bezocht een door haar georganiseerd congres in Londen over alternatieve manieren om kanker te behandelen. Sommige sprekers hadden een wat esoterisch verhaal, maar ik was onder de indruk van de gepresenteerde onderzoeksresultaten.’
De conferentie van What Doctor’s Don’t Tell You in Londen bleek het begin van een intensieve zoektocht van Hirneise naar allerlei mogelijke kankertherapieën. Hij had tijd en geld – ‘een unieke combinatie die niet veel mensen is gegeven’ – en las alles wat hij maar in handen kon krijgen. ‘Chris werd bijkans gek van me. Iedere keer dat ik weer een mogelijke geneeswijze op het spoor was, sprong ik op het vliegtuig en ging er heen – Mexico, Rusland, China, de Bahama’s, de Verenigde Staten, heel Europa… waar ben ik niet geweest?’
De zoektocht leidde uiteindelijk tot de oprichting in 1997 van Menschen gegen  Krebs, mede geïnspireerd door de Amerikaanse organisatie People Against Cancer, opgericht door Frank Wiewel die Hirneise op de conferentie in Londen had ontmoet. Deze Duitse organisatie geeft intussen een nieuwsbrief uit, organiseert lezingen, workshops en congressen en biedt ook telefonische hulp en consulten aan. Er blijkt bij kankerpatiënten een grote behoefte aan onafhankelijke informatie te bestaan. Want daaraan ontbreekt het in de medische wereld, meent Hirneise. ‘De meeste artsen zijn goede vaklieden die hun patiënten oprecht willen helpen. Maar… ze zijn werkzaam in een slecht systeem. Want, van wie krijgt de arts zijn informatie? Ten eerste van professoren aan de universiteit. En hoe word je hoogleraar? Door je omhoog te werken binnen de gevestigde orde. Door te vertellen wat iedereen daarvoor ook al vertelde. Er bestaat geen andere manier om in de wetenschappelijke wereld professor te worden. Vervolgens bezoekt elke arts regelmatig conferenties op zijn vakgebied. Ik ben in al die jaren op geen enkele conferentie geweest die niet door de farmaceutische industrie werd gesponsord. En dan zijn er ook nog tijdschriften en vakbladen. Die staan vol met advertenties van de farmaceutische industrie. Nog los van de vraag wie de eigenaren van die bladen zijn. Er is maar één conclusie mogelijk: binnen de conventionele geneeskunde bestaat geen enkele onafhankelijkheid meer.’
Hirneise is een groot voorstander van een integrale benadering bij de behandeling van kanker waarin ook plaats is voor niet-westerse methoden: ‘In al die jaren dat ik in ziekenhuizen werkte, heb ik nooit iemand horen spreken over alternatieve manieren om kanker te behandelen. De gemiddelde arts weet niets van kankertherapieën uit bijvoorbeeld Rusland, India, China of Zuid-Amerika. Als ik een arts naar zo’n therapie vraag, zegt hij: “Als het zou werken, zou ik er wel over hebben gehoord.” Maar dat is nu juist het punt: over die behandelingswijzen wordt niet gepubliceerd in de bladen die hij leest. Zo houdt het systeem zichzelf in stand. Oncologen weten er gewoon niets van. Eerlijk gezegd vind ik het woord “oncoloog” niet eens geschikt voor de meeste artsen die zich met kanker bezig houden. “Chemotherapeut” of “bestraler” zouden betere titels zijn. Meer doen ze vaak niet.’


 

Het is een vroege ochtend, half acht, en zitten we aan het ontbijt in het kantoor van Hirneise op de bovenste verdieping van zijn mooie huis aan de rand Stuttgart met uitzicht op glooiende weilanden. Het woord is gevallen. Chemotherapie. Hierover schreef Hirneise onlangs een boek met de uitdagende titel: Chemotherapie heilt Krebs und die Erde ist eine Scheibe (Sensei Verlag, 2002), chemo geneest kanker en de aarde is plat. Hirneise’s visie laat weinig ruimte voor misverstanden: chemotherapie – de therapie die zo vele kankerpatiënten dagelijks ondergaan – werkt niet. ‘Ik kan me nog voorstellen dat chemotherapie in bepaalde gevallen een tijdelijke oplossing kan zijn, maar dan wel in een compleet protocol, waarin ook aandacht is voor ontgifting, voeding en geestelijke steun. Ik ben echter tegen de manier waarop het gif doorgaans wordt gebruikt. Volgens het huidige protocol worden mensen gedood. Punt. Bovendien vertellen ze de patiënt dat je weer gezond bent als de tumor weg is. Dat is niet alleen onwaar, maar ook dom. Trouwens, ik ken veel artsen en ik heb ook veel artsenvrienden en bij een glas bier vertrouwen ze mij toe dat zij chemotherapie nooit voor zichzelf of voor hun familie zullen gebruiken. Artsen sturen patiënten naar mij toe, omdat ze weten dat de reguliere behandeling niet werkt. Ze zeggen tegen hun patiënten: “Ik moet je dit geven, maar het werkt niet. Ga maar naar meneer Hirneise.” En toch blijven ze zelf binnen het systeem werken. Schizofreen, nietwaar? Maar een arts verliest veel als hij uit het systeem stapt: geld, carrière, aanzien – iedereen kijkt tegen je op als je arts bent. Bovendien: als je tegen de heersende conventies in gaat, word je keihard bestreden. Daar moet je tegen kunnen.’
 Ook Hirneise wordt fel bestreden. Artsen noemen hem gek, gevaarlijk of erger. ‘Maar ik ben nog geen een arts tegengekomen die zei: “Meneer Hirneise, wat u op pagina 235 schrijft, klopt niet, want…” Een wetenschappelijke discussie wordt niet gevoerd. Maar dat is geen wonder. Als ik hen vraag naar voorbeelden van patiënten in een laat stadium van kanker die dankzij hun behandeling beter zijn geworden, wordt het stil. Ik kan hen daarentegen duizenden patiënten en gevallen laten zien van mensen die beter werden, terwijl zij al waren opgegeven door diezelfde artsen. Ik ken ze, ik schud ze dagelijks de hand.’


 

Hirneise heeft veel gereisd, veel gelezen en hij sprak met artsen en patiënten in de hele wereld. Zijn ervaringen en onderzoeken heeft hij vastgelegd in een indrukwekkende hoeveelheid statistieken. En zijn conclusie is helder: elke succesvolle kankertherapie bevat de volgende drie ingrediënten: grondige ontgifting, aanpassing van het dieet en mentaal of spiritueel werk. ‘In welke kliniek ik ook kwam, het was overal en altijd hetzelfde. Dit is wat de mensen deden die kanker overwonnen. Ik heb mensen gezien die op sterven na dood waren, uitzaaiingen hadden in hun botten, hersenen, longen en beenmerg… en beter werden. In de eindfase is er geen medicijn ter wereld dat je kan redden – regulier of alternatief.’
 Als het zo simpel en eenduidig is, waarom worden dan niet veel meer mensen beter? ‘Omdat succes discipline en inzet vraagt. Het vraagt van de patiënt dat hij in beweging komt, actief wordt, een constructieve vechthouding ontwikkelt. De meeste mensen kiezen de makkelijke weg: chemotherapie, bestralen of opereren. Mensen zeggen: “Hoezo makkelijke weg? Weet je hoe erg chemotherapie is?” Natuurlijk is chemotherapie geen pretje, maar je dieet en je levensstijl omgooien, is moeilijker. Daarom overleven zo weinig mensen kanker. “Eerst ontgiften, dan een goed dieet en verder gelukkig blijven”, vertel ik mensen. “Wat?”, roepen ze dan, “gelukkig blijven? Bent u totaal geschift meneer Hirneise? Ik heb overal tumoren, ik kan niet eens lopen en u vertelt me dat ik plezier moet hebben?” Ik vertel ze dan dat er maar twee opties zijn: óf je sterft binnenkort, of je blijft leven. Als je binnenkort sterft, kun je maar beter nu veel plezier hebben, toch? Als je niet sterft, moet je nu ook plezier hebben, want er is niets dat zo goed is voor je immuunsysteem. Het klinkt gek, maar we hebben veel plezier en lachen veel. Ik heb laatst een seminar gedaan met opgegeven kankerpatiënten – zelden zo gelachen. Egobevrediging, geld en seks regeren de wereld. Kankerpatiënten zijn zo ongeveer de enige mensen die hier niet in zijn geïnteresseerd. Het is alsof je met de paus of met moeder Theresa praat. Ik leer heel veel van ze. Ze leven voor de dag. Ze leven zo anders dan de rest van de mensheid.’


 

Als plezier en betekenisvol leven een belangrijke bijdrage leveren aan de genezing van kanker, is het de vraag of een gebrek hieraan de ziekte in de hand werkt. Voor Lothar Hirneise begint kanker met stress: ‘Zonder stress geen kanker. Honderd procent onmogelijk! Er worden hele debatten gevoerd over soorten stress – fysieke en psychologische – maar voor een cel maakt het niet uit waar de stress vandaan komt. Iedere kankerpatiënt heeft een suikerprobleem. Insuline brengt suiker in de cel. Adrenaline – en in mindere mate cortisol en clucagon – halen het eruit. Iedereen denkt, dat als je stress hebt, dat je dan teveel adrenaline hebt. Dat is waar, maar alleen in het begin. Als je langdurig stress hebt, ontstaan er tekorten aan adrenaline. Dat zie je bij kankerpatiënten. De cel zit dus vol suiker die niet wordt afgebroken. Zo’n cel sterft. Suiker is een gif, teveel ervan vernietigt je bloedvaten, je nieren en je botten. Het lichaam bestrijdt dat gevaar met de creatie van tumoren – als een laatste middel om het overschot aan suiker weg te krijgen.’
‘De oplossing van de stress die leidde tot het suikerprobleem zal voor de één een ander dieet zijn – omdat hij of zij ongezond at – en voor de ander in de psychologisch, spirituele sfeer liggen – omdat hij of zij bijvoorbeeld ernstige relatieproblemen had. Vandaar dat een goed dieet niet voor iedereen werkt, waardoor sceptici roepen dat zo’n dieet “dus” niet werkt. Het is maar net waar de stress vandaan komt. Vandaar dat het zo belangrijk is de hele mens in ogenschouw te nemen. Ofwel: om met de hele mens te praten. Frank Wiewel van People Against Cancer zegt: “Geef me een half uur met een kankerpatiënt en ik vind het probleem.” Ik heb dezelfde ervaring. Soms moeten we uren praten, maar we vinden altijd het probleem. Artsen daarentegen worden niet betaald om met patiënten te praten. Ze hebben totaal geen holistische kijk op geneeskunde. Ze zijn zozeer met gescheiden onderdelen bezig, dat ze het geheel niet meer overzien. De hele mens wordt vergeten. Als twee verschillende vrouwen met borstkanker bij een arts komen, dan is het probleem voor hem duidelijk: borstkanker. Mijn ervaring is, dat twee borstkankers twee verschillende ziekten kunnen zijn. Als iemand die een zoon heeft verloren na een half jaar prostaatkanker ontwikkelt, wil je hem dan met chemotherapie genezen? Overigens roepen mensen vaak dat de Verenigde Staten ons in dit opzicht voor zijn, maar mijn ervaring is dat het daar juist nog erger is. We liggen twintig jaar voor. Talrijke Amerikanen komen naar Duitsland voor behandeling.’


 

Hirneise heeft de ervaring dat – als patiënten de oorzaak van hun kanker op het spoor komen en werkelijk willen veranderen – zelfs mensen die op sterven na dood zijn, kunnen genezen. De productie van adrenaline komt vanzelf weer op gang als mensen zich – oh paradox! – ontspannen. ‘Ik heb een foto uit 1994 van een dame uit Karlsruhe, ze had toen kanker in vrijwel al haar botten en in haar beenmerg. Ze kon niet meer uit bed komen, anders zouden de botten breken. Ze gebruikte veel morfine en was bijna dood. Ze leeft nog steeds. Ik heb haar onlangs nog bezocht. Ze leidt een normaal leven. Hoeveel zieker kun je zijn? Ik ken een andere vrouw die twee keer is gestorven, ze hebben haar twee keer gereanimeerd. De priester stond aan haar bed voor de laatste sacramenten. Het gaat heel goed met haar. Ze is ergens in de zeventig, skiet in Zwitserland en heeft een twintig jaar jongere minnaar.’
Hirneise is zich er terdege van bewust dat hetgeen hij vertelt niet alleen in veel opzichten tegen de heersende opvattingen indruist, maar bovendien niet zo makkelijk is te begrijpen – laat staan toe te passen als je eenmaal de diagnose ‘kanker’ hebt gekregen. ‘Ik moest eerst de hele wereld over reizen en begreep het pas na een paar jaar, dus hoe kan ik verwachten dat iemand dit na een lezing van een uur begrijpt?’ Hirneise is nu dertig mensen aan het opleiden die – net als hij – met patiënten kunnen praten, meteen nadat zij hun ‘doodvonnis’ hebben gekregen. ‘Je hebt dan een objectief mens nodig die rationeel kan denken. Je vrienden en familieleden zijn op dat moment net zo emotioneel als jij. De meeste mensen denken dat de arts die objectieve persoon is. Dat is hij niet. Je bent namelijk niet alleen patiënt, maar ook klant. Hij heeft iets te verkopen, of het nu een reguliere of een alternatieve arts is. We zouden veel levens kunnen redden als een objectief, onafhankelijk en deskundig mens direct met de patiënt zou spreken. Vandaar de opleiding en de belofte van iedere deelnemer dat zij zelf geen therapie zullen bedrijven.’
 Het tweede struikelblok op weg naar genezing is de zogenaamde nazorg. ‘Veel patiënten wordt na een behandeling gevraagd om drie maanden later weer terug te komen. En dus kunnen de meeste mensen twee weken voordat die drie maanden om zijn, al niet meer slapen. Over stress gesproken! Dan krijgen ze een bloedtest en moeten ze een week op de uitslag wachten. Mensen worden daar uiterst onzeker van. Er is teveel ruimte voor nieuwe schadelijke stress. En voor misverstanden. De meeste artsen gebruiken een taal die geen mens begrijpt. Ik adviseer patiënten om weg te blijven bij de nazorg. Het is te gevaarlijk.’
Een voorbeeld: ‘Een tijd terug gaf ik ergens een lezing, komt er na afloop een man naar mij toe, omhelst me en zegt: “U hebt mijn leven gered.” Enkele maanden later belde zijn dochter. Hij was overleden. Wat was er gebeurd? De kinderen hadden hun vader overgehaald toch naar een arts te gaan. Uiteindelijk deed hij dat. Dat was op een maandag. De zaterdag erop overleed hij. De stress, de angst en de onzekerheid door de onduidelijke diagnose van de arts hadden hem gek gemaakt. Als mensen mij vragen welke diagnostische tests zij wél en niet moeten doen, zeg ik: “Kun je slapen zonder die diagnose?” Zo ja: niet doen. Als je de diagnose nodig hebt om beter te slapen: ga dan maar. In plaats van een bloedtest kun je beter in de spiegel kijken. Kijk naar je hele lichaam, je huid, et cetera. Dat is een hele goede diagnose. Mediteer vervolgens en luister naar je lichaam. Luister wat het je wil vertellen. Je zult heel veel vinden, veel inzicht krijgen. Daarna kun je altijd nog naar een arts gaan. Ga niet zomaar naar een arts om gewoon je bloed te laten testen of om een x-ray te maken. Ik weet dat dit een grote opgave is. We denken: de arts zou het toch moeten weten? Het is toch goed om zo vroeg mogelijk te weten of je een tumor hebt? Nee. Geloof me, dat is het niet. De tumor is niet je vijand. Stress is de ware oorzaak en er is geen mens die de stress van teveel onderzoeken en nazorg aankan.’


 

Misschien is daarom de belangrijkste boodschap van Lothar Hirneise dat elk mens zijn eigen weg moet gaan om zichzelf te genezen. Een arts kan daarbij helpen. Maar ook een vriend. Iedereen kan voor zichzelf kritisch nagaan of een bepaalde behandeling voor hem of haar werkelijk goed is. Die eigenheid is de inspiratie van Hirneise. Een laatste advies van de man die met zovele mensen sprak die in staat waren hun ziekten te overwinnen: ‘Sluit een contract met je tumor. Ik heb gemerkt dat veel overlevers dat doen. Ze gaan in gesprek met de tumor: “Lieve tumor, dit is een verlies/verlies situatie. Als jij groter wordt, moet ik sterven en jij dus ook. Laten we de zaak omdraaien tot een win/win situatie. Jij wordt kleiner – je hoeft niet te sterven, maar wordt weer normaal – waardoor ik kan leven. Als tegenprestatie zal ik ….”. Ik vertel patiënten dat ze heel voorzichtig moeten zijn met wat ze beloven, want de tumor zal zich er alleen aan houden als jij dat ook doet. Als je je er niet aan kunt houden, maak dan een nieuw contract. Sommige mensen kan ik niet helpen. Zo was er een vrouw wier zoon een mislukte zelfmoordpoging had gedaan. Aan zijn ziekenhuisbed smeekte ze God haar leven te nemen, in plaats van dat van hem. De zoon overleefde. Een paar weken later had zij kanker. Ik zei haar een nieuwe deal met God te sluiten, weer met Hem te spreken. Ze was echter te bang dat God dan het leven van haar zoon zou nemen. Kort daarop overleed ze. Niemand kan zo iemand helpen. Dat is de kracht van een contract. Ieder mens en iedere ziekte zijn uniek en hebben recht op respect en een heel persoonlijke aanpak.’"

Verschenen in het tijdschrift Ode, November 2003.


 

15:17 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-04-08

mijn 'post'-kanker ik...

Twee voor de prijs van één.... zo voelt het soms aan.... die 'post'-kanker ik... ze is anders dan de pre-kanker ik....sterker en ook stouter, maar ook zwakker en banger... mooier in zekere zin, gehavend en verminkt in een andere zin...zoals ik zei.... twee voor de prijs van één.... 

Ik wil het rustiger aandoen,.... niet meer stressen, niet meer meehollen in de 'ratrace' dat het leven bij momenten wel is,.... Meer, vaker en beter naar mijn lichaam luisteren, ..... mij niet hoeven te forceren om perse de middelmatige laat-avond film op TV te zien maar op tijd in bed kruipen, mij niet meer opwinden over onbenulligheden  of inlaten met energie-vretende mensen... Ik wil rust en vrede,....in mijn hoofd en lichaam.....

Maar ik wil ook leven, gulzig en ongeremd.... niet  voor 50%, zelfs niet meer voor 75%, .... nee, ik wil niet langer voor minder dan voor de volle 100% gaan..... 'het leven zoals het is' zoals ik het wil,.... my way or the highway, zeg maar.....Als ik wil fietsen dan doe ik dat, .... ongeacht de tegenwind die me op de terugweg te wachten staat..... als ik 'dat' lekkere taartje of koekje wil, dan wandel of rij ik die extra kilometers naar de bakker,.... Ook de tijd dat er chocolade van een supermarkt-merk in mijn karretje ligt ('omdat chocolade toch chocolade is') is voorbij...als ik voor iets ga, dan ga ik voor iets waarvan ik weet dat ik 100% zal genieten (en dat is in het geval van chocolade enkel donkere, donkere fondant), ... ookal kost het dan een centje meer en moet ik er wat meer voor over hebben....

Ik ben een soort van 'levens-snob' geworden, zeg maar.... ik wil alleen maar 'willen' en ik wil niet meer 'moeten'... en voor dat 'willen' wil ik best wat moeite doen of eens dieper in de portemonee tasten,... maar aan dat 'moeten'... nee, daar wil ik niet meer aan mee doen,....

14:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-04-08

stilte....

'Is het niet eens tijd dat je die kanker achter je laat en verder gaat met je leven?' vroeg iemand me onlangs.....Ik schrok van haar woorden, maar misschien nog meer van de gevoelloosheid die er achter schuilde,....want geloof mij, 'k zou het graag achter mij laten,....die kanker.... achter laten in het verleden en verder gaan met de toekomst....en de ene dag lukt dat al beter dan de andere,...soms sta ik ermee op, soms ga ik er pas mee slapen,... soms duikt het onverwacht op, soms voel ik het al van ver aankomen... soms negeer ik het, soms lach ik het uit, soms ga ik er volledig aan ten onder..... Misschien is het hier daarom zo stil... omdat ik probeer te vergeten wat ik angstvallig probeer te vergeten...

21:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

31-03-08

geen geluk...

Het geluk zat me mee vandaag,..... 'ninthies' week op Donna, meteen parkeerplaats vlakbij het ziekenhuis, hormonenpeil blijft laag, oncologen zijn nog steeds optimistisch over mijn gezondheidstoestand... en toch, en toch.....een glimps van wijze 2 wordt me niet meer gegund....;)

20:27 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-03-08

Zoonlief

"Ga je wenen?" vroeg ik terwijl de hubbie en ik lui naar 'De bevalling' zaten te kijken en ik liefkozend over mijn bolle buik wreef. De hubbie keek me aan en schudde z'n hoofd, hij dacht van niet, nee. Ik wist heel zeker dat ik zou wenen, tranen met tuiten zelfs.... De meeste kerseverse moeders in 'De bevalling' konden hun tranen van geluk niet bedwingen, dus zou ik het wel niet anders doen, zeker?

Toen zoonlief na een korte maar intense bevalling in mijn armen werd gelegd heb ik geen traan gelaten. De hubbie dan weer wel.... Maar ik werd  overmand door een heel sterk gevoel....een bijna onbeschrijfelijk gevoel overspoelde me toen ik voor de eerste keer zoonlief's bos gitzwarte haren aanschouwde,.... 'Het plaatje klopte'... Op een andere manier kan ik het niet omschrijven dat overweldigende en tergelijkertijd geruststellende gevoel.... Het was zoals het moest zijn,... dit kleine leventje en ik,.... ik en het kleine leventje in mijn armen.... een moeder met haar zoontje.... een zoontje met zijn moeder......zoals het moet zijn,.....

Het is een cliché, een torenhoog cliché, een irritant cliché voor mensen die het niet zelf beleven, maar daarom niet minder waar of toepasselijk.....een kind verandert je voorgoed.... het is de meeste correcte en volledige confrontatie met jezelf en met het leven....het is een kleine mini-versie van jezelf....een klein brokje liefde en energie dat je woorden herhaalt en je daden imiteert,... de ene keer je partner 'in crime' de andere keer de reden waarom dat je op je nagels bijt..... Een kind haalt het beste uit jezelf maar doet je ook een kant ontdekken die je niet wist die je in je had.... ineens betrap je jezelf dat je het liedje van 'megamindy' staat mee te brullen bij de afwas, dat je elke Kruidvat die je tegenkomt binnenstapt om te zien 'of er niet nog iets is waarmee de knutseldoos kan aangevuld worden' en dat studio 100 het toch haalt van het educatief verantwoord speelgoed... je denkt voor bereid te zijn op het moederschap, maar dat ben je niet,... je leert samen bij, elke dag opnieuw.... het is geven en nemen,.... nemen en geven,.... het is mooi.... het voorrecht mama te zijn.....

Ik had nooit gedacht dat liefde zo intens, mooi en onvoorwaardelijk kon zijn,... maar sinds de geboorte van zoonlief beleef ik ze elke dag,....

14:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-03-08

Paasverlof...

Tussen de regen-,  hagelbuien en hevige windstoten door genieten we toch vollop van een weekje zee.... het kan hier dus kalm blijven....;)

 

20:16 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-03-08

De afwas

Ik sta half gebogen boven de afwas,.... gedachteloos,..... routineus doe ik deze hatelijk klus,....glas in sop, afsoepelen, in afdruiprekje zetten, bord in sop, afspoelen, in afdruiprekje zetten,... you know the drill.....Q-music staat op,.... het 'foute uur' is net voorbij.... De eerste tonen van Lenny Kravitz z'n nieuwe hit zetten zich in,....ik krijg een krop in mijn keel,.... ik sluit mijn ogen,...ik zie Kristien (De Bon) voor me dansen in haar badkamer (beeldopname die te zien is in het toneelstuk 'De Borstenclub'),.... een eerste traan rolt langs mijn wang naar beneden....' As long as I'm living, I'll be waiting' zingt Lenny in de woonkamer..... Een tweede traan zoekt haar weg naar beneden,..... Ik hoor de stem van Kristien's zoon terwijl hij het beeld van z'n dansende mama op beeld vastlegt..... ik voel hoe de woorden van Lenny steeds luider weerklinken in mijn hoofd.... ' As long as I'm living'.... ....Ik zie hoe het beeld van Kristien blijft stil staan,... Lenny gaat onvermoeibaar door...Ik zoek steun en plaats mijn handen op de pompsteen....' I'll be waiting..' ...tranen  rollen langzaam naar benden en vallen in het witte zeepsop waar ze kleine kringen maken... kleine puntjes verdriet in een zee van witte bellen en sop....Ik denk aan Kristien, ik denk aan Soraya, ..... ik denk aan mezelf,.... ik denk aan elke moeder getroffen door kanker,...ik sla kwaad en machteloos met mijn hand in het  afwas water,... ik krijg zeepsop in mijn neus..... rotkanker, stomme rotkanker....

10:33 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-03-08

Een zoveelste bijwerking?

Het went 'het middelpunt van alle aandacht' te zijn... heel gemakkelijk eigenlijk en nog zonder het te beseffen ook raak je eraan gewend dat een conversatie vooral rondom jouw persoontje en jouw welzijn draait,... de vragen en de antwoorden mogen misschien niet altijd datgene zijn waaraan je nood hebt, maar het feit dat het altijd over jou en 'jouw gang van zaken' gaat went,....

De eerste keer dat het me opviel dat ik gewend was geraakt aan mijn bevoorrechte positie in conversaties was vorige week tijdens een etentje bij vrienden,.... het was echt enorm, maar dan ook enorm gezellig,...de ideale combinatie van mensen die ik regelmatig zie en mensen die ik eigenlijk al heel lang niet meer gezien heb....  maar ergens tussen de koffie/thee en ameretto begon het ineens te dagen... niemand, maar dan ook niemand had me gevraagd hoe het met me ging, hoe de onderzoeksresultaten waren geweest of hoe het nu verder moest,... ineens viel het me ook op dat tijdens het aperitief iedereen naar een update over z'n werk/ promotie of professionele bezigheid was gevraagd geweest, maar dat ik discreet was overgeslagen,...ik voelde me ineens een beetje op mijn teentjes getrapt,... uiteindelijk heb ik na de ameretto en voor de eerste mensen huiswaards begonnen te keren toch nog mijn parléke over de voorbije maanden kunnen doen ... Maar het voelde raar aan, dat mijn gezondheid niet meer het eerste, maar eerder het laatste gespreksonderwerp van de avond was geworden,.... het klinkt een beetje blasé, ik weet het, .... maar zoals ik zei, die aandacht die je als zieke krijgt went gevaarlijk snel.....

Gisteren werd ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt tijdens de lunch met mijn collega's,... er werd gelachen en geroddeld dat het geen naam had,..... maar achteraf betrapte ik er me op dat ik niet naar hun kinderen had gevraagd, noch naar hun vakantieplannen, noch naar de professionele bezigheden van hun respectievelijke partners.... en dat terwijl zij wel hadden gevraagd hoe het met zoonlief ging, of ik me in staat zag om toch op vakantie te gaan dit jaar en hoe het nog met de hubbie ging,..... en weer besefte ik ineens dat ik het zo gewend was geraakt dat als mensen me opzochten of opbelden het altijd was om naar mijn welzijn en mijn leventje te informeren en dat dit verdomd snel wende.....

Als 'zieke' staat je wereld ineens en geheel onverwacht stil,.....de structuur van je vertrouwde leventje valt ineens weg en tegen beter weten in probeer je er het beste van te maken,... Je focus verlegt zich volledig en niemand neemt het je ook kwalijk dat het ineens allemaal om jou draait.... Je vloekt  en je slaat om je heen en iedereen aanvaardt dat en in de mate van het mogelijke slaan en vloeken ze met je mee tegen die verdomde ziekte,....want jij bent de zieke, jij vecht tegen de ziekte,..... en ookal heb je het gevoel dat niemand je begrijpt of snapt hoe je je echt voelt,... iedereen begrijpt wel dat het nu effe om jou gaat,.... en dat denk ik, besef je als zieke niet altijd, of toch niet op dat moment,... wat op zich ook niet zo erg is,... want je hebt op het moment zelf wel andere dingen aan je hoofd,..... Maar het went wel die aandacht die je krijgt als zieke,.... het gevoel dat je niks moet maar alles mag, dat iedereen er voor jou is en dat het weinige dat jij er bent voor anderen meteen bejubbeld wordt, dat het enige dat van jou verwacht wordt is dat je geneest.....en dat besefte ik niet, dat je eigenlijk, zonder het echt te beseffen, best wel 'verwent' wordt door anderen... tot voor kort dus....

En nu hoop ik echt dat iemand zich hierin herkent, want anders vrees ik dat bovenstaande bedenkingen meer zeggen over mij als persoon dan over hoe een ziekte als kanker wordt ervaard...

14:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-03-08

werk

Ga deze middag met collega's lunchen...kijk er naar uit.... het lunchgezelschap in kwestie zijn 2 fantastische dames die qua karakter en leefwereld eigenlijk heel ver van me af staan, maar aan wie ik de voorbije maanden enorm veel heb gehad,....

Belangrijker nog misschien is dat het de eerste keer sinds ik 'thuis zit' terug ga naar mijn werk,... tot nu toe hebben mijn collega's en ik altijd of bij mij thuis af gesproken of op 'neutral terrein',.... maar nooit op, of zelfs in de omgeving van, werkterrein.... En nu dus wel,.... alhoewel het op zich een verwaarloosbaar feit is,... denk ik wel dat het een goeie barometer van mijn huidige gemoedsrust en fysiek welzijn is,... klaar om morgen te gaan werken ben ik nog niet,... maar ik begin er wel al naar uit te kijken om ergens in de niet zo verre toekomst terug te gaan werken,.... deeltijds en op het gemak welliswaar,...maar ik begin er wel weer zin in te krijgen om mijn leventje van voordien weer op te pikken...

10:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-03-08

Moemoemoe...

Zo nu en dan, geheel onverwacht duikt de vermoeidheid op en slaat ze me strijk... tijdens een gezellig etentje, bij het voorlezen aan zoonlief,  op een terrasje in de zon... ineens is ze daar, die vermoeidheid,.... de chemo is al een tijdje uit mijn lijf, maar de vermoeidheid zwerft nog rond,... 't kan een tijdje duren volgens de oncoloog,...so no point in fighting it, I guess... En deze avond blijven we gewoon voor de TV hangen.... Slaapwel!

19:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-03-08

'ook'...

Zoonlief is ziek,... niks ergs hoor,.... gewoon één van de vele virusjes die momenteel in de lucht hangen.... Deze morgen bij het aankleden zat ie mijn bewegingen en handelingen heel ernstig te bestuderen,... hij wees naar de lege plek op mijn borstkast en zei: 'mama pijn'...Ik legde hem uit dat mama inderdaad pijn had gehad maar dat de dokter de pijn had weggehaald..... Hij keek me lang aan en wees dan met z'n vingertje naar zijn eigen borstkast en zei: 'dokter kijken'.....waarop ik antwoordde dat onze huisdokter ook naar zijn borstkast had geluisterd met de stetoscoop om te horen waar hij pijn had....Terwijl ik dit alles aan het uitleggen was, ging ik verder met me aan te kleden en haalde ik mijn prothese uit haar doosje  en schoof ik ze op haar plaats in mijn beha.... Ik was amper klaar met uit te leggen waarom de dokter naar z'n borstkast had geluisterd of zoonlief liet zich van bed glijden, opende de schuif waar  mijn ondergoed in zit, haalde er een beha uit, opende het doosje waar ik mijn prothese in bewaar en zei met glunderende ogen trots: 'ook, ook!'....

Alles, maar dan ook echt alles, lijkt minder erg als je het voorrecht hebt om naar de wereld te mogen (mee)kijken door de ogen van een kind....

20:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-03-08

Je doet ermee wat je wilt...

Deze morgen het zoveelste berichtje in mijn mailbox over de relatie tussen deodorants en borstkanker,... 'k had het bijna gedelet zonder te lezen ware het niet dat de forward van een vriendin kwam die weet hoe ik over dit soort medische fabeltjes en feitjes dacht en me verzekerde dat het toch de moeite was om te lezen... heb geprobeerd om de inhoud van het artikeltje te copy-pasten, maar dat lukt niet zonder dat mijn hele lay-out door elkaar wordt gesmeten,... en dat is het mij niet waard,... dus zal ik u hier enkel een paar noemenswaardige hoogtepunten die me zijn bijgebleven citeren...

Borstkanker wordt veroorzaakt door anti-transpiranten. De meeste zweet- en ongename geurtjes bestrijders op de markt zijn anti-transpiranten en deodoranten. Deodoranten zijn in principe ongevaarlijk, behalve dat sommige anti-transpiranten ook als deodorant verkocht worden. Anti-transpiranten bevatten het bestanddeel aluminium chlorhydraat. Dit is een 'gevaarlijk' bestanddeel en wel om de volgende reden. Slechts enkele lichaamsdelen zijn in staat om toxische stoffen af te stoten via zweet: de knieholtes, achter de oren, tussen de benen en onder de armen. Anti-transpiranten verhinderen het zweten. Hierdoor blijven toxische stoffen opgeslagen in het lichaam, meer bepaald in de lymfeklieren. Verdere uitleg is niet meer nodig zeker?.... Aluminiumm chlorhydraat zit o.a. in Nivea deodorant Sensitive, Dove deodorant Silk Dry (met gouden dop) en Sanex deo roll-on...

'K weet het niet,.... ik heb zo'n dove deodorant met gouden dop in de badkamer staan,....hij ruikt wel goed vind ik,..... maar misschien moet ik hem toch vervangen,... gewoon om het zekere voor het onzekere te nemen... of beter nog,...gewoon geen deodorant meer gebruiken..... die stikkende mannen in de metro's en bussen hebben het al lang begrepen.... beter stikkend een lang leven tegemoet gaan, dan een welriekend kort leven....;)...

11:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-03-08

Het slijt

"Het slijt" verzekerde ze me...."langzaam maar zeker, .... maar met de jaren komt er slijt op zitten, verdwijnen doet het nooit maar slijten wel".... Het klonk als magie in mijn oren... het slijt.... de angst slijt.....wat een prachtige gedachte en een mooi vooruitzicht.... de angst voor het onbekende en bekende van kanker slijt met de tijd....de angst voor de pijn of zelfs afwezigheid van pijn verdwijnt op termijn naar de achtergrond....

Zij heeft er al een paar jaar slijt op zitten,.... een paar jaar terug kreeg zij het grote 'K' verdict en volgens haar zijn de eerste 2 jaar na het einde van de behandeling de ergste en de onzekerste.... een soort van twilight zone waarin positieve en negatieve gevoelens en gedachten elkaar bijna over de voeten lopen,.... waar hoop en wanhoop elkaar aflossen, ..... waar angst en levenslust nog hand en hand samen gaan,.....maar blijkbaar slijt het,  die emotionele marteling..... wanneer de erosie van mijn angst zou aanvangen kon ze niet voorspellen, maar wel dat het er ooit van zou komen....die dominerende angst zou langzaam slijten.... ik kijk er naar uit...  de angst die met z'n staart tussen z'n benen langzaam afdruipt... langzaam afbrokkelt tot het nog amper iets voorstelt... Ik besef dat ze nooit zal verdwijnen maar dat hoeft ook niet, ik wil ze gewoon aankunnen...dat ze afbrokkelt tot ze maar zo klein meer is dat  ze niet langer het eerste is waar ik aan denk wanneer ik op sta, of het laatste wanneer ik ga slapen.....of  zo onbelangrijk in mijn leven is geworden dat ik ineens besef dat het alweer een paar dagen geleden is dat ik er nog echt aan gedacht heb...

Wetende dat er een moment komt dat ik de angst te baas zal kunnen maakt me nu al minder angstig....en dat op zich is ook al een mooie gedachte en een goed gevoel...

20:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-03-08

Kwestie van hoe je het leven bekijkt..

"Count the garden by the flowers,
never by the leaves that fall.
Count your life with smiles
and not the tears that roll."

18:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-03-08

Een beetje reclame...

 Je hebt zo van die mensen voor wie je alleen maar bewondering kan hebben,... bewondering die je niet eens onder banken of stoelen wilt steken,... maar oprechte bewondering voor wie ze zijn en wat ze doen,.... ik ken zo iemand voor wie ik zo'n bewondering koester,...bewondering en misschien, als ik heel eerlijk ben, ook wel een beetje jaloezie,... want hij doet het toch maar....doen wat ie doet, op de manier dat ie het doet....

Kris Clerckx (1976), zo leert de achterflap van z'n nieuwste boek  'Expeditie Columbus' ons, is een reisjournalist en reeds aan zijn derde uitgave bij Globe-Roularta Books toe. Misschien heeft u zijn eerdere projecten 'In het spoor van Sisi' en 'In het spoor van Mozart' wel al in uw boekenkast staan of gevolgd op TV in Vlaanderen Vakantieland. Misschien doet de naam 'Expeditie Columbus' wel een belletje rinkelen (en niet omdat u het verward met Expeditie Robinson) want ook Nic Balthazar trok onlangs nog samen met Kris in het spoor van Columbus naar Italië, Portugal en andere exotische bestemmingen voor Vlaanderen Vakantieland...

We kennen elkaar van de unief, Kris en ik.... hoe en wanneer we elkaar voor de eerste keer tegen het lijf gelopen zijn, kunnen we niet precies meer herinneren maar hij woonde op de weg tussen mijn kot en de campus en zo wou het dat we meermaals samen dezelfde richting uitwandelden... Na een reeks mislukte ''buitenlandse avontuurtjes" besloten een paar vriendinnen dat hij maar mijn "Belgische project" moest worden... Veel is daar niet van in huis gekomen, maar we zijn wel bevriend geraakt en gebleven... Onze vriendschap heeft de tand des tijds, een paar verhuizingen, verschillende levenswijzes en lopen met glans doorstaan,.... ookal zegt dat meer over Kris dan over mij,... want Kris slaagt erin om vriendschappen met de meest uiteenlopende soorten mensen in stand te houden,... ja, ik had u gewaarschuwd hé,.... dit is schaamteloze bewondering sans gêne en zonder een greintje interesse om ook maar een beetje objectief uit de hoek te komen...

Kris had a dream.... en dat is misschien hetgene ik het meest van al aan hem bewonder,... hij geloofde in zijn droom,...en is er voor gegaan, desondanks persoonlijke en professionele tegenslagen, is ie blijven geloven in zichzelf en z'n droom.... en kijk, ondertussen ligt z'n derde boek in de winkel, heeft ie de helft van de wereld afgereisd en schotelt ie ons TV-beelden voor die menig mens doen wegdromen,....Il faut le faire.....en hij doet het....

Ik weet niet hoe de Brusselmans'en en de Emmerechts'en van de wereld het doen, maar ik weet wel hoe Kris het doet,.... met ijzersterke discipline,.... vroeg opstaan, schrijven, contacten met de toeristische diensten onderhouden, 'sponsers' zoeken en ons zo nu en dan eens jaloers maken bij een glas wijn of munt thee met z'n reisavonturen...

'Geniet ervan' zeiden we telkens we hem uitzwaaiden, want vergis u niet,...Net als Columbus z'n expeditie indertijd naar de nieuwe wereld, is ook dit boek een werk van lange adem geweest,... ik denk dat Kris er ongeveer 2 jaar meebezig is geweest,...Meermaals herhaalde hij, soms geduldig, soms licht geïrriteerd dat hij niet op een wit strand naar de zonsondergang zat te kijken om te 'genieten' maar 'voor z'n werk' en dat ie er zich heel bewust van was dat zijn aanwezigheid op dat strand slechts een meerwaarde had indien ie het gevoel dat ie op dat moment ervaarde ook kon vertalen naar z'n boek toe...

En nu ligt dat boek dus in de winkel,... en heeft ie zichzelf, en dat zijn mijn weinig objectieve woorden en niet die van hem, weer maar eens overtroffen... als schrijver maar ook als vriend... Ookal zat ie aan de andere kant van de wereld, moest ie visums en gidsen regelen toch vond of nam ie altijd de tijd om, in mijn moeilijke maanden, effe een opbeurend sms'je te sturen....en dat bewonder ik in hem,... dat ie naast een fantastische schrijver en een goede vriend vooral een prachtig mens is ....

Meer info op: www.expeditiecolumbus.be

 

 

10:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-03-08

Waarschijnelijk

Ik ben eerlijk gezegd de kluts een beetje kwijt,.... maar dat zal wel aan mij liggen, vermoed ik,.... om de wanorde in mijn hoofd een beetje te ordenen som ik de resultaten van de botscan (botscan die duidelijkheid moest brengen over de kleine zwarte puntjes die te zien waren op de PETscan en waarover wijze 1 en 3 geen echt uitleg hadden)  en de gedachten die erbij komen kijken op in puntjes:

  • 'Waarschijnelijk' zal er nooit een deftige uitleg zijn voor die onverklaarbare, zwarte puntjes, want op de botscan is geen spoor te bekenen van iets dat hun aanwezigheid zou kunnen verklaren of linken aan een kankeractiviteit. 
  • 'Waarschijnelijk' moet ik me dus  maar neerleggen bij de oorspronkelijke uitleg van wijze 3, namelijk dat een PET scan niet altijd betrouwbaar is als het op het bot aankomt en dat  de zwarte puntjes waarschijnelijk actieve cellen zijn die de botstructuur aan het heropbouwen zijn.
  • 'Waarschijnelijk' zitten er 'letsels' op mijn ribben, dat is de vage 'oncologische term die gehanteerd werd ter verklaring voor het 'iets' dat te zien was van de 5de tot de 8ste rib links en de laatste rib rechts.
  • 'Waarschijnelijk' verklaart de aanwezigheid van die letsels, die niet zichtbaar waren op vorige botscans, waarom ik op die plaatsen helse pijnen heb gevoeld tijdens de chemo.
  • 'Waarschijnelijk' zijn die letsels het gevolg van het bot dan zich aan het heropbouwen is. Het bot bestaat namelijk uit cellen die opbouwen en cellen die afbreken. Afbrekende cellen worden geactiveerd door ziektes (zoals o.a. kanker) en blessures. Als het lichaam geneest van een ziekte of blessure, worden de opbouwende cellen geactiveerd. Uit de resultaten van de bloedanalyse kan met grote zekerheid afgeleid worden dat er geen kankeractiviteit meer is in mijn lichaam. De zichtbare letsels op mijn ribben zijn dan ook actieve cellen die het bot aan het heropbouwen zijn. 
  • 'Waarschijnelijk' stelt u zich net als ik de vraag  waarom de cellen in mijn bot de drang hebben om zichzelf opnieuw op te bouwen?
  • 'Waarschijnelijk' is het antwoord even simpel als shokkerend: ...omdat 'de kans groot is' dat er waarschijnelijk ook uitzaaiingen in het bot zaten
  • 'Waarschijnelijk' valt uw mond nu open...
  • 'Waarschijnelijk' is de juist term want er is nooit verder onderzoek gedaan naar de mogelijkheid dat het 'letsel' dat ter hoogte van mijn schouder te zien was op de allereerste botscan en dat werd gewijt aan een botfractuur die ik had opgelopen en waarvan ik me niet bewust was, meer was dan een 'eenvoudige' fractuur...'
  • 'waarschijnelijk' zullen we het ook nooit weten of die letsels nu echt het gevolg zijn van het bot dat zich herstelt van uitzaaiingen omdat er, zoals het er nu uitziet, geen medische noodzaak meer is om nog een bot biopsie te doen om precies te achterhalen hoe het nu juist zit met mijn bot,....
  • 'Waarschijnelijk' hebben de uitzaaiingen in mijn bot dus wel goed gereageerd op de chemo (wat die intense pijnen van een paar maanden terug kan verklaren)...
  • 'Waarschijnelijk' moet ik me geen zorgen maken (hmmm, 'k moet niet zeggen zeker dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is)....
  • 'Waarschijnelijk' zou ik niet het gevoel mogen hebben dat ik me ergens een beetje bedrogen en belogen voelen....
  • 'Waarschijnelijk' zou ik, zoals wijze 3 het zo mooi formuleerde, moeten concentreren op hetgene dat echt belangrijk is, namelijk dat de situatie momenteel onder controle is.....
  • 'Waarschijnelijk' verklaart dit waarom er in mijn medisch dossier staat dat ik zowel uitzaaiingen in mijn lever als mijn bot heb, ookal verzekerde wijze 1 me enkele maanden terug toen ik er haar naar vroeg dat dat een fout was (ik had toen te weinig energie om er echt zorgen over te maken, en geloofde haar op haar woord)
  • 'Waarschijnelijk' primeerde mijn levenskwaliteit boven op mijn levenskansen op het moment dat er besloten werd welke behandeling ik zou krijgen (dit is een vrije interpretatie wat wijze 1 me heeft doen verstaan)...
  • 'Waarschijnelijk' is het, achteraf gezien, misschien beter geweest dat ik niet wist hoe erg  ik er eigenlijk aan toe was...
  • 'Waarschijnelijk' is het normaal dat ik ergens wel kwaad ben omdat ik vind dat ik het recht wel had om te weten hoe erg het was...
  • 'Waarschijnelijk' mag ik heel blij zijn dat ik er nog ben....

10:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |