01-03-08

De andere kant...

'k was zenuwachtig,... echt waar....om haar te bellen,.... een vriendin bij wie opnieuw kanker is vastgesteld,... de vierde keer in 10 jaar... je zou voor minder vloeken...we zijn niet meteen wat ik zou noemen 'close', maar hebben wel verschillende gemeenschappelijke vrienden... en ja, het feit dat we beiden kanker hebben schept natuurlijk ook een soort van 'band'...

Ik was het al een paar dagen aan het uitstellen,... haar bellen,... omdat, en dit gaat heel raar klinken,...omdat ik niet wist wat tegen haar te zeggen... gek hé,... je zou denken dat ik, 'of alle people', toch zou weten wat te zeggen omdat ik in zekere zin gelijkaardige emoties en frustraties (heb meege)maak(t) ... en bijgevolg zou moeten weten wat welke woorden opbeuren en aan welke boodschap je iets hebt, maar... zo besef ik,....eigenlijk weet ik dat totaal niet,...ik weet wel waar je eigenlijk geen boodschap aan hebt,... welke goed bedoelde woorden hun efffect missen en welk opbeurend getater juist heel kwetsend overkomt,.... maar wat zijn de dingen waar je wel iets aan hebt?  Geen idee... welke zijn de woorden die wanneer ze uit de mond van een derde sterk genoeg zijn om de pijn en de frustratie die je voelt te verlichten? Welke zinsstructuren zijn krachtig genoeg om je de energie te geven om (nogmaals) te vechten, vechten alsof je leven er letterlijk vanaf hangt...'k weet het niet, raar hé....

Dus heb ik niet zoveel gezegd,... en heb ik, in plaats, geprobeerd te luisteren, echt te luisteren... want daar heb ik ook behoefte aan,....mensen die echt luisteren, luisteren naar wat ik zeg, ... luisteren naar wat ik niet zeggen,.... luisteren naar wat er tussen de lijntjes door wordt gezegd... 

Het is geen lang gesprek geworden,... maar dat doet er eigenlijk niet toe,...ik hoop alleen dat ze er iets aan gehad heeft...

21:24 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-02-08

Lang zal ze leven...

29 jaar, het laatste zitje in tram 2.... het zitje van de 'quarterlife' crisis....het zitje waar je een soort balans van je leven opmaakt vooralleer je de overstap naar tram 3 maakt,...het zitje van waarop je met enige weemoed terugkijkt op de overige zitjes in tram 2,.... Ik ben dankbaar en blij dat ik erop zit,... op dit zitje dat volgt op 28...

Had je me 10 jaar geleden gezegd dat ik op 29 jaar een hubbie, een zoonlief, een huis in de rand en een metaalgroene BMW break (een tweedehands folieke van de hubbie- vergeef het hem) zou hebben, dan had ik waarschijnelijk een flinke slok van mijn glas Malibu gedronken en eens heel hard gelachen...

Had je me 5 jaar geleden gezegd dat ik op 29 jaar zou geleerd hebben dat je voor een relatie moet vechten elke dag opnieuw, dat je op de werkvloer je woorden soms moet wikken en wegen om vooruit te komen, en dat een kind je zoveel vreugde en voldoening kon schenken, dan zou ik waarschijnelijk, nippend van mijn warme muntthee, eens ongemakkelijk geglimlacht hebben....

Had je me 1 jaar geleden gezegd dat ik op 29 jaar in mijn menopauze zou zitten, dat ik een kankerjaar van jewelste achter de rug zou hebben en dat niks nog zou zijn zoals het ooit was maar dat ik desondanks dit alles mij in zekere zin rijker en gelukkiger zou voelen dan 10, 5 of 1 jaar geleden, dan zou ik waarschijnelijk nog eens gecheckt hebben of het melkje van zoonlief echt niet te warm was en je nietsbegrijpend aangekeken hebben....

Vandaag ben ik 29... getrouwd, heb ik een prachtig zoontje, een metaalgroene BMW break, woon ik in de rand rond Brussel, heb ik kanker, ben ik in mijn menopauze en ben ik, desondanks alles,.... gelukkig....gelukkig met al hetgene dat ik heb, en in zekere zin ook gelukkige met hetgene dat ik niet heb.... ikheb veel geleerd dit afgelopen levensjaar,...over het leven, over de mensheid maar vooral over mezelf,... 'ouder en wijzer' zoals ze zeggen,...en ik denk wel dat dat klopt....dit jaar toch....

07:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

26-02-08

Geef me je angst...

 

je zegt ik ben vrij maar jij bedoelt ik ben zo eenzaam
je voelt je te gek zeg jij maar ik zit niet te dromen
want die blikken in je ogen zeggen alles tegen mij
Ik voel me precies als jij en jij kan eerlijk zijn.

Je voelt je heel goed zeg jij je moet, begint te trillen
ik weet dat ik jou kan helpen maar je moet zelf willen.
elkaar nu een dienst bewijzen dat is alles wat ik vraag
zet weg nu die angst ik wist het al het is mijn dag vandaag.

geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug.
zolang ik je niet verlies vind ik heus wel een weg met jou.

Kijk mij nu eens aan en zeg maar niks je mag best zwijgen.
Het valt nu nog zwaar maar ik weet dat ik jou kan krijgen.
Dit hoeft nooit meer te gebeuren als je bij me blijft vanacht.
Want dan zul je zien als je straks wakker wordt dat jij weer lacht.

Geef mij het gevoel dat ik er weer bijhoor voortaan.
Ik ga met je mee en ik laat je nu nooit meer gaan

Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug.
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel een weg met jou

geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan
Ik ga met je mee want ik laat je nu nooit meer gaan

Geef mij nu je angst ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht ik geef je hem morgen terug.
Zolang ik je niet verlies vind ik heus wel een weg met jou

Guus Meeuwis

Hoe ik wou dat dat kon,... die verdomde angst doorgeven aan iemand anders... Verschillende mensen hebben het nog niet eens zo heel lang geleden vaak tegen me gezegd,... "we zouden zo graag een beetje van je pijn dragen",... Maar de pijn, de fysieke pijn, die kon ik eigenlijk wel aan,... het was afmattend, vermoeiend en verre van een plezier,... maar ik kon het wel aan.. ik denk omdat ik in mijn hoofd de associatie had gemaakt tussen pijn en genezen,.....hoe meer pijn ik voelde hoe groter het 'tastbare' bewijs was dat mijn lichaam aan het strijden was, aan het vechten om te genezen,....maar de angst, die verdomde angst,...daar kan ik niet mee om,... Ze gluurt mee over mijn schouder terwijl ik dit neertokkel, .... ze staat zich te verkneukelen in de hoek van de kamer terwijl ik zoonlief in mijn armen houd....ze zit te midden van mijn kleine gezinnetje wanneer we samen aan tafel zitten, ... ik zie ze wanneer ik me voor de spiegel klaar maak voor een nieuwe dag,.... ik zie ze in de ogen van mijn moeder wanneer ze vraagt of ze al gebeld hebben van het ziekenhuis, ik zie ze in de ogen van de hubbie wanneer ie stil voor zich uitstaart,....ik voel ze wanneer ik 's nachts wakker wordt van de (gewrichts)pijn... ik voel ze wanneer ik hoor dat een vriendin 'terug' kanker heeft....ze is overal en altijd die angst.... onzichtbaar doch voelbaar, .... geruisloos doch moordend, .....altijd en overal..... die angst dat het nooit over zal zijn,.... dat ik in zekere zin altijd een soort van 'wachtkamer' gevoel ga hebben,....die angst, die verdomde angst.....konden ze die maar wegsnijden, lamspuiten met chemo of blokkeren met een hormoonbehandeling,... die verdomde, verdomde kanker angst.....

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-02-08

'out'

"Goh, wat een leuk plekje, .... een beetje Exki meets au pain quotidien.... leuk en lekker." zei ik tegen mijn tafelgenote " Ziet er ook nieuw uit, zal zeker een succes worden, zo vlak bij de beurs." Toen een vriendelijk meisje onze borden kwam afruimen, vroeg ik haar hoelang ze al open waren. Ze twijfelde en leek er even over te moeten nadenken, maar in mei zou het een jaar zijn.... Hetzelfde scenario herhaalde zich een paar uur later in een hippe winkel met gadgets en baby-attributen.... zij waren reeds open sinds de zomer...

Heel raar en confronterend vind ik dat,... ja, nee, niet dat er ondernemende zielen zijn die succesvolle zaakjes uit de grond stampen, maar de idee dat terwijl mijn wereld stil stond, de rest van de wereld gewoon verder draaide,... niet dat ik daar jaloers op ben, of een torenhoog trauma aan overhoud, maar ik vind het gewoon weg raar, alsof ik letterlijk 'weg' ben geweest,... Hetzelfde bij bepaalde nieuwsfeiten en liedjes... Soms krijg ik ineens een 'hej, when did that happen' gevoel, en vaak kom ik dan te weten of krijg ik te horen dat het ergens tussen mei en juli 'moet geweest zijn'.... tijdens het absolute dieptepunt van mijn 'strijd'....

In die periode was ik niet alleen 'letterlijk' out,... maar ook mentaal....op het moment dat je lichaam een uitputtingsstrijd levert, dat elke dag zowel een mentale als fysieke uitdaging is en je gemoedsrust zigzagt tussen strijdlustigheid en angst, zijn de perikelen van de rest van wereldbevolking wel het laatste aan je hoofd. De Britney's en Leterme's van de wereld kunnen je op dat moment gestolen worden...mij in ieder geval toch.... Soms boden ze wel eens een handige en nodige afleiding van het kleine en enge wereldje waarin ik me bevond, maar echt lang boeien deden ze niet...want ik was bezig met andere dingen, overleven for one thing...

'Welcome back, sweetie' zei het mailtje liefkozend,....het was de reply van een vriendin op mijn visie op de laatste capsones van 'La Paris' en een uitnodiging om eerder vernoemd 'nieuwe adresje' uit te proberen... En zo voelt het bij momenten ook aan....I'm back, ...terug van nooit echt weggeweest te zijn, aan de ene kant,.....terug van een plaats waar ik hoop nooit meer naar terug te moeten gaan, aan de andere kant,... but I'm back,...met een 'new and improved' formule, zeg maar,... better and stronger than ever before....

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-02-08

Brusselen...

Het zal hier kalm blijven dit weekend....ik 'vlucht' weg in de armen van mijn oude liefde,....gisteren reeds met mijn moeder, vandaag met een vriendin en morgen waarschijnelijk met zoonlief en de hubbie...

08:28 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-02-08

zekere onzekerheid/onzekere zekerheid

Weet niet goed wat ik ervan moet denken,...misschien helemaal niks, omdat ik me ook dit gevoel inbeeld, zoals ik me wel vaker dingen in lijk te beelden,... zoals pijnen die echt wel erger worden als ik er me op concentreer, en verminderen als ik ze negeer, ...maar.... 'k weet niet,... voor en vlak na de bot-scan dacht ik dat ik meteen naar wijze 1 zou bellen om te weten wat die zwarte puntjes op de PET-scan nu waren, .... zodat ik absolute zeker was dat het 'niks' is en dat ik met een gerust hart 3 maanden verder kan leven, ....maar ik merk nu dat ik het uitstel, ... alsof ik het niet wil weten, ... alsof ik bang ben om te horen dat die 'niks' toch 'iets' is,.... alsof ik er ergens niet in het geloof dat het 'niks' zal zijn,.... alsof ik nu nog heel even wil 'genieten' van de mogelijkheid dat het inderdaad misschien toch wel 'niks' kan zijn, omdat ik diep in mij misschien vrees dat het toch 'iets' is,..... die angst  voor het  'iets' zal wel normaal zijn, dat besef ik,... maar het verlammende effect dat die angst voor het 'iets' heeft, baart me zorgen,..... want ik herken ze van vorig jaar .....Toen had ik ook het gevoel dat de 'ontstoken melkklier' meer was dan dat, maar suste ik dit geknaag aan mijn gedachte met de idee dat een arts wel zal weten waarover ie het heeft,.... and we all know how that turned out,.....en nu merk ik dat ik het weer doe.....telkens ik me afvraag of de 'niks' toch niet 'iets' is,.... sus ik mijn eigen met de woorden van wijze 1 en 3....en loop ik in een wijde boog om de telefoon heen,....Je zou denken dat een mens hier gek van wordt, dat ie sterft van de zenuwen en de stress dat dit gepieker en deze onzekerheid met zich meebrengt,.... maar nee, ik slaag erin, tot mijn eigen verbazing soms, om mijn dag te (be)leven zonder er al teveel bij stil te staan,.... en dat verontrust mij misschien het meest,... die ontkenning tegenover mezelf van de angst die - al dan niet gegrond- diep in mij zit... dat de onzekerheid mij een artificiële en zelf-in-stand-houdende zekerheid biedt......

 

07:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-02-08

kanker-humor

Meer op: http://www.buckcash.com/toons.html

10:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-02-08

HA-HA! Dan toch!

Vandaag gelezen,.... in heel uitzonderlijke gevallen zijn bloedneuzen niet zo onschuldig als ze op het eerste zicht lijken en hebben ze niks te maken met droge lucht of geschadigde bloedvaatjes, maar kunnen ze wijzen op aandoeningen zoals hoge bloeddruk, bloedziekte of... en nu komt ie...KANKER.... dus toch! Ha,....Eat your heart out, docter....

Vlak voor de eerste chemo kreeg ik een soort van 'peptalk' van een dokter die ik veronderstel niet direkt verbonden is aan het oncologische centrum want ik heb haar sindsdien niet meer gezien, maar die me wel had opgevolgd tijdens de dagen dat ik in het ziekenhuis had gelegen nadat ik via de spoed was binnengekomen met hevige pijnen in de rechterzijde (wat de uitzaaiingen in de lever bleken te zijn),... toen ik haar vertelde dat ik de maanden voorafgaand aan de diagnose regelmatig bloedneuzen had gehad,... heeft ze me zo, maar dan ook, zo klein doen voelen door met een 'air van hier tot Tokyo' te 'melden' dat ik heus niet moest overdrijven, en niet alle 'ongemakjes in mijn leven' moest linken aan kanker,... voor zover zij wist, was een bloedneus het gevolg van gesprongen bloedvaatjes in de neus, die dan weer het gevolg waren van neus peuteren... ik voelde me toen zo vernederd en belachelijk gemaakt door deze 'beschuldiging' en de kleinerende manier waarop ze me toesprak...

But justice has been done.....want blijkbaar bestaat er in heel uitzonderlijke gevallen wel een verband tussen een bloedende neus en kanker....deze week dan toch,.... want tegen volgende week zal het 'boekske' wel met een ander 'feit' komen opdraven dat bovenstaande stelling weer ontkracht,... maar deze week zeg ik HA-HA (zoals Nelson in The Simpsons)....

20:39 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-02-08

Kanker gaat door de maag

Ik eet graag garnaalkroketten,... of moet dat 'ik at graag garnaalkroketten' zijn?... nee, want ik eet nog altijd graag garnaalkroketten, alleen associeer ik ze nu met kanker hebben....of moet dat kanker gehad hebben zijn?....Soit....garnaalkroketten en kanker dus,..... Ik heb altijd graag garnaalkroketten gegeten, niet in de mate dat ik er wekelijks at, of dat garnaalskroketten een vast onderdeel waren van de inhoud van de maandelijkse 'grote boodschappen', maar wel in de mate dat als er niks 'nieuws en spannends' bij de voorgerechten stond ik wel altijd op garnaalkroketten terugviel.

Toen ik 10 dagen na de eerste chemo weer een beetje boven mijn theewater kwam, stelden mijn ouders dan ook meteen voor om garnaalkroketten te gaan eten....Op dat moment waren garnaalkroketten wel 'the last thing on my mind' maar toen er diezelfde dag ook nog een Kriek Lindemans (het enigste bier dat ik drink, en waar ik echt van kan genieten) in de ijskast verscheen, begon het langzaam tot me door te dringen.... Mijn ouders dachten echt dat ik ging sterven, dat ik het niet ging halen .... en in mijn laatste uren, dagen, weken of maanden wouden ze zeker zijn alles te kunnen doen wat ze konden doen voor mij, en dat was onder andere ervoor te zorgen dat ik nog zeker een garnaalkroket kon eten en een kriek Lindemans kon drinken...

We zijn toen garnaalkroketten gaan eten...Mijn vader had zelfs gevraagd aan de buren in welk restaurant in de buurt ze de beste maakten.... En ja, het waren lekkere garnaalkroketten, maar ze hadden een wrange bijsmaak...Ookal wist ik dat mijn ouders het deden met de allerbeste bedoelingen, voelde ik me op dat moment enorm verraden omdat ik besefte dat zelfs zij, of all people, niet geloofden dat ik het ging halen,... dat op het moment dat ik nog aan het vechten was voor mijn leven, zij me reeds behandelde alsof ik die strijd al had verloren....Ik heb hen dit nooit gezegd, of eigenlijk nooit echt verweten, omdat ik heel goed weet dat het zo niet bedoeld was, ....maar de kriek Lindemans heb ik nooit opgedronken,.... die staat nog altijd in de ijskast... Ik kon het gewoon niet,... ik wou een toegeving doen bij de garnaalkroketten omdat ik mijn ouders, indien ik het inderdaad niet zou halen, de gedachte dat ze me dit 'plezier' toch nog hadden kunnen doen gunde,... Maar ik kon het niet opbrengen om een kriek Lindemans te drinken,...dat stond voor mij gelijk aan opgeven......

De kriek staat dus nog altijd in de ijskast.... want ik heb niet opgegeven.....En ik heb het gevoel dat ie daar nog lang gaat blijven staan,...Ik ga hem niet uitdrinken en ik heb het gevoel dat mijn ouders hem ook niet gaan weghalen... Ookal hebben ze het nooit met zoveel woorden gezegd, toch denk ik dat die kriek voor hen, net als voor mij, staat voor de strijd die ik gestreden heb en tot op de dag vandaag nog altijd gewonnen heb.....

20:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-02-08

Met de woorden van Axelle....

Si tu crois un jour qu`je t`laisserai tomber
pour un détail pour une futilité
n`aie pas peur je saurais bien
faire la différence
Si tu crains un jour qu`je t`laisserai fâner
la fin de l`été, un mauvais cap à passer
n`aie pas peur personne d`autre n`pourrait
si facilement te remplacer
oh non pas toi
vraiment pas toi
parce que c`est toi le seule à qui je peux dire
qu`avec toi je n`ai plus peur de vieillir

parce que c`est toi
rien que pour ça
parce que j`avoue j`suis pas non plus tentée
d`rester seule dans un monde insensé

Si tu crois un jour q`tout est à refaire
qu`il faut changer; on était si bien naguère
n`aie pas peur je n`veux pas tout compliquer
pourquoi s`fatiguer
Et commence pas à te cacher pour moi
oh non, je te connais trop bien pour ça
je connais par coeur ton visage
tes désirs, ces endroits de ton corps
qui m`disent encore
parce que nous c`est fort
parce que c`est toi j`oserais tout affronter
et c`est toi à qui j`pourrais pardonner

parce que c`est toi
rien que pour ça
parce que c`est toi j`voudrais un jour un enfant
et non pas parce que c`est le moment

je veux te voir dedans
j`verrais dans ses yeux tous ces petits défauts
parce que parfait n`est plus mon crénau
parce que c`est toi
parce que c`est toi le seul à qui j`peux dire
qu`avec toi je n`ai plus peur de vieillir
parce que c`est toi
rien que pour ça
parce que j`avoue j`suis pas non plus tentée
d`rester seule dans un monde insensé
parce que c`est toi

Beter kan ik het niet verwoorden...

09:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-02-08

Ken je dat gevoel?

Je keuvelt gezellig met de verpleegster over de eerste schooldag van haar jongste op het moment dat  de naald met radioactieve vloeistof je arm in gaat. Je neemt afscheid voor 2h zonder een seconde na te denken over de woorden die de verpleegster al dan niet gebruikte. Je ontdekt  ineens, na  10 maanden bijna wekelijks in het ziekenhuis vertoefd te hebben, dat er een heel mooi park ligt op nog geen 5 minuten wandelen van het oncologische centrum. Je vindt een bankje in de zon. Je geniet van het zonnetje en de geur van de natte bladeren op de grond. Je maakt de bedenking dat het leven soms toch mooi en aangenaam kan zijn. Je wandelt terug naar het ziekenhuis. Je tuurt rond om te zien of je door de bomen door nergens een glimps van een joggende Wijze 2  kan opvangen (zou toch kunnen, niet?) Je gaat onder de machine liggen. Je dommelt in bij het zoemende geluid van de machine.  Je trekt je schoenen terug aan. Je denkt al na over wat je gaat klaarmaken voor het middageten. Je bent bijna uit de deur, en dan ineens zegt de verpleegster: ‘allé, het beste nog en veel sterkte.’ De deur valt dicht. Shit. Wat bedoelt ze daar nu mee? Waar heb ik veel sterkte bij nodig? Bij het genieten van de zon en de geur van natte bladeren? Bij het hopeloos afspeuren van de ziekenhuisgangen (en parken rondom het ziekenhuis) in de hoop Wijze 2 nog eens tegen  het lijf te lopen? Of is er iets te zien op de botscan waar ik veel sterkte ga nodig hebben?

12:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-02-08

Mijn moeder's kapper

Ze aaide mijn haren, heel zacht en langzaam...terwijl ze dat deed tuurden haar ogen door haar aaiende hand, door mijn verbaasde en onderzoekende blik, door de grijze tegel op de grond....." 'k wist het vanaf het moment dat ik je haren waste", zei ze, " ze zijn nog zo fragiel je haartjes, zo zacht,...." Ze zuchtte diep en keek me vervolgens via de spiegel aan..." 'k weet dat je er niet veel aan hebt... maar c'est vraiment la maladie du siècle..." Ik keek naar haar via de spiegel en toverde een flauw glimlachje op mijn lippen,... ze had gelijk veel had ik er niet aan, maar goed, 'k veronderstel dat er dagen zijn dat ze alle ellende van de wereld op haar kappersstoel krijgt en misschien wel uit puur zelfbehoud heeft besloten zich aan deze vorm van oppervlakkige empathie te houden. Uiteindelijk kwam ik bij de kapper voor een coupe en niet om medeleven te krijgen van een onbekende.  Het was maandag namiddag, de onderzoeksresultaten waren, op de kleine 'maar' na, positief en dit was vooral een symbolisch bezoekje aan de kapper om mijn prille haartjes die ondertussen net lang genoeg waren om alle kanten uit te pieken maar nog net te kort bleken om mooi op mijn hoofd en rond mijn oren te blijven liggen onder handen te laten nemen.

Het deed deugd, maar het deed misschien nog meer deugd om te zien dat het mijn moeder deugd deed,... om nog eens samen naar de kapper te gaan. In de tweede week na de eerste chemo waren we de laatste keer samen naar de kapper geweest. Ik begon toen net te bekomen van de eerste lading chemo in mijn lijf, 's avonds was er een verjaardag's feestje en mijn moeder vond ik dat me eens goed mocht laten verwennen, en na 2 weken fysiekge ellende genoot ik er enorm van dat er iemand door mijn haren roefelde,... 5 weken later zat ik opnieuw bij de kapper,...alleen.... mijn moeder had een afspraak gemaakt bij haar vaste kapster en tegen het sluitingsuur zaten  mijn moeder haar kapster en ik alleen in haar zaak. Ik haalde de sjaal van mijn hoofd en met tranen in haar ogen zette de kapster de tendeuse erin....Ik vind het erger om het hier nu neer te schrijven dan ik het vond op het moment zelf....het was een noodzakelijk kwaad, het was het meest tastbare bewijs van kanker, het was een deel van mij....De kapster vertelde over een vriendin van haar die kanker had gehad, en nu 5 jaar later vrolijk en wel door het leven stapte....ze zei dat ik erwaarshijnelijk niet veel aan had, maar dat kanker de dag van vandaag zo vaak voor kwam... ik glimlachte, ze had gelijk, veel had ik daar niet aan.... Ik denk dat zij de stilte probeerde te vullen, want ik kan me niet herinneren dat ik veel zei,... ik keek vooral naar mijn veranderde spiegelbeeld,...opeens zei ze: 'je mama is hier'... ik keek naar het raam,... en daar stond mijn moeder met zoonlief voor de etalage,... bijna betrapt stak ze haar hand op,.. ik glimlachte... ze knikte terug en stapte samen met zoonlief door....

"Argh', zei ik zuchtend en een beetje kwaad , 'ik wou niet dat ze me zo zag"....." 't is je mama', zei de kapster, ' je hoeft je toch niet voor haar te schamen"... " Ik schaam me niet', zei ik nu echt kwaad omdat voor de zoveelste keer duidelijk werd dat een buitenstaander echt geen idee heeft wat kanker allemaal met je doet, ' ik wou haar dit gewoon besparen"...."'t is je mama', herhaalde ze nog eens, ' gun het haar om de pijn samen met jou te dragen"... Daar heb ik niks op gezegd...Ze had gelijk, besefte ik...

In het begin heb ik mijn moeder vaak in stilte verweten dat ze 'er niet was voor mij'... tuurlijk was ze er wel, ik moest maar een kik geven en ze stond er,...ze deed de was en de plas, ze zorgde voor zoonlief, ze holde naar de supermarkt als ik zin had in zoete snoep en naar de markt als ik vers fruit wou, ze regelde 'het' kappersbezoek en ze hield me gezelschap tijdens de chemo... maar ze vroeg nooit wat er in mij omging,.... op het moment dat iedereen me behandelde alsof ik stervende was, op het moment dat ik zelf enorm met de dood bezig was,  op het moment dat ik het nodig had om met iemand over die angsten te praten, was ze er niet,... en dat heb ik haar heel lang verweten,.. dat zelfs zij er niet kon zijn op de manier die ik oh-zo nodig had,... nu besef ik dat juist zij er niet kon zijn voor mij op die oh-zo nodige manier, juist omdat zij mijn moeder is en ik haar dochter,.... Het heeft een tijdje geduurd voor ik dat door had, hoe moeilijk het wel niet moet zijn voor een moeder om haar dochter te zien lijden, zowel fysiek als mentaal, en te weten dat er eigenlijk niks concreets is dat je kan doen ookal zou je dat oh-zo graag willen... Nu besef ik echter dat die 3 zakken met afgrijselijk artificiële snoep, de kilo's en kilo's vers fruit, en een kappersbeurt haar onvoorwaardelijke manier is om er voor mij te zijn...in kwade en goede dagen...

 

 

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-02-08

'Maar'...

Er was een kleine 'maar' bij maandag,...een 'maar' waar ik volgens wijze 1 en 3 niet teveel waarde aan moest hechten, maar toch een 'maar'..... een 'maar' die nog steeds volgens bovengenoemde wijzen waarschijnelijk niks met kanker te maken heeft, maar toch nog altijd een 'maar' is... Maandag lukte mij dat best, geen waarde hechten aan die 'maar'..... in de namiddag zijn mijn moeder en ik de positieve uitslag gaan vieren bij de kapper,... niet dat er bij mij veel geknipt moest worden, maar het was meer een symbolisch bezoekje, en 's avonds waren er de bubbels en een dansje met zoonlief en de opluchting in de hubbie's ogen die mij ervan weerhielden lang stil te staan bij die 'maar'....

Maar deze morgen was er geen ontkomen aan,... er moest immers een afspraak gemaakt worden om na te gaan wat die 'maar' nu juist betekende... een botscan-afspraak,..... want de PET-scan toonde verschillende kleine zwarte vlekjes ter hoogte van mijn ruggegraat,.... ze waren zo klein dat wijze 3 ze eerst niet had gezien en wijze 1 ze echt moest aantonen met haar vinger op het scherm,... waarna hij wel bevestigde dat er inderdaad wel zwarte vlekjes waren.... Volgens hen wil dat niet per se iets zeggen, want blijkbaar zijn PET-scans niet zo betrouwbaar als het op het bot aankomt, .... maar toch,... er zitten toch zwarte plekjes waar er voordien nooit iets te zien is geweest,... Wijze 1 en 3 hadden er beiden een interessante theorie over,.... iets ivm met aggresieve chemobehandeling en afbrekende botstructuur die zich nu aan het heropbouwen was,... hmm, ja zeker?

We zitten dus met die kleine 'maar'.....Maar daar voegen we dan meteen een grote MAAR aan toe,... MAAR wijze 3 en 1 hebben tot nu toe bewezen dat ze wel weten wat ze aan het doen zijn en waar ze het over hebben, en dus zullen ze het deze keer ook wel bij het rechte eind hebben.....

13:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-02-08

ochtendperikelen

Deze morgen om 4h30 wakker geworden. Zoonlief is sinds een paar maanden de oudste bij de onthaalmoeder, en terwijl ie tot een paar maanden terug op z'n gemakje wakker werd, heeft ie nu de 'baby' gewoonte om te beginnen wenen vanaf het moment dat ie wakker is,... zo ook dus 's nachts wanneer ie zich draait....En daarom was ik deze morgen al om 4h30 wakker en heb ik zoonlief met een kordaat kusje terug ingedekt vooralleer zelf weer onder de warme dekens te kruipen

11:18 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-08

SPA-N-NEND- The update

Straks naar het ziekenhuis voor de resultaten van de controle onderzoeken, mijn maandelijkse dosis Zoladex en hopelijk ook een glimps van wijze 2.....;)

Update: Vandaag dus naar het ziekenhuis geweest voor de resultaten van de controle onderzoeken, mijn maandelijkse dosis Zoladex en geen glimps van wijze 2.... :(...

Ik denk dat ik zal moeten aanvaarden dat de kans dat ik wijze 2 nog eens zal zien met de dag kleiner wordt,...want de uitslag van de onderzoeken was bijzonder positief. De lever is zo goed als volledig hersteld, de bloedwaarden komen bijna overeen met die van een gezonde mens en ook van uit de hormoonpeiling valt op te maken dat de behandeling aanslaat...om het in de woorden van wijze 3 te zeggen.. ik mag 'opgelucht adem halen'....

En dat doe ik ook,...opgelucht adem halen bij een glas champagne...

10:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-02-08

Desperate times call for desperate measures...

 

Door de reeds maanden durende staking van de schrijvers, liggen verschillende Amerikaanse series stil. Waaronder ook mijn donderdagavond vertier 'Grey's anatomy'....via Facebook ( zeg maar het virtuele vriendjesboekje van in den tijd) kan je o.a. een quiz nemen om te achterhalen welk personage uit de reeks het meest op jouw persoonlijkheid lijkt,...en ziehier het resultaat....(zie je wel dat mijn baas mij van toeten nog blazen kent, toen ie stelde dat ik hem aan Dr. Bailley deed denken...;)......)... Eigenlijk vind ik O'Malley soms wel een beetje een watje, die een er op liefdesgebied soms een beetje een potje van maakt (ahum? misschien vandaar de gelijkenis...) maar de hieronder opgenoemde eigenschappen vind ik wel flatterend....

I'm George O'Malley
You are sincere and not afraid to be different. Whether it be as subtle as standing out from your friends/ colleagues or as marked as being completely different from your turkey shooting family, you are not afraid to be yourself. Your naturally caring and engaging nature makes you keep going in the face of adversity, and ensures you know the right thing to say to your friends in distress.

 

 

08:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-02-08

Autobiografie in vijf hoofdstukken...



1
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren... ik ben hopeloos.
Het is niet mijn fout.
Het duurt een eeuwigheid voordat ik eruit ben.

2
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is niet mijn fout.
Het duurt nog steeds erg lang voordat ik eruit ben.

3
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er nog steeds in... het is een gewoonte.
Maar mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben.
Het is mijn fout.
Ik ga er onmiddellijk uit.

4
Ik loop in de straat.
Er zit een diep gat in het trottoir.
Ik loop er omheen.

5
Ik loop in een andere straat.


Nyoshul Khenpo

Mooi hé....

09:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-01-08

8 minuten....

8 minuten wandelen naar 'de kleine delhaize'....

9 minuten wandelen naar 'den aldi'.....

9 minuten wandelen naar het speeltuintje...

10 minuten wandelen naar het krantenwinkeltje.....

10 minuten wandelen naar de bank.....

10 minuten wandelen tot aan de bushalte om de bus naar Brussel te nemen....

 Ik tel ze telkens opnieuw die minuten wanneer ik ergens naartoe wandel...en verbaas me erover hoe dichtbij alles wel niet is....en dat terwijl ik me een paar maanden terug zo eenzaam en ver van alles voelde.... 8 minuten....dat waren er toen 8 teveel en 8 te ver... en nu gaat het zo gemakkelijk.... de ene voet na de andere,... zonder erbij na te denken,... zonder mij te moeten afvragen of ik nog wel terug zou geraken, zonder het gevoel te hebben dat er duizenden speldjes in mijn benen prikken.....stap, stap, stap, .... licht en luchtig,.... alsof het de normaalste zaak ter wereld is, alhoewel ik ondertussen wel beter weet.....

Ik wandel veel en vaak,... niet alleen omdat ik op zich wel altijd graag gewandeld heb, maar ook omdat dat voor mij één van de meest tastbare bewijzen is dat de chemo achter de rug is,.... dat het 'zwaarste fysieke deel' van de strijd tegen kanker reeds achter mij ligt,.... en met elke stap die ik zet en elke minuut dat ik langer wandel, ligt de kanker steeds verder achter mij en komt de rest van mij leven steeds dichterbij....

 

 

10:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-01-08

"Linkshandinge vrouwen lopen 2 keer meer kans op borstkanker"

Niet dat ik linkshandig ben,.... zoonlief wel (vermoed ik) maar hij is dan weer geen vrouw,...maar toch wist deze titel mijn aandacht te trekken....

Blijkbaar wijzen verschillende onderzoeken uit, dat er wel degelijk gezondheidsverschillen bestaan tussen links- en rechtshandigen. Zo blijken borst en darm kanker, zelfs kanker in het algemeen, vaker voor te komen bij linkshandigen.Ook krijgen linkshandigen net iets vaker beroertes dan hun rechtshandige medemens. Verder zouden er ook neurologische verschillen zijn die ertoe zouden leiden dat linkshandigen minder lang leven dan rechtshandigen. Leerstoornissen, dyslexie en autisme komen ook minder vaak voor bij rechtshandigen dan bij linkshandigen. Men zou eigenlijk kunnen stellen dat linkshandigheid blijkbaar samenhangt met een zwakker zenuwstelsel.

Zo'n berichtjes vind ik altijd verwarrend, en bij gevolg frustrerend,... want als je alles zou moeten geloven dat je leest, dan zou je de ene week geen deodorant meer durven gebruiken omdat het borstkanker zou bevorderen, de andere week zou je dan alleen maar groene groenten meer eten om het risico op kanker te verlagen, om vervolgens de week daarop weer geen beha te dragen, want beugelbeha's zouden niet alleen voor extra steun maar ook voor borstkanker zorgen, om uiteindelijk de maand te eindigen met alleen rode groenten op je bord omdat uit het aller, aller, aller laatste onderzoek blijkt dat er alsnog meer kankerafstotende stoffen zouden zitten in rode groenten...

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het goed dat hier onderzoek wordt naar gedaan, ... en ik ben er ook zeker van dat onze omgeving en onze levenswijze een sterke invloed heeft op het stijgend aantal "kankergevallen" en de dalende algemene gezondheid, ....maar ik heb soms wel mijn bedenkingen bij de ongenuanceerde manier waarop al die informatie gepresenteerd wordt in de populaire media.... halve waarheden worden als feiten voorgesteld omzoveel tijd later dan weer afgedaan te worden als een 'gezondheidsfabel'... maar ik zou geen vrouw van deze tijd zijn moest ik de boekjes niet blijven kopen en de gezondheidsfeitjes lezen.....en de ene keer meer en dan weer minder rode of groene groenten op mijn bord te leggen,... want je weet maar nooit.....;)....

11:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-01-08

een jaar geleden...

Ik denk dat het ongeveer een jaar moet geleden moet zijn, ...ja zoiets, denk ik,... eind januari, begin februari.... dat het begon te dagen,...dat er iets was. Ik kon mijn vinger er niet precies opleggen, en borstkanker kon het niet zijn, want de dokter had me half december nog gerustgesteld dat dat 'plaatje' onder mijn tepel niet meer dan een ontstoken melkklier was....maar toch voelde ik wel dat er iets niet goed was met mij... Ik zat niet goed in mijn vel,  was vaak moe, ....en dat is eigenlijk nog een understatement,...ik herinner me duidelijk dat ik het gevoel had dat ik nooit eens uitgeslapen leek te raken,... dat ik constant 'achter' liep, zowel op't werk als thuis... het moet dan ook rond deze periode geweest zijn dat ik vreesde dat ik de combinatie full-time werken, moeder zijn en een huishouden bij elkaar houden niet aankon.... dat ik faalde waar elke andere vrouw wel leek in te slagen,....Ik vond het erg om dat tegenover mezelf te moeten toegeven, maar volgens mij kon het niet anders dan dat zijn....

Ik suste me met de gedachte dat het niet kon, dat ik alleen het gevoel had er niet in te slagen om moeder, vrouw en werknemer zijn in één dag te combineren...dat er wel meerdere jonge moeders moesten zijn die de schijn hoog hielden en constant met het gevoel rondliepen dat ze gewoon 'effe moest doorbijten' en dat het dan wel zou beteren of wennen, ....dat éénmaal de promotie-rondes op't werk achter de rug waren,  éénmaal de zon terug wat vaker kwam piepen en éénmaal zoonlief een beetje ouder was, dat vermoeide gevoel wel zou weg ebben....

De collega die naast me zit, moet me toen op een morgen gevraagd hebben of er iets scheelde omdat ik me met een diepe zucht aan mijn bureau zette, iets wat ik, volgens haar, nooit doe. Ik herinner me het moment noch het gesprek dat volgde niet, maar zij beweert dat ik toen heb gezegd dat ik intiutief aanvoelde dat er iets niet in orde was met mij,...dat ik het gevoel had dat er iets letterlijk op mijn borstkast drukte.....ik herinner me die gedachte of dat gevoel totaal niet, maar ze vertelde me een paar maanden terug dat ze meteen aan dat moment moest denken toen ik haar vertelde dat ik borstkanker had....En zo zijn er nog wel meer 'zaken' geweest die ik achteraf, éénmaal de diagnose gesteld was, misschien had kunnen interpreteren als 'aanwijzingen'..... ik verdikte niet meer, ik at soms, naar mijn gevoel, voor 2 en toch kwam ik niks bij,..... ergens was ik daar best blij en gelukkig mee, wie wil dat nu niet, alles kunnen eten en niet bijkomen,.... maar aan de andere kant vond ik dat wel vreemd...... verder waren er ook de regelmatige bloedneuzen,.... nu hebben wijze 1 en 3 me verzekerd dat er geen verband bestaat tussen bloedneuzen en kanker,... en dat zal wel best, ..... maar het feit is wel dat ik sinds januari tot augustus vorig jaar 3 tot 4 maal per week een bloedneus had.... en sinds september niet meer.....misschien is het toeval, zoals wijze 1 zei,.... maar dan toch een bizar toeval.

Er is een foto van mij en zoonlief, die vorig jaar rond deze periode moet getrokken zijn.... op zich een hele mooie foto,... niet dat we uitbundig lachen op de foto maar het is een intieme foto waar, bij manier van spreken, het geluk en de liefde afstraalt... Ik heb die foto het afgelopen jaar regelmatig bekeken.... ik weet niet waarom,... misschien omdat ik er niet van overkan hoe ik er toen uitzag... lang haar en 18 kg meer ..... of misschien omdat ik niet kan geloven, dat ik er in zekere zin zo onbezorgd uit zag.... dat niks erop wijst dat ik een jaar later kort haar, 18 kg en een borst minder zou hebben....want op die foto was ik al ziek, alleen wist ik het toen nog niet,....

16:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-01-08

Confession...

Don't worry,.... er komt geen politie aan te pas....;).... ik zit te kijken naar zo'n typische vijfTV vrouwen film te kijken.... 'this time around'.....en ik geniet er met volle teugen van....:)......prettige avond!

 

20:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-01-08

wist je dat....

Er wel degelijk cijfers zijn die meer kans hebben om getrokken te worden bij de lotto?...Jaja,...Brits onderzoek toont aan dat terwijl je er statistisch gezien toch zou van uitgaan dat elk cijfer evenveel kans maakt, er wel degelijk cijfers zijn die vaker getrokken worden. Zo heeft de bal met het cijfer 38 in Groot Brittanië 30% meer kans bij de winnende lotto cijfers te zitten dan de bal met nummer 13. Hier in België is nummer 13 samen met nummer 7 dan juist weer een grote kanshebber om getrokken te worden. Het minst 'populaire' nummer bij de Belgische lottotrekking is 41....Misschien iets om in  gedachte te  houden de volgende keer dat er een super pot te winnen is.....;)

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-08

Niet voor publicatie

Ik ben niet zeker waarom ik hetgene dat ik ga schrijven eigenlijk schrijf....je zou denken dat het één van de dingen is die een mens liever geheim houdt van de buitenwereld,... maar toch ga ik het hier mijn ziel blootleggen.... of eerder van me afschrijven,.... waarom, ...ik weet het niet....misschien omdat ik hoop dat een stem uit het onbekende zichzelf zal herkennen in mijn wanhoop en me zal geruststellen,... misschien omdat ik hoop dat deze 'publieke bekentenis' mij van gelijkaardige situaties zal behoeden....ik weet het niet...

Ik schaam me, ik schaam me diep,.... als moeder, als vrouw van, als mens.. ik schaam me tegenover zoonlief, tegenover de hubbie,....maar vooral tegenover mezelf..... Maandagavond bereikten de hubbie en ik, maar vooral ik, een absoluut dieptepunt. Een zoveelste banale ruzie escaleerde in getier en geroep tussen de hubbie en mezelf. Terwijl zoonlief vredig lag te slapen slingerden z'n ouders het ene afschuwelijk verwijt na het andere naar elkaars hoofd.... tot dat er iets knapte in mijn hoofd en ik het niet langer kon aanhoren,... in, wat ik nu alleen kan omschrijven als een moment van complete waanzin, heb ik zoonlief uit z'n warme bedje gehaald, z'n knuffel genomen, .... en tegen de hubbie geroepen dat ik weg was,.... verbijsterd blokeerde hij de weg,... wat bij mij hetzelfde effect had als een rode doek op een stier....... ik riep en tierde dat ie me moest laten gaan,... dat ik het beu was, dat ik wou scheiden,... Zoonlief's paniekerig gekrijs overstemde ons gebrul, ...maar op dat moment besefte ik totaal niet wat voor een impact het moet gehad hebben op het kleine ukje om z'n ouders zo tegenover elkaar te zien staan.... Het enige waar ik aan kon denken was dat ik weg wou, kost wat kost,... samen met zoonlief,... hoe en waarnaar deed er niet toe,.... maar gewoon weg, weg van alles,...weg van de hubbie...weg van het geruzie...

De hubbie bleef voor de deur staan en brulde dat ik het echt niet kon maken om in pyama en slippers, met zoonlief in z'n slaapzak op m'n arm, naar buiten te gaan in de koude nacht. Als ik dan toch per se weg wou, zei ie, kon ik wachten tot de volgende dag, als ie op z'n werk was.... zoonlief deftig aankleden, kleren pakken en dan op een rustige manier weg gaan...Maar daar had ik geen oren naar, ik wou weg, weg, weg, weg,....ik heb het woord gekrijst, gegild...Als ik er nu aan terug denk, was ik letterlijk buiten mezelf van woede,.... ik gedroeg me als een kat die in het nauw was gedreven, ik dreigde, blies, krabte en sloeg om me heen....Tot de politie ineens aan onze deur stond....

Op de één of andere manier,...ik weet niet hoe,...heeft zoonlief, hoe bizar dit ook klinkt, de toetsen van mijn gsm weten te ontgrendelen en door op willekeurige toetsen te drukken het nummer  mijn broer  (dat opgeslagen in mijn gsm zit) te bellen.... Hij had zoonlief horen wenen, mij horen krijsen en de hubbie horen brullen en in paniek de politie gebeld.....verrast door deze plotse 'plot'wending beseften de hubbie en ik ineens in wat een absurde en wanhopige situatie we terecht waren gekomen.... ik zakte letterlijk als een hoopje pudding in elkaar en de hubbie's vermoeide gezicht rustte in z'n handen...De politie komt langs bij een ruzie tussen zatte huisvrouwen en aggressieve werklozen met kinderen met opgedroogde snot op hun wang, maar niet bij ons, dacht ik toen de 2 agenten onze namen noteerden en de living rondtuurden op zoek naar tekenen van geweld (veronderstel ik),... niet veel later stonden ook mijn broer en  zijn vriendin voor de deur,... uitgeput door  de ruzie en snakkend naar rust en een bed, zijn zoonlief en ik in mijn broer z'n auto gestapt..... een nachtje apart konden de hubbie en ik alle twee wel gebruiken....

Ik heb geen oog dicht gedaan die nacht... ik kan me niet meer voor de geest halen wat er allemaal door mijn hoofd ging, maar ik voelde zoveel woede,... woede tegenover de hubbie,.... blinde woede,... zoals de Duitsers in de tijd de Joden haatten om de economische en politieke chaos in hun land, zoals de Walen de Vlamingen verantwoordelijk stellen voor hun economische achterstand en zoals de Vlamingen de schuld bij de buitenlanders leggen voor de 'onveiligheid' ... zo, op die blinde, ondoordachte manier legde ik de verantwoordelijkheid voor de woede die ik voelde bij de hubbie... want hij was de reden waarom ik en zoonlief nu samen in een bed in de logeerkamer van mijn broer lagen,... hij was de reden waarom het zover gekomen was tussen ons dat mijn broer het nodig achtte de politie erbij te halen... Hij was de schuld van alles, de bron van mijn ellende...alles, alles, alles was zijn schuld....

En verrtouwde geur kwam op me af, toen ik gisterenmorgen de deur van ons huis open deed,.... de geur van een huis waar geleefd wordt, de geur van de thuis van zoonlief..... ik zuchtte diep,... hier stond ik dan... mijn armen en schouders deden pijn van de krampachtigheid waarmee ik zoonlief de avond ervoor had vastgehouden,.... mijn hoofd was leeg en versuft van de vermoeidheid....Broerlief had me gezegd dat vluchten geen oplossing was en dat ik er niet onderuit kon om met de hubbie te praten....Ik was verschoten van de keuze van zijn woorden... 'vluchten'... kwam ik zo over?... dat ik wou vluchten....Ik had er eigenlijk niet bij stil gestaan,... ik wou gewoon weg,...en om de één of andere reden met de overtuiging dat als zoonlief bij me bleef, dacht ik dat  alles wel in orde zou komen....Ik had niet verder gedacht dan 'weg gaan'..

Ik zag er tegen op om te 'moeten' praten met de hubbie, ookal wist ik dat mijn broer wel gelijk had,....wat er ook nog zou gebeuren,... de hubbie en ik moesten in ieder geval nog met elkaar praten.....Wetende dat praten de voorbije weken altijd tot ruzie had geleid, besloot ik om de hubbie een brief te schrijven.... ik had een collega op't werk ooit eens horen vertellen dat haar therapeute haar had aangeraden om een brief te schrijven aan haar man om haar gevoelens duidelijk te maken.... Het voelde wat onwennig aan om mijn gevoelens neer te pennen, om zo eerlijk over mij en mijn visies op het leven te zijn, wetende dat ze zouden gelezen worden door de hubbie.... het is een lange brief geworden....toen ie af was, voelde ik me voldaan,...en wachtte ik onzeker af tot de hubbie thuis kwam van z'n werk. De hubbie was verbaasd me thuis aan te treffen en weigerde de brief te lezen omdat ie toch al wist wat ik hem ging verwijten en dat ie geen zin had om daarvoor mijn hanepoten te ontleden. Ik verzekerde hem dat er geen verwijten in stonden, toch niet naar hem toe...en ben begonnen met de brief voor te lezen...

We zaten tegenover elkaar toen ik de brief voorlas, op een veilige afstand... Tijdens het lezen verschoot ik van mijn eigen woorden,... soms van de fijngevoelige keuze van woorden, soms van de trieste gevoelens die beschreven werden. Ik had het over onze liefde, over zoonlief, over onze gedeelde verantwoordelijkheid voor zoonlief, over mijn angsten, over praten en naar elkaar luisteren, over verloren liefde.... en uiteindelijk ook over mijn kanker....Door alles zo papier te zetten en te zien staan, kwam ik tot het besef dat er een bange en verdrietige vrouw in mij verborgen zit,.... en dat mijn woedeaanvallen en de verwijten naar de hubbie toe eigenlijk heel weinig met hem te maken hadden, maar veel met het overwelmende gevoel van frustratie en onmacht dat ik voel ten gevolge van de kanker.... toen ik na het lezen van de brief naar de hubbie keek, zag ik dat hij tranen in zijn ogen had,...hij zei niks, ik zei niks,....we hebben elkaar een hele tijd gewoon zitten aankijken,... zoekend in elkaars ogen wat er zich tussen de oren afspeelde...Hij doorbrak uiteindelijk de stilte door te zeggen dat ik gelijk had,.... dat we samen een kind hadden,... en dat we verantwoordelijk voor hem waren,.... we wikten en wogen onze woorden, want de avond ervoor had blijkbaar een serieuze indruk op ons achter gelaten,...en van zoonlief ging het gesprek verder naar mijn angsten, zijn angsten,...we hebben heel lang gebabbeld..... zonder elkaar aan te raken, soms zelfs zonder elkaar aan te kijken,....maar ook zonder te roepen, zonder te oordelen... tot het weer stil werd...we bleven elkaar aan kijken,... 'waarom neem je me nooit meer vast?' vroeg ik voorzichtig, bang dat het teveel als een verwijt klonk en niet als de oprechte uiting van een behoefte om het warme en veilige gevoel van z'n armen rondom mij te voelen....hij zuchtte diep en keek droevig voor zich uit... 'hoe kan ik je vast pakken', zei hij traag, 'als je overal pijn hebt, als ik constant bang ben dat ik je nog meer pijn zal doen dan dat je nu al voelt,... je ziet er soms zo fragiel uit', vervolgde hij, 'zo anders dan dat ik je ken,...geloof me, ik zou soms niet liever willen dan je constant in mijn armen te houden, moest ik weten dat het je zou helpen,...' Ik keek hem door de tranen in mijn ogen aan... hoe was het mogelijk dacht ik, dat ik de man met wie ik al zolang samen was, zo slecht kende,... dat ik zijn onmacht om om te gaan met mijn ziekte had gezien en geïnterpreteerd als een afwijzing en gebrek aan interesse, .... en dat hij van mij, de vrouw met wie hij al zo lang samen was, niet wist dat ik snakte naar de warmte van z'n armen.... 

Ik schaam me diep dat we het zo ver hebben laten komen,...ik schaam me diep dat ik zoonlief heb blootgesteld aan mijn wanhoop en onze woede,... ik schaam me diep dat ik er niet in slaagde te zien dat de woede die ik voel niets te maken heeft met de hubbie, maar wel met mezelf en met mijn ziekte, ... ik schaam me voor alle ongegronde verwijten,... ik schaam me zo dat de politie hier aan de deur stond, .... ik schaam me dat mijn broer en zijn vriending hierbij betrokken zijn geraakt....ik schaam me in zekere zin ook dat ik onze en mijn ellende te grabbel gooi op het internet,...

Ik weet dat alles in het leven een reden heeft,... en op een dag zal ik ook wel beseffen welke waardevolle les ik uit dit alles geleerd heb...maar daar voor is het nu nog te vroeg... en is het gevoel van schaamte nog te groot... ik besef wel al dat de schade die kanker heeft aangericht, groter is dan ik zelf wou toegeven,....bij ons als koppel, maar vooral bij mij als persoon. Ik ben verschoten van de woede die ik in mij heb,...Misschien moet ik professionele hulp zoeken zodat iemand die me een beetje kan sturen en helpen bij het bevatten en confronteren van de woede en het verdriet dat diep in mij schuil gaat,.... misschien moet ik gewoon mijn gedachten blijven spuwen op mijn blogje,.... misschien moet ik het allemaal negeren en zal het van zichzelf wel weg gaan,.. zoals de pijn in mijn ribben.... ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik me diep schaam, en misschien nog wel het meest tegenover mezelf, dat het zover gekomen is, dat ik het zo ver heb laten komen....

09:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-01-08

'wijze' woorden..

' Ik denk dat we voor 16 weken gaan gaan', zei ie zonder z'n ogen van het computerscherm te halen. We, of liever ik, was toen net 8 weken ver.... Ik had er al 8 chemo sessies opzitten en verlangde naar het einde dat toen reeds in zicht kwam. ' Waarom doen we er nog 4 bij' vroeg ik verbaasd en vooral bezorgd.... Hij keek op van zijn computerscherm ... 'omdat het goed gaat, deze chemo slaat duidelijk aan, we boeken betere resultaten dan gehoopt, dus gaan we door tot het einde' zei ie verveeld terwijl ie me aankeek alsof ik net de meest idiote vraag die ie ooit gehoord had, had gesteld. 'K wou hem nog vragen of dat niet wat tegenstrijdig was, als de aanpak inderdaad succesvol was waarom dan verlengen,... maar ik heb de vraag niet gesteld...'k voelde me al belachelijk genoeg op dat moment. Maar hij had wel gelijk, want midden oktober, na 16 chemosessies, waren er geen uitzaaiingen in mijn lever meer zichtbaar.

'Dat is een mogelijke bijwerking van de zoladex....zit het nog uit tot woensdag,... tegen dan zou het normaal gezien wel beter moeten gaan,... als dat echter niet het geval is dan moet je meteen naar het ziekenhuis komen,... kom dan maar binnen via de spoed, ...' zei ie toen ik hem op een maandag in paniek belde omdat ik al 2 dagen hevige bloedingen had.... Hij had gelijk, tegen woensdag verminderde de bloedingen en de dag erna waren ze volledig gedaan.

 'hmmm', zei hij terwijl hij zacht op mijn ribben duwde, 'ik snap dat je je zorgen maakt en dat je meteen het ergste denkt, maar je moet proberen er niet aan denken,....het is niet abnormaal dat je lichaam pijn voelt, het heeft veel meegemaakt het voorbije jaar,... bovendien zou het best kunnen dat de druk die je op je ribben voelt een gevolg is van de operatie,.... bij een borstoperatie kan er flink geduwd worden op de ribben... Bovendien als je je focust op de pijn, wordt deze alleen maar erger,... niet doen dus.'... En hij had gelijk, hij had bovenstaande woorden nog maar net uitgesproken en de pijn leek al te verdwijnen... de pijn die me al weken volgde en waar zelfs een flinke retail-therapie geen komaf mee kon maken, leek langzaam te verminderen vanaf het moment dat wijze 3 me geruststelde dat de kans klein was dat de pijn een gevolg was van eventuele uitzaaiingen in het bot.

'Hoe zit het met de overige neveneffecten van de hormoonbehandeling?' vroeg ie, opnieuw zonder z'n ogen van het computerscherm te halen....'hmm, welke neveneffecten zouden dat dan moeten zijn?' vroeg ik ter verduidelijking..... 'Ja, hoe zal ik het zeggen... de typische menopausale klachten' zei ie terwijl ie met z'n wijsvinger iets van z'n scherm wreef.... 'Ha', zei ik lachend, 'misschien moet je dat aan mijn man vragen,... misschien zal die wel vinden dat ik een beetje prikkelbaarder ben dan vroeger'... Hij haalde z'n ogen van het computerscherm en keek me onderzoekend aan,....'Ik had het eerder over fysieke klachten', zei hij droog, 'vapeurs zoals ze het noemen en dergerlijke zaken'....'Goh, ik moet zeggen', antwoordde ik, ' dat dat heel goed meevalt,.... de eerste week dat ik femara nam, had ik er serieus last van,... 's nachts dan toch.... mijn pyama was letterlijk doorweekt,... maar dan is dat ineens gestopt en nu,.... nu heb ik er eigenlijk geen last meer van.'.....'hmm, dat zal dan nog wel komen' zei hij en richtte zijn aandacht weer op zijn computerscherm. En lap, hij heeft toch wel weer gelijk zeker,...het is niet zo erg als de eerste week nadat ik femara was begonnen,... maar meermaals per dag moet ik een laagje kledij van mijn lichaam halen omdat ik 'veelvuldig transpireer'...

Een vriendschapsband zullen we niet ontwikkelen, wijze 3 en ik,.... maar een vertrouwensband, dat wel,.... ik mag niet altijd snappen waarom ie bepaalde dingen doet of zegt,... maar hij weet blijkbaar wel waarover ie het heeft... en dat is wel geruststellend...

20:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-01-08

Mi vida

Mijn leven

Mijn stem zal nooit verstommen
Mijn ogen zullen nooit hun glans verliezen
Mijn adem zal nooit stokken
Mijn lach zal niet verstarren
Zolang jij bij mij bent


Mijn armen zullen je dragen
Mijn handen zullen je nimmer loslaten
Zolang ik het leven in mij heb
En mocht het leven mij verlaten
Dan nog zal mijn liefde niet sterven


jij bent mijn lach
Jij bent mijn adem en stem
Door jou kan ik weer zien
Jij geeft mij kracht
Door jou…leef ik weer


Ik hou van je

Deze heb ik ook al een tijdje op m'n PC staan,... van wie ie komt weet ik niet, maar voor wie ie is weet ik wel..... zoonlief....

13:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-01-08

Mijn moeder's dochter

Het zit er al een tijdje aan te komen,... maar sinds deze morgen is er geen ontkennen meer aan...ik begin meer en meer op mijn moeder te gelijken....Ik ben gisterenavond bij mijn broer en zijn vriendin blijven slapen omdat ik omwille van de PET-scan die gisteren in de agenda stond, 24h geen contact mocht hebben met zoonlief.

Deze morgen werd ik wakker in hun leeg appartement, want broer en vriendin waren reeds gaan werken,... en wat is het eerste dat ik gedaan heb, nog voor ik zelfs ontbeten had,... ik heb hun keuken opgeruimd!!!... Het gebeurde spontaan en pas toen ik hun afwas had gedaan en het glas naar de glascontainer had gebracht drong het tot mij door,.... ik deed precies wat mijn moeder altijd deed toen zij bij mij op bezoek kwam toen ik nog op kot zat,.... en ik haatte het!!!!... want ik wist dat dit haar manier was om, zonder er woorden aan vuil te maken, toch aan te tonen dat 'het beter kon' en dat zij 'duidelijk beter kan'.... En nu, tot mijn grote schaamte, had ik identiek hetzelfde gedaan,.... Niet dat ik was opgestaan met de gedachte: goh, dat ligt er hier toch maar slordig bij, ik zal hen eens tonen hoe het 'moet',  nee, ik wou hen op die manier laten weten dat ik het appricieerde dat ik een nachtje mocht blijven slapen,.... maar ik ben er bijna zeker van dat dat zo, zeker bij de vriendin, niet zal overkomen,.... ik wou bijna dat ik het glas weer uit de container kon halen en de vuile glazen en borden weer op het aanrecht kon zetten,...Maar het heeft me wel doen inzien dat mijn moeder waarschijnelijk ook met goede bedoelingen mijn 'kot' op orde zette....

Er waren sinds de geboorte van zoonlief al meerdere aanwijzingen geweest dat het er zat aan te komen.... dat ik op een dag zou beseffen dat ik steeds meer begon te gelijken op de vrouw tegen wie ik jaren gerebeleerd had...  Zo heb ik er me de voorbije 21 maanden al vaak op betrapt dat ik dingen zeg die zo uit mijn moeder's mond zouden kunnen komen,... Ook was het me opgevallen dat mijn moeder mijn kledij steeds complimenteert en vraagt (en niet eerder afkeurend zoals ik jaren gewend was) waar ik wat gekocht heb.... Maar ik had niet gedacht dat het zo vlug zou gaan,...;)

Enkele jaren terug zou ik me hiertegen misschien wel verzet hebben .... want ik herinner me nog duidelijk hoe ik als 16-jarige de deur van mijn kamer dicht smeet na het zoveelste menigsverschil met mijn ouders en me voornam om nooit, maar dan ook nooit zoals mijn moeder te worden,.... Maar ondertussen ben ikzelf iemand's moeder,... en weet ik wat het is om moeder te zijn.... en leer ik langzaam waarom moeders soms dingen doen die je als kind niet begrijpt of aanvaardt,... en, ookal is het een beetje wennen, ik  vind het niet zo erg meer vast te stellen dat meer om mijn moeder te gelijken (maar er zijn wel grenzen!!) ,... want, al zeg ik het zelf,... ze doet dat goed moeder zijn...

20:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-01-08

impots/belastingen

For the record... Ik ben pro-Belgisch....reden te meer waarom ik vind dat ik het recht heb om een beetje te reutelen over wat ik 'typische Belgische toestanden' noemen (alhoewel ik me kan inbeelden dat zo'n dingen in pakweg Zweden of Japan ook wel gebeuren).

Juni 2007: Op het hoogte (of diepte)punt van mijn strijd tegen kanker en kort nadat ik vernomen dat de eerste chemo niet aansloeg (dit is een detail dat totaal niet relevant is voor de rest van het verhaal, maar toch vermeld het om zo'n beetje een beeld te schetsen van de gemoedstoestand in dewelke ik mij bevond), ontvangen we onze aanslagbrief voor belastingsjaar 2005, bleek dat wij, houdt u vast, 3300 euro moesten terugbetalen! Ik wist niet waar ik het had... vooral omdat de hubbie in 2005 deeltijds werkte, we alle twee een levensverzekering hadden en ik braaf aan pensioensparen deed,.. hoe kon het dan zijn dat wij zoveel moesten betalen???... Al snel bleek dat ze heel andere cijfers hadden dan wij, onze salarissen klopten niet ... maar belangrijker, ze hadden helemaal geen rekening gehouden met onze levensverzekeringen.... ik was woedend... want hier had ik echt geen zin, niet in gezonde toestand en al zeker niet in zieke toestand....            Vooralleer protest aan te tekenen, toch eerst eens langs de bank geweest voor een simulatie zodat we toch 'professioneel' bewijs hadden dat er een fout was gebeurd.

Juli 2007: Niet onbelangrijk, eigenlijk bijna cruciaal voor de rest van het verhaal, detail, de aanslagbrief was opgesteld in het frans....In 2005 woonden we nog in Sint-Jans-Molenbeek en bovendien is de hubbie franstalig, dus echt uitzonderlijk vond ik dat niet, ....vervelend en sexistisch (dat bij twee-talige koppels in het Brusselse de belastingsbrief in de taal van het mannelijke gezinshoofd wordt verstuurd) dat wel. Maar sinds we getrouwd waren was ik eraan gewend geraakt om de belastingsbrief in het frans te ontleden en in te vullen.                                                                     Ik volg de richtlijnen die aangegeven zijn in de aanslagbrief en teken in het Nederlands (puur omdat ik omdat ik me beter kan uitdrukken in het Nederlands en mijn geschreven frans een ramp is en dus totaal niet omdat ik een communautair standpunt wil maken) protest aan en stuur de brief op ter attentie van het belastingskantoor in Molenbeek met de vraag verdere correspondentie in het Nederlands op te stellen...again, gewoon uit gemakszucht en niet zozeer omdat ik dit willen laten ontaarden in een communautair debat.

Augustus 2007: niks

September 2007: de betalingstermijn komt dichterbij, en het laatste dat ik wil is een boete krijgen omdat we 'niet tijdig betaald hebben'... dus ik bel naar het algemene nummer van dienst belastingen dat op de aanslagbrief stond. Na lang wachten, veel mozart en een paar keer doorverbonden te worden krijg ik een vriendelijke, Nederlandstalige jongeman aan de lijn die zegt dat hij eraan twijfelt dat het belastingskantoor in Molenbeek mijn protest ontvangen heeft want het staat niet ingevoerd in de centrale databank van de belastingen. Hij raadde me aan te checken bij het kantoor van Molenbeek.... In Molenbeek nam een veel mindere vriendelijke, Franstalige oudere vrouw op. Het duurde effe voor ze door had dat ik Nederlandstalig was maar er geen probleem mee had om de situatie in het Frans uit te leggen, maar toch een brief in het Nederlands had gestuurd. Haar grootste zorg was niet het feit dat haar dienst andere cijfers had en geen rekening had gehouden met onze levensverzekeringen maar het feit dat ik wel in staat was om het probleem in het Frans uit te leggen maar toch in het Nederlands op een Franse brief had geantwoord? Nu moet het wel gezegd worden dat het communautaire debat toen nog vollop bezig was en zij zich misschien geviseerd voelde door de 'jonge Vlaamse lastpost' die ik blijkbaar ben....maar goed,... met veel geduld van beide kanten raakten we er uiteindelijk uit,... ze hadden op het kantoor in Molenbeek nooit een Nederlands protest op een Frans aanslagbrief ontvangen...*diepe zucht*... ze raadde me aan om de brief in het Frans op te  stellen en aangetekend te versturen..... Ik heb een aangetekend Nederlands protest opgestuurd, niet zozeer omdat ik een perse op communautaire strepen wil staan, maar omdat ik vind dat als het over cruciale zaken gaat zoals, al dan niet geld moeten betalen of terug krijgen,  ik me zou moeten kunnen uitdrukken in mijn moedertaal, ...om onnodige misverstanden te vermijden.

Oktober 2007: Een in het Frans opgestelde brief bevestigt dat ons protest goed ontvangen is en dat het bestudeert ging worden overeenkomstig de voorziene procedure.

November 2007: identieke brief maar dan in het Nederlands.

December 2007: Franse brief waarin erkend wordt dat er een paar fouten zijn gebeurd bij het berekenen van onze belastingen voor 2005 en dat we binnenkort op de hoogte zullen gebracht worden van het correcte bedrag. Een paar dagen later identieke brief in het Nederlands.

7 Januari 2008: Nederlandse brief die referentie maakt naar datum en referentienummer van Franse brief uit december. De brief herhaalt dat er een fout werd gemaakt maar dat we nog steeds geld verschuldigd zijn en herinnert er ons aan dat dit moet betaalt worden binnen de orginele betalingstermijn indien we geen boete wensen. Lichte paniek van mijne terwege, want welk bedrag moeten we nu betalen (vergeet het dat ik 3300 euro ga ophoesten) en wat is de betalingstermijn?

9 januari 2008: Nieuwe franse aanslagbrief voor het jaar 2005 (met correcte salarissen en levensverzekeringen) waarin geen verwijzing wordt gemaakt naar onze taalkundige correspondentie van de voorbije maanden maar waarin wel vermeld wordt dat we, en houdt u nu vast, 1154 euro terug krijgen!

15 januari 2008: Aangetekende nederlandse brief waarin referentie wordt gemaakt naar de franse aanslagbrief die we op 9 januari hebben ontvangen. We worden eraan herinnerd dat het verschudligde bedrag eind maart op onze rekening zal gestort worden en dat voor hun het onderzoek naar onze klacht nu ten einde is. Indien we niet akkoord zouden gaan met het bedrag, dan mogen we protest aan tekenen overeenkomstig de te volgen richtlijnen.

Ik weet niet wat ik nu het bizarste en verontrustendste vind in de hele verhaal, de kafkaanse taaltoestanden, het feit dat er duidelijk wel een soort van samenwerking is tussen de Nederlandstalige en Franstalige afdelingen binnen de dienst belastingen maar dat het geen kwaad zou kunnen die nog een beetje verder op punt te stellen, het onnodige budget dat is opgegaan aan het versturen van identieke brieven in beide landstalen, of het feit dat ze zich daar bij de belastingen blijkbaar voor bijna 4500  euro vergist hebben... Stel je voor dat we niet zouden opgemerkt hebben dat de cijfers niet klopen en dat ze geen rekening hadden gehouden met onze levensverzekering.. en gewoon zouden gevloekt hebben maar de 3300 wel braaf zouden betaald hebben??

12:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

routine-beestje

Een mens is toch ook maar een routine-beestje,... en bij deze is bewezen dat ik ook maar een mens ben,... Als ik aan mijn blogjes ronde begin, klik ik eerst altijd op de categorie 'kanker' op de skynet blog site om de laatste updates te lezen... ik was dan ook effe uit mijn doen toen ik merkte dat de categorie 'kanker' verdwenen was....Na mijn eerste verbazing die gepaard ging met lichte paniek (waren al mijn hersenkronkels nu ook foetsie?)...ben ik op onderzoek uitgetrokken...en wat blijkt.... de categorie is dus 'opgedoekt' en 'onze' blogjes zijn ondergebracht onder 'gezondheid'... Kwestie dat je het maar weet....Wat me op een vreemde manier geruststelde...mijn hersenspinsels waren er nog......tja,  't zal aan het vroege uur liggen zeker? (gisterenavond om 20h30 gaan slapen en dus bijgevolg nu al klaar wakker....)

06:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-08

1001 verschillen

Door het toeval en een kerstboomverbranding in het dorpje waar mijn roots liggen, belandde ik gisterenavond in de leren zetels van onze 'oude' buren. Wij waren indertijd één van de eerste jonge gezinnen die in de straat kwamen wonen. Ondertussen zijn zij één van de laatste oude bewoners die nog steeds in hun huis wonen. De tijden zijn veranderd in mijn oude straat. De enkele beglazing heeft bijna overal plaats gemaakt voor dubbele beglazing,..de opritten met grijze kiezeltjes zijn overal vervangen door klinkers, ....de rode baksteen met grijze mortel die het straatbeeld domineerde is met de jaren overgegaan naar een eerder licht roze/grijze baksteen met cremekleurige mortel.....maar mijn 'oude' buren, die zelfs toen wij daar nog woonden al oud waren, zijn nog steeds hetzelfde. Tijd en leeftijd lijken geen vat op hen te hebben ookal zijn ze ondertussen al 85 en 88 jaar.

Mijn oude buurvrouw heeft ook een 'kanker'jaar achter de rug,... welke kanker het is weet ik niet juist want ze beperkte zich door te zeggen dat ze 'alles' hadden weggenomen,... ik veronderstel dat ze refeerde naar eierstok of baarmoederhalskanker... 'Het doet iets met je, hé.. kanker', zei ze met tranen in haar ogen, 'ookal heb ik geen chemo gehad en ben ik niet op dezelfde manier met kanker geconfronteerd geweest zoals jij, het doet toch iets met je..'....' 't is de schrik', zei ik, 'eenmaal je kanker hebt gehad, zit de schrik ervoor altijd in'....'ja', zei ze stil, 'en dat is iets dat alleen iemand die het ook heeft mee gemaakt kan weten en voelen'...

Kanker,.... borstkanker, darmkanker, keelkanker, teelbalkanker, longkanker...tumor,..hormoongevoelige, aggresieve, uitgezaaide,....chemo, taxol, gemzar, KEF, ..... operatie,....nabehandeling, ...bestraling, hormoontherapie, hercepetine... Elke persoon met kanker krijgt het minstens één keer te horen: 'Iedereen is anders, elke kanker is anders, elke respons op de chemo is anders'...Kanker bestaat in veel vormen en gedaanten, de behandeling of combinatie van behandelingen in nog veel meer,... maar toch is er iets dat alle personen met kanker, los van de soort of de behandeling, met elkaar bindt..... de schrik... want eenmaal je kanker hebt gehad zit de schrik er voor altijd in.....

16:07 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-01-08

'Eerste keer'

Ze viel me meteen op toen ik de wachtzaal doorliep op weg naar de verpleegsterspost om me aan te melden voor de spoeling van mijn port-a-cath. Haar lange blonde haren vormden een sterk contrast met de overheersende grijze haren, korte coupes, pruikjes en sjaaltjes in de wachtzaal. Ze zat kaarsrecht, waaruit je zou kunnen afleiden dat ze een heel zelfzekere jonge vrouw was, maar toch keek ze wat onwennig om zich heen.

Toen ik na de spoeling weer door de wachtzaal liep, zat ze er nog steeds. Ze droeg een jeans en een groene trui. Op haar schoot lag een boekje. Afleidend uit de manier waarop ze door het boekje bladerde, denk ik dat het boekje eerder dienst deed als buffer dan als leesvoer. Een buffer die haar moest beschermen tegen het overwelmende gevoel van in een wachtzaal vol zieke mensen te zitten. Ze keek op en onze blikken kruisten elkaar. Een fractie van een seconde maar. In haar ogen las ik angst gemengd met hoop, vechtlust maar ook onzekerheid. Ik wist het meteen. Het was haar 'eerste keer'.... haar eerste chemo. Ik knikte en glimlachte. Iets in mij zei dat ik naar haar toe moest gaan, haar in mijn armen moest nemen en haar moest zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Dat het moeilijk ging worden, dat ze veel zou wenen, maar dat het wel allemaal goed zou komen. Maar ik heb het niet gedaan. Misschien omdat ik moest terug denken aan mijn 'eerste keer'. Mijn eerste keer dat ik daar in die wachtzaal had gezeten, ongeduldig en bang tergelijktertijd. Net als zij, had ik me toen ook een beetje apart gezet. Alsof ik wou aangeven dat ik hier eigenlijk niet thuis hoorde, alsof ik me zo wou beschermen tegen de trieste en lege ogen rondom mij. De eerste keer wou ik niet geasocieerd worden met  'andere lotgenootjes'. De eerste keer wou ik helemaal geen lotgenootje zijn.

Ik meed de nieuwschierige blikken die mijn richting uitkeken, zat kaarsrecht en maakte notities in mijn agenda. Ik wou dat de toevallige voorbijganger zou denken dat ik hier zat omdat ik iemand vergezelde en niet omdat ik ook kanker had. Misschien had zij ook wel dat gevoel, bedacht ik me, het viel echt wel op hoe ze bijna krampachtig kaarsrecht bleef zitten. Ik gunde haar dat gevoel. Het gevoel dat het allemaal wel zal meevallen zolang je maar kaarsrecht blijft zitten, zolang je maar niet toegeeft aan de storm van emoties die door je raast. De illusie dat je 'anders en beter' zult omgaan met kanker dan de mensen in de 'kanker'verhalen die je de laatste weken van iedereen hebt mogen horen. Dus ik zei niks. Ik knikte en glimlachte. Ze knikte en glimlachte terug. Ik liep door, zij bleef zitten.....

11:38 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |