09-01-08

mooi, mooi, mooi

Ik heb thuis een potje

Op het potje staat verdriet
ik doe er vaak verdrietjes in
want als ze klein zijn..
huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit
Er gebeurt is wat ik niet wil
Open ik het potje
Gooi het er in heel stil.

Maar gisteren was de laatste
druppel iets te veel

Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel

Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog uit de pot omhoog
Een traan begon te rollen
Ik voelde mij erg rot.

Een onbedaarlijk snikken deed me trillen overal
Ik zat echt tot mijn haren
in het diepste diepe dal

Het was met roodomrande ogen
Toen ik mezelf weer rustig kreeg
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje....dat was leeg.

Dus zie je iemand lopen
rode ogen en bedeesd,
Dan vraag je niets meer
dan weet je,
Haar potje is pas vol geweest.

Onbekend

Van zo'n tekstjes word ik dus helemaal stil. Deze vind ik zo mooi, zo eenvoudig, zo eerlijk....

09:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-01-08

luie dagen

De hubbie gaat terug werken, zoonlief gaat terug naar de onthaalmoeder....en ik, ik ga de komende dagen héél veel rusten, want mijn lichaam snakt naar luie dagen...

06:39 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-01-08

retail-therapy

De eerste controle onderzoeken komen eraan... en ik ben zenuwachtig.... en bang... en onzeker... en ik doe rare dingen als ik zenuwachtig, bang en onzeker ben,.... dingen die me nog zenuwachtiger, banger en onzekerder maken....surfen op internet, bijvoorbeeld, om te achterhalen waarom ik 's nachts soms uren moet zoeken naar een positie in de welke ik geen drukkende pijn op mijn ribben of borstkast voel? Waarom ik 's avonds soms letterlijk het gevoel heb dat de wereld op mijn schouders rust en waarom ik soms op willekeurige plaatsen in mijn lichaam een lichte doch stekende pijn voel...Is het een bijwerking van femara of zoladex? is het het post-mastectomie syndroom (ja, zoiets bestaat dus blijkbaar)?...of is het nog iets anders, iets waar ik niet eens wil aan denken?  Of is het niks... Had ik die pijnen pre-kanker ook maar lette ik er toen niet op? Of beeld ik me die pijnen maar in? Is het de angst tussen mijn twee oren die me doet inbeelden dat ik ergens pijn heb om al zo te rechtvaardigen waarom ik constant 'bang' ben...

Wat het ook is, ik word er gek van,.. en in het belang van mijn mentaal welzijn heb ik vandaag mijn zinnen verzet door te shoppen,....Vandaag hebben we dus niet gelet of ik wel of niet een steek voel in mijn zij wanneer ik de trap op ga, of of dat mijn ribben plat geduwd worden wanneer ik voorover buig,... nee, vandaag werd er gelet op de naad en de snit van broeken, op de kleur van bloesjes en op de gunstige prijsjes van schoenen.... en het deed deugd,.. retail-therapy,...kent er iemand een efficientere (alhoewel maar tijdelijke) aanpak tegen 'the wondering mind'?.... En ik lijk nog minder pijn te voelen ook,....of beeld ik me dat maar in....

 

 

21:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-01-08

Soms

'Ik herken je niet...' Zei hij traag, alsof hij schrik had van zijn eigen stem. Ik keek naar de conturen van z'n gezicht, veel wijzer werd ik er niet van, daarvoor was het te donker. Dit is de hubbie ten voete uit.... een ernstig gesprek lanceren op het moment dat we al een tijdje in bed liggen, klaar om in te dommelen.... Hij zuchtte diep en keek me aan.... Zo lagen we een tijdje naar elkaar te kijken, hulpeloos en machteloos.... een vrouw met kanker en een man met een vrouw met kanker.....'Is that a bad or a good thing?' vroeg ik uiteindelijk. 'Ik weet het niet' zei hij langzaam en staarde terug naar het plafond.....

De dingen lopen een beetje moeizaam tussen ons de laatste tijd....de voorbije maanden zijn we, elk op onze manier, zo druk bezig geweest met overleven, dat we elkaar, hoe raar het ook klinkt, een beetje kwijt zijn geraakt.... Terwijl de dood met me flirtte en kanker in mij een nieuwe minares vond, stond de hubbie machteloos aan de zijlijn. Zijn armen boden niet altijd de nodige soelas en z'n aanmoedigingen ging soms verloren in de storm van emoties die door m'n hoofd raasde. Terwijl het leven en de wereld die we samen hadden opgebouwd langzaam uit elkaar viel voor de ogen van de hubbie en hij niet wist of hij nog een vrouw en zoonlief nog een moeder zou hebben de volgende ochtend, lag ik uitgeput op de sofa. Op de momenten dat ik hem opzocht, had hij behoefte om alleen te zijn, ...en op de momenten dat hij z'n armen naar me uitstak, had ik geen energie en zin om er te zijn...

'Mijn' kanker is niet 'zijn' kanker en viceversa. Samen hebben we geleden en gestreden, maar elk op een andere manier. Soms verstonden we elkaar, soms niet. Soms was er een dialoog, soms twee naast elkaar lopende dialogen. Soms was er hoop, soms was er wanhoop. Soms was er liefde, soms was er geen energie voor liefde. Soms was het 'mijn' kanker, soms was het 'zijn' kanker.

'Zijn' kanker was zwijgen en vluchten. 'Zijn' kanker was eindeloos naar me kijken zonder iets te zeggen of zelfs te verpinken. 'Zijn' kanker was troost en kracht zoeken in het geloof.

'Mijn' kanker was praten en (verplicht) stilstaan. 'Mijn' kanker was eindeloos hopen dat ie de woorden zou zeggen die ik nodig had te horen, zonder zelf te weten wat ze waren. 'Mijn' kanker was me ergeren aan z'n toevlucht in de holle woorden van het geloof. 'Mijn' kanker was kracht vinden bij mezelf.

'Mijn' kanker en 'zijn' kanker hebben serieuze schade aangericht.... soms lijkt het onoverkomelijke schade, soms ook niet....soms denk ik dat 'ik' kanker zal overleven, maar 'wij' niet.... soms ook niet....  

 

 

15:42 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02-01-08

Afscheid van 2007

'K heb het de voorbije dagen vaak mogen horen,.... 'goh, je zal blij zijn dat 2007 voorbij is'....of.... 'Allez, 2008 kan alleen maar beter worden'.... of ... 'Na een jaar zoals 2007 verdien je niks dan goeds voor 2008'.... Ik snap wel waarom mensen dat zeggen,.... Ik heb inderdaad een 'kanker'jaar van jewelste gehad,.... en nu ik in een stabiele periode zit die zowel mijn oncologen, mijn lichaam als mijn gemoedsrust positief stemt, durf ik, samen met mijn medemens, mee te hopen dat 'het ergste nu wel achter de rug is'.....Maar stellen dat 2007 een rotjaar was, nee,... zo ver zo ik niet gaan,.... er zijn heel veel 'rot'momenten geweest, mentale en fysieke dieptepunten die ik voor geen geld van de wereld opnieuw zou willen beleven,  maar er zijn ook veel mooie en intense momenten geweest....

Momenten die ik nooit zou beleefd hebben indien ik gezond door 2007 was gegaan.... Ik heb kantjes van mijn eigen (her)ontdekt die ik niet (meer) kende, .... Ik heb me nog nooit zo machteloos maar ook nog nooit zo sterk gevoeld als in 2007.... Ik heb het voorbije jaar heel veel en heel vaak gehuild, luider en zieliger dan ooit tevoren, maar ik heb ook veel en vaak gelachen, intenser en oprechter dan de overige jaren...... Ik heb diep gezeten dit jaar, heel diep, me heel eenzaam en alleen gevoeld, maar ik heb ook genoten, enorm genoten, van de liefde die ik voelde  en kreeg van de vele mensen rondom mij die de tijd hebben genomen om me te tonen dat ze om me gaven en er voor me waren.....Ik heb kantjes bij mensen in mijn omgeving ondekt die ik niet wist die bestonden,.... De harde juriste die me in haar e-mails hoop geeft met lieve en wijze woorden,... onbekenden die met me meeleven en door dik en dun steunen,.....vrienden die, elk op hun manier, er me eindeloos aan herinnerden dat ik er niet alleen voor stond, .... de hubbie die uren voor zich uitstaarde zonder een woord te zeggen of zonder te verpinken... Ik heb kantjes van het leven ontdekt die ik niet wist die bestonden of lang vergeten was,..... de intensiteit van emoties,  de schoonheid van de natuur, het prachtige voorrecht om de wereld te mogen bekijken door de ogen van een kind, de nietigheid van ons bestaan, de kracht van een luisterend oor of een schouder om op te huilen ....en nog zoveel meer,....

2007 is voorbij,.... En ik ben blij dat het voorbij is, niet omdat het een 'rot'jaar was, maar omdat ik klaar ben om met alles dat ik geleerd heb in 2007 aan 2008 te beginnen..... om het nieuwe jaar te leven en te beleven,... dankbaarder en intenser dan ooit,.... en dat allemaal dankzij 2007....

13:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-12-07

Nieuwjaar's wens

Voor iedereen, maar voor zij die een 'kanker'jaar achter de rug hebben nog net ietsje meer, een:

 

Prachtig 2008 vol liefde, gezondheid en onvergetelijke momenten..

13:07 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

28-12-07

Vissen 2008

Jaarhoroscopen, ik kan (of durf...;)...) geen jaar te beginnen zonder er eerst de jaarhoroscoop van elk boekje in het rekje op na te pluizen om al zo reeds te achterhalen wat mij in het naderende nieuwe jaar te wachten staat....interpreteren, anticiperen en uiteindelijk negeren, .... want tegen mid-januari ben ik vaak al weer vergeten wat het jaar voor mij in petto heeft...

Voor de Vissen onder ons... een greep uit het ruime aanbod...

In 2008 zoekt u naar nieuwe uitingsmogelijkheden die u vrijer kunnen maken. Dit jaar wordt een zeer revolutionaire periode in uw leven. U bevrijdt zich van de belemmeringen, die u door uzelf of door anderen zijn opgelegd, en die u in uw ontwikkeling steeds in de weg hebben gestaan, zodat uw leven meer inhoud krijgt. U voelt zich aangetrokken tot alles wat nieuw en opwindend is, zowel in uw werk-, als in uw liefdes- of vriendschapsrelaties. Wetenschap, technologie, en nieuwe technieken genieten uw interesse.

Jongeren kunnen zeer opstandig worden, vooral ten aanzien van alles wat met gezag te maken heeft, zowel naar de ouders, de officiële instanties als de werkgevers toe. Ze verzetten zich tegen elke beperking die men hen oplegt. Algemeen genomen wordt u uitgedaagd om uw leven te onderzoeken en uit te vinden welke wijzigingen nodig zijn om u voor verstarring te behoeden. Om een groter gevoel van vrijheid te verwerven en meer uzelf te kunnen zijn, zijn op veel gebieden wellicht drastische veranderingen nodig.

Wees selectief met uw warmte en uw liefdesrelaties zullen er rijker en duurzamer door worden. Als u fouten op korte termijn door de vingers ziet, maar wel eist dat ze op langere termijn worden aangepakt, dan komt u er uiteindelijk beter uit. U hebt dit jaar hoe dan ook meer kans op een solide en liefdevolle relatie dan anderen. Het zal een van de grote beloningen van uw bestaan zijn.

Uw invloed naar de buitenwereld toe is groot en u neemt een bemiddelende rol in op beroeps-, sport-, amusements- of op politiek gebied. Probeer af en toe ook eens lekker te ontspannen. Een goed sociaal verenigingsleven geeft u tevens de gelegenheid om te ontstressen. Omring u ook best door vrolijke mensen, want u spant zich al genoeg in om mensen aan te horen die hun problemen aan u komen uitleggen omdat u hen als geen ander steeds een goed luisterend oor biedt. Wees daarin niet te overdreven goedmoedig want dan wordt het vertrouwen al gauw geschaad !

PS: Ik kan me wel niet herinneren dat men mij in 2007 een 'kanker' jaar voorspeld had...... ;).....

20:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-12-07

De magie van kerst..

De hubbie en ik maken de laatste tijd veel en gemakkelijk ruzie.... Over alles en niks eigenlijk... we vinden het beiden enorm vermoeiend maar lijken het niet onder controle te krijgen.... Zondag keek ik dan ook enorm op tegen het idee dat we 3 dagen 'alleen' zouden zijn. Zoonlief zou namelijk kerst bij oma en opa doorbrengen...

Op kerstdag zelf hebben wij het geluk geen 'verplichtingen' te hebben, die hebben de avond voordien plaats en sinds enkele jaren vaak ook de dagen ervoor of erna,... maar kerst zelf is, behalve op de kerstliedjes op de radio en de uitgepakte pakjes die overal in het huis rondslingeren wachtende op hun definitieve plaats na, eigenlijk een dag zoals alle anderen voor ons... Geen verplichtingen hebben betekent echter wel dat we een hele dag met elkaar opgescheept zitten, want alle overige mensen hebben wel verplichtingen op kerstdag...

Gisterenavond slaagden we erin om zowel op de weg naar het kerstdinner als op de weg terug te ruzieën over de snelheid waaraan de hubbie reed, de Belgische politiek, of het wel of niet te warm was in de auto, over het budget van de kerst cadeau's, over het belang van tradities, over de hobby die zoonlief op 7 jaar zou beoefenen en over de BOB campagne...

Mijn verwachtingen waren dan ook niet hoog voor vandaag.... De dag begonnen met kuisen,... ja, kuisen op kerstdag, het is een keer iets anders,... Nothing beats killing the christmas blues with a bit of cleaning....het moest gebeuren en het is bij deze ook gebeurd,... Na een kleine aanmoediging van mijnetewege (lees: 'Als ge nu niet meteen zorgt dat ge de stofzuiger in uw handen hebt, dan gaat ge wensen dat we elkaar nooit waren tegen gekomen) gingen de hubbie en ik samen de strijd aan tegen stof, vervelende strepen op de vloer en onze chaotische DVD collectie,.... En ergens tussen het uitwringen van de dweil en het luider zetten van de volume knop waren we vergeten waarom de andere 'erger was dan een klein kind' of waarom we 'misschien liever een dag in Abu Graïb doorbrachten dan in elkaar's gezelschap'...

Daar we niet wisten hoelang de wapenstilstand deze keer zou duren..;)... hebben we er meteen van geprofiteerd en een lange slenter-wandeling door Bxl gemaakt... Toen we oude foto's van Brussel in een etalage stonden te bewonderen zei de hubbie ineens: 'sorry,... dat ik ben wie ik ben,... je hebt gelijk als je zegt dat het niet gemakkelijk is om met mij te leven,...ik heb veel gebreken'... Daar dat volledig onverwacht kwam, had ik niet meteen een antwoord klaar... waarop hij meteen verder ging: 'maar jij hebt ook je fouten en samen leven met jou is ook niet evident... By the way, ik denk dat dat een foto van Saint Gills is en niet Anderlecht zoals jij zegt...'.... Poef, even plots als het er was, was het weer verdwenen... Ik heb niks gezegd omdat ik niet wist wat zeggen,... Ik heb mijn arm in zijn arm gehaakt en we zijn in stilte verder gewandeld...

De hubbie, ik weet niet wat ik soms van hem moet denken. Er zijn dagen dat ik me afvraag wat me bezielde om hem te trouwen,... talloos zijn mijn verwijten dat ie me eens vaker mag tonen dat ie me graag ziet, dat ie me eens wat vaker het gevoel mag geven dat ie luistert naar wat ik zeg, dat ie wat meer betrokkenheid mag tonen bij het huishouden, administratie en opvoeding... En dan zijn er momenten zoals deze namiddag,... dat alles gewoonweg klopt, dat we eindeloos kunnen babbelen (net zoals we eindeloos kunnen ruzieën) over alles en niets,... dat onze blikken elkaar ontmoeten te midden van de mensenmassa op de Grote Markt,... dat we opgaan in het inbeelden van het leven van het koppel dat aan het tafeltje naast ons zit,... dat we samen dromen over de toekomst van zoonlief, ... dat we plannen maken voor onze volgende reis.... dat niks er toe doet behalve wij twee...

Kerstdag loopt op zijn einde,... de hubbie is in slaap gevallen voor de TV... en ik, ik geniet nog even na,... van deze bijzondere dag,... een dag waar ik eerst zo naar uitkeek, om vervolgens met tegenzin tegemoet te gaan,... maar die uiteindelijk anders en juist daarom beter werd dan ik gehoopt of gevreesd had..... En de hubbie en ik?... Tja, de hubbie en ik zullen altijd de hubbie en ik blijven, vrees ik... Maar net zoals kerst een soms onverklaarbare magie heeft, ... hebben wij die ook, denk ik...

 

22:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-12-07

Kerst..

Kerst was vroeger zo simpel... Als kind telde alleen de cadeautjes en de nichtjes/neefjes met wie je samen door het huis kon lopen en dollen. Als tiener werd kerst een verplichting,.. effe doorbijten en uitkijken naar het uit'feesten' van het oude jaar, want daar ging het toch om,... je wist dat je moest aanschuiven met familie aan de kersttafel om bij het feest van oud naar nieuw te geraken.... En dan ineens ben je al lang geen kind meer, en ook geen tiener, ... of je volwassen bent laten we even in het midden, .... maar ineens besef je dat kerst eigenlijk is wat je er zelf maakt,... En het ene jaar is dat een kerst in al z'n pracht en praal,... het andere jaar schuif je misschien opnieuw met tegenzin bij aan de kerst tafel,... en en nog ander jaar geef je er misschien volledig de brui aan en laat je het hele kerst gebeuren van op je sofa of van op één of ander exotisch strand aan je voorbij gaan....

Deze kerst moest speciaal worden,...it had to be the real thing with alot of bling... ik heb lang naar uitgekeken met het ongeduld van een kind,... maar hoe dichter het komt hoe meer ik er tegen op kijk,... Ik vind het moeilijk precies te verwoorden hoe het aanvoelt,.... want ik gun het mijn familie om samen met mij, een vrolijke en zorgeloze mij, kerst vieren, want dit jaar is ook voor hen niet gemakkelijk geweest,... Maar eigenlijk zou ik deze 'speciale' kerst heel graag doorbrengen met vrouwen zoals Elly, Sofie en andere 'lotgenootjes' die het dubbele gevoel van deze kerst zonder twijfel kunnen vatten zonder dat het dient verwoord te worden...

Lieve lezer, met heel mijn hart wens ik jullie de kerst die je jezelf toewenst....

09:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-12-07

White coat effect en Mcdreamy

Ik heb het eigenlijk niet zo voor die ziekenhuis series,.... dat gegoochel met medische termen, de wonderlijke operaties,.... ik weet nooit waar fictie eindigt of begint en dat maakt me zenuwachtig,... maar sinds een paar weken is do. avond wel officieel Grey's Anatomy avond...(en als ik een slechte week heb, dan beken ik dat ik ook wel eens 'All Saints' durf mee te pikken...).... Mijn interesse in Grey's Anatomy werd ongeveer een jaar geleden gewekt, en niet, in tegenstelling tot wat de meeste zouden denken, door de romantische ontwikkelingen tussen Meridith en Mcdreamy, maar omdat mijn baas 2 keer kort na elkaar de opmerking had gemaakt dat ik hem soms deed denken aan de Afro-amerikaanse chirurg uit de serie.... Omdat de (professionele) relatie met mijn baas, die ik altijd beschouwd heb als een soort van 'mentor', op dat moment een dipje kende, besloot ik, in naam van het welzijn en welvaren van mijn carrière, eens een kijkje te nemen. De paar afleveringen die ik vorige jaar gezien heb, volgde ik dan ook puur om meer inzichten te krijgen in 'mijn ik op de werkvloer' (echt waar!) en niet voor de mooie ogen van Mcdreamy en de vunzige blikken en opmerkingen van Mcsteamy ('insiders' zullen weten wat en wie ik hier bedoel, voor de anderen.... deze avond kijken en je zal het wel snappen!).... Toen ik een paar maand later promotie maakte en het er uiteindelijk niet meer toe deed of m'n baas vond dat ik op Dr. Bailey leek, terwijl ik me totaal niet terug vond ik dat personage, was m'n interesse voor Grey's Anatomy dan ook verdwenen.

Toen het nieuwe seizoen van Grey's Anatomy een paar weken terug echter begon midden in mijn ontluikende puberale gevoelens voor Wijze 2, kon ik het echter niet laten om te kijken. Ditmaal met het excuus, dat door het reilen en zeilen van een team chirurgen te volgen (en bijgevolg beter zou begrijpen)  ik zou inzien dat Wijze 2 gewoon z'n job deed en dat ik, getrouwde vrouw met kind en 1 borst, zijn vriendelijke en goede bedoelde woorden niet moest interpreteren als avances.....;)..... En ondertussen is het kwaad geschied en ben ik verslaafd aan de wekelijks perikelen tussen Meredith en haar Mcdreamy, O'Malley die er een potje van maakt, de 'bad boy' look van Karev en Mcsteamy's ruwe uitstraling.....

Maar blijkbaar ben ik niet de enigste die weg droomt bij 'haar' dokter of bij het zien van witte dokter's jassen op TV.... want het is me opgevallen dat 2 'vrouwenboekskes' onlangs een artikel aan het "sex-appeal van de stetohoscoop' hebben gewijd. HA! En hieruit blijkt dat mijn puberaal gedrag dat zich manifesteert van op de sofa  of bij het zien van Wijze 2 niet zo uitzonderlijk is maar eerder als een bevestiging telt dat ik een vrouw van deze tijd ben,.... wie had dat gedacht! ;)....Frida Bogaerts, pedagoge en seksuologe, stelt dat 'de aantrekkingskracht van de dokter's jas vooral te maken heeft met het statusaureool dat rond hun job hangt. Blijkbaar is dit nog een overblijfsel uit vroegere tijden. Toen vooral mannen belangrijke maatschappelijke posities bekleedden. Het enige wat vrouwen konden doen, was zelf zo'n machtige man aan de haak te slaan. Bovendien stralen mannen met een belangrijke positie vaak autoriteit uit, en daar wordt, vooral door vrouwen, naar opgekeken.' Ook zou volgens haar 'het 'uniform' z'n effect niet missen.' De huisdokter, die vaak z'n patienten in broek en hemd ontvangt, zou dan ook beduidend minder vrouwenharten doen sneller doen slaan dan de chirurg of specialist in groen pak of witte jas'....Hmmm, daar zit misschien wel iets in, Wijze 2 loopt inderdaad altijd met een witte jas aan en als ie net uit OK (operatiekwartier...yes, I'm picking up on the terms, glunder, glunder, giechel, giechel...) komt, draagt ie zelfs een blauw pak met daarboven z'n witte jas,.... zwijmel, zwijmel.....Freud pakt het allemaal wat psychologischer aan, volgens hem projecteren patiënten gevoelens voor mensen uit hun verleden op hun therapeut of arts en ontwikkelen ze bijgevolg gevoelens van verliefdheid en affectie. Vrouwen vallen blijkbaar ook het vaakst voor hun psychiater/psycholoog, gynaecoloog of huisarts, omdat die hen het beste kent en ze met hen de intiemste band hebben. Want daar zou het tenslotte allemaal om draaien. Vrouwen willen het gevoel hebben dat er een band is. Mannen zijn eerder doel- en taak gericht en willen dat de arts hun probleem oplost. Vrouwen geven meer om 'caring and sharing' en willen dat 'hun arts hen uitleg geeft en hen het gevoel geeft dat hij om haar geeft.'En als de arts in kwestie dan ook nog eens mooie ogen en zacht handen heeft, dan wil de fantasie blijkbaar nogal eens op hol slaan...hehe ....;)....

Dit alles zou ook het succes van ziekenhuis en dokter series verklaren,... knappe mannen en vrouwen die levens redden, ons laten weg dromen bij pikante en dubbelzinnige one-liners en op het einde van de dag ook maar gewone mensen met gevoelens zoals jij en ik blijken te zijn,....:)... Je zou voor minder wekelijks voor de TV zitten....In ieder geval, de hubbie weet dat mijn afspraak met de chirurgen op de beeldbuis ondertussen bijna heilig is,... dus deze avond zal ik met een stuk chocolade een diepe zucht slaken telkens Meredith's en Mcdreamy's blik elkaar kruisen en deze nacht dromen van de stralende glimlach en prachtige ogen van Wijze 2......;).... 

11:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-12-07

Vlucht naar het verleden...

Een Chinees spreekwoord luidt: "Het is beter een kaars aan te steken dan het duister te vervloeken"..... En gelijk hebben ze die Chinezen.... De kerstvreugde mag dan momenteel een beetje zoek zijn, maar om toch te beletten dat ik begin 2008 verbitterd in ga, heb ik het sterkste medicijn van de zolder gehaald.... Mijn dagboeken!!!

Geniet mee van 19 december 1994:

" Vandaag bio en engels! Moeilijk, ik hoop dat ik het goed gedaan heb. Anna is mijn beste vriendin!!!! Ze is echt de liefste vriendin die ik ken!!!! Ik mis Jonas zoveel!!!!Waarom kan hij hier nu niet zijn!!!! 'K zou er alles voor over hebben om hem hier te hebben, nu!!!! Ik zal altijd van hem houden, no matter what!!!! Anna haar nichtje is zo schattig!!!Haar familie heeft zoveel snoepjes meegebracht!!! Ik hoop dat Feija die tape heeft meegebracht!!! Zodat ik wat liedjes kan overpakken op de tape voor Jonas!!!!!'K vraag me af of Jonas echt naar de tekst van die liedjes geluisterd heeft!!!Ik hoop van wel!!!! Die liedjes betekennen zoveel voor mij!!!!!Jonas, ik hou van jou!!!Freija, het gaat hier supertof worden!!!!"

(Blijkbaar had ik toen al de (vervelende) gewoonte van hak naar tak te springen. En uit verder onderzoek blijkt ook dat ik dat jaar amper stop- en vraagtekens heb gebruikt om een zin te eindigen!!!!!!! ;)......)

10:10 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-12-07

moterpech...

Ineens viel ik stil, gisterenavond na het etentje voor m'n moeder haar verjaardag. Toen iedereen weg was, het eten verteerd en de champagne haar bubbeltjes kwijt was, overviel me ineens een vreemd gevoel. Het is genoeg geweest, basta....de voorbije dagen, misschien zelfs weken heb ik voor 200% willen genieten van het leven,... mooie weer? Hup, sjaal, muts en schoenen aan en wandelen langs die weiden, kleine paadjes en pittoreske huizen....Een verloren moment met z'n drieën? Hup, auto in een naar de kerstmarkt.... Alleen thuis? Hup, kuisproducten boven halen en het huis poetsen tot het blinkt.... "Loon" gestort? Hup, het shop-gewoel in op zoek naar het utlieme kerstcadeau voor zij die me de voorbije maanden gesteund hebben,.... Mooie film op tv? Hup, bestrijden die vaakluizekes en de film uitkijken,.... en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Nu en dan zei een voorzichtig stemmetje: "Zou je dat wel doen? Zou je niet beter een beetje rusten?" Maar dan antwoordde dat kordate zonnetje in mij: 'Rusten? Dat heb ik de voorbije maanden genoeg gedaan, laat me deelnemen aan het leven,... want ik wil leven, ik verdien het te leven,... laat me leven om te vergeten wat ik angstvallig wil vergeten,....'

Maar nu is dat kordate stemmetje dus moe...schor van al dat roepen. Ineens hoeft kerst en de nieuwjaarsperiode niet meer voor mij. Ik heb er maanden naar uitgekeken, me vastgeklampt aan de gedachten:' Ik WIL kerst vieren, ik WIL cadeautjes inpakken voor zoonlief, ik WIL de geur van 'glüwijn en churros' (= kerstmarkt Brussel) ruiken, ik WIL het nieuwe jaar in dansen in de KVS,...' De voorbije weken heb ik me uitgelaten en overdreven uitgeleefd in de voorbereidingen voor het nieuwe jaar, kerstkaartjes kiezen, cadeautjes kopen, sinterklaas vieren, het huis decoreren,.... Gedeeltelijk omdat ik dacht dat ik het leuk vond, gedeeltelijk omdat ik dacht dat ik het tegenover het lot verschuldigd was. Ik dacht dat ik vrolijk zou willen doen en zijn om de voorbije maanden te vergeten, het herwonnen leven te eren en de toekomst toe te lachen,... maar momenteel zou ik gewoon een 'fast-forward' knop willen indrukken naar begin februari, als de resultaten van de controle-onderzoeken gekend zijn....en het leven hernemen vandaar...

Het was best gezellig gisterenavond maar toch kijk ik er ineens enorm op tegen, op al die 'gezellige' avonden die de komende weken nog in de agenda staan. Het liefst zou ik een vliegtuig wil opstappen, alleen... zonder hubbie, zonder zoonlief, en gewoon effe verdwijnen,... naar een plaats waar niemand me kent, waar niemand weet wie ik ben, waar niemand weet dat ik kanker heb/heb gehad (schrap wat jezelf denkt dat toepasselijk is) en waar bijgevolg niemand me zegt ' dat het nu allemaal gedaan is en we met een schone lei aan een nieuw jaar kunnen beginnen'....

Mijn agenda staat redelijk vol voor de komende week.... ik denk dat ik alles afzeg...en me terug trek op m'n sofa en hoop dat dit gevoel even snel voorbij gaat als het gekomen is.....*diepe zucht*

 

13:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-12-07

Drukke dagen...

Het zijn drukke dagen,.... kerstinkopen doen, etentjes, Sinterklaas en de Kerstman die de handen in elkaar slaan en een combi-speelgoed festijn houden, lunch-date met collega voor laatste roddels, etc., etc. ..... dus als het hier kalm blijft de komende dagen, vergeef het mij,.... maar weet dat ik vol op aan het genieten zal zijn!!

13:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-12-07

Bizare droom

Op het lugubere af eigenlijk. De slaapkamer van zoonlief hing vol met lijkjes van vogelfoetusjes. Niemand, behalve ik, leek dat abnormaal te vinden. Maar mijn broer vond wel dat ik ze anders moest hangen omdat ze anders zouden beginnen stinken en dat ik ze dan zou moeten weghalen. Iets later ontstonden er allemaal kleine brandhaardjes in onze slaapkamer. Ik herinner me niet meer wat er brandde, maar wel dat ik dacht dat het bizar was dat het juist die dingen waren die vuur hadden gevat. Ik heb de brandjes uiteindelijk geblust door de badspeeltjes van zoonlief te vullen met water en heel geduldig dat water over de vuurtjes uit te gieten.

 Gek hé.... vooral dat met die vogelfoetusjes vind ik maar 'freaky'....

10:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-12-07

Saudades...

Iemand raadde me aan om tijdens de lange en vele uren van vechten en wachten, de mooie momenten van mijn leven te herbeleven. Ze niet alleen te herinneren, maar ze echt te beleven,... de geur ruiken, de kleuren te zien, de wind of de zon te voelen, de toon van de gesprekken te horen, en de smaak te proeven. Ik heb dat vaak gedaan en zo werden mijn lange dagen in bed of op de sofa vaak opgevrolijkt met de Braziliaanse levensvreugde, de geur van barbecue, limoenen en passievruchten, de hevige en intense kleuren van de samba en de belevenissen van een groep jongeren die het gevoel had dat de wereld aan hun voeten lag.

5 jaar heb ik in Brazilië gewoond. Een bevoorrechte ervaring, besef ik nu, die me gevormd heeft tot de persoon die ik nu ben. Maar op het moment zelf was dat besef er nog niet.... Ik was een typische tiener, de uitstapjes met mijn ouders naar natuurreservaten, immense watervallen en Zuid-Amerikaanse steden waren een 'vervelende' verplichting en zeker geen 'unieke ervaring' zoals mijn vader het zo graag verwoordde. Veel liever hing ik gewoon rond met vrienden.... en was ik, zoals het een tiener behoort,  'kwaad' op mijn ouders over het onrecht, waar zij natuurlijk verantwoordelijk voor waren, dat me werd aangedaan.... In plaats van te genieten van de zon, kon ik soms zo jaloers zijn op de verhalen van Belgische vrienden die met de fiets door weer en wind naar een lang verwachte 'fuif' gingen in een naburig dorp. Dat 'kon' ik allemaal niet doen! In Brazilië waren geen fuiven zoals we ze hier in vlaanderen kenden, .... ocharme ik, daar werd wekelijks gefeest en gedanst rond het zwembad van vrienden, werden hotels/disco's/restaurants afgehuurd om verjaardagen te vieren, en  moesten we de fiets niet op omdat er altijd wel iemand een persoonlijk chauffeur had die voor taxi speelde.

Daar iedereen maar tijdelijk in Brazilië was en altijd 'on the move' leek, waren vriendschappen dat vaak ook. Vriendschappen waren van korte duur, maar des te intenser....waardoor ook de tijd samen des te intenser en intensiever beleefd werd. Hier en nu was het enigste dat telde. Morgen leek altijd een eeuwigheid ver, en de zorgen niet waard. Vandaag was de dag dat er moest geleefd worden. Elke Braziliaan, ongeacht of ze nu arm of rijk zijn, gelooft daarin en leeft daar naar. (En daarin ligt, volgens mij, het geheim van hun collectieve levensvreugde.) En wij, puberende tieners, vonden ons daar makkelijk in terug. Ongeacht cultuur, godsdienst of huidskleur.... We dansten op het strand als we ons daar bevonden en langs de kant van de weg als de auto motorpech had. Want het leven was hier en nu.

We hadden het goed.... en dat beseffen we nu... zoveel jaar later, nu we elk weer in ons eigen land zitten, .... nu dat we allemaal werken, en zelf een familie opstarten....Het 'hier en nu' gevoel ebde weg met de jaren en we schikten ons naar de routine van het leven..... En dan krijg je ineens kanker, en wordt je vertrouwde wereldje door elkaar geschud, en begin je na te denken, omdat je ineens veel tijd hebt om na te denken.... En doe je zoals iemand je aanraadde en begin je herinneringen opnieuw te beleven en terug te denken aan mensen die je in jaren niet meer gezien hebt.... Omdat je tijd hebt en niets te verliezen, besluit je via internet een paar mensen op te zoeken, wat dankzij de vele mogelijkheden van het internet ook nog lukt,... En ookal besef je dat je niet meer die zorgeloze tieners van het midden van de jaren '90 bent,... toch doet het deugd om elkaar te horen,... want 'ons gedeeld Brazilië verhaal', creeërt, net zoals borstkanker dat doet, een band.... Je hoeft elkaar niet vaak of regelmatig te zien om elkaar te begrijpen  met een half woord, ... en samen diezelfde geuren, kleuren en emoties te beleven..... en te beseffen dat het enigste dat telt 'hier en nu' is....

10:27 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-12-07

Oude liefde...

Jij was  werelds en wijs

Ik, buitenlander in eigen land

 

Jij was druk en spannend

Ik, op zoek naar mezelf en nieuwschierig

Jij was meedogeloos en mysterieus

Ik, zelfzeker maar naïef

Jij was  oud doch nooit voldaan

Ik, jong en gulzig

Jij gaf en nam

Ik nam en gaf

Ik beminde en voelde me bemind...

Jij werd saai en voorspelbaar

Ik, ongeduldig en verveeld

Jij bleef

Ik  ging weg

Jij wachtte

Ik kwam terug, met schaamrood op de wangen

Jij stelde geen vragen

Ik gaf wel antwoorden

Jij omhelsde

Ik voelde me thuis

Jij geeft

Ik geniet

 Bruxelles, je t’adore....

19:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-07

Denken...


Eerst dacht ik: 'niet aan denken',
dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.
 
Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat je er niet aan denken moet.

T. Hermans

 (niet meteen een favoriet van mij, maar hier heeft ie ergens wel gelijk...)

15:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-12-07

'Madalijn'....

Een kleurrijke versierde tafel met nic-nacjes, mandarijntjes, chocolade, marsepein, speculoos, een sinterklaas tafelkleed, een namaak mijter die overloopt van de snoep, draken-wantjes (my personal favorite), een timmerdoos en een bumba DVD (ingepakt in mooi papier,... zoonlief pakt graag cadeautjes uit en ik zie hem graag cadeautjes uitpakken en de sint zal het me wel vergeven dat ik z'n pakjes heb ingepakt...),.....Een sfeerlamp, theelichtjes en een geurkaas die de hele living gezellig aankleden en naar speculaas en kaneel doet ruiken, ... en om het plaatje helemaal compleet te maken, sinterklaasliedjes op de achtergrond, ... Alles stond klaar om 6 december 2007 een plaatsje in de top 3 van favoriete kindertijd herinneringen te laten veroveren.... Ik zag het al voor mij, geheel Hollywood-style... Ik die de deur naar onze living open zwaai,.... zoonlief die enthousiast naar binnen loopt en met een zwaar texaans accent zegt: 'oh mama, look what Saint Niclas has brought me'...en ik die dan de keukenhanddoek die voor de gelegenheid aan mijn schort zou bengelen (die ik voor de gelegenheid ook zou aan hebben), zou nemen om mijn tranen van geluk te deppen en zou zeggen:' oh, my dear son, it's because you deserve it', waarop zoonlief zich in mijn armen zou smijten en zou uitroepen: 'oh mama, this is the best day ever!!!'...

'K heb zoonlief nog nooit zo vlug uit z'n slaapzak geholpen, denk ik, alleen maar om tot de conclusie te komen dat mijn geduld nog iets langer op de proef zou worden gesteld. Blijkbaar had ik gisterenavond z'n pampertje verkeerd of te vlug aan gedaan, want z'n pyamaatje was aan één kant nat,.. dus mocht ik zoonlief eerst nog eens wassen en aankleden (want een klein jongetje in een natte pyama en stinkend naar plas paste niet in het 'sinterklaas' plaatje dat ik voor me had) vooralleer we in 7 haasten de trap af renden.... Met veel show opende ik de deur naar de living,... Zoonlief holde enthousiast naar binnen... en riep vrolijk:...."MANDALIJN"..... Mandarijn? Een tafel vol lekkers en pakjes en meneertje wordt enthousiast over 3 luttele 'madalijntjes'? ... Was ik daarvoor 20 minuten vroeger opgestaan?.... 'En de pakjes dan?' vroeg ik aan zoonlief.....Hij hoorde me niet,... want ondertussen stond ie met 2 'madalijntjes' in z'n hand te dansen op 'Sinterklaas kapoentje'... ik heb dan maar het derde 'madalijntje' gepakt en tot groot jolijt van zoonlief staan meedansen.....En sinterklaas (en hollywood) zag dat het goed was.....

PS: Hij heeft de pakjes uiteindelijk toch open gedaan,... en bumba (maar daarmee wist ik wel dat ik op 'safe' speelde) en de timmerdoos werden meteen goedgekeurd,.... maar hij deelde niet in mijn enthousiasme over de oh-zo leuke draken-wantjes....

 

14:56 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-07

Klant aan huis...

Maandelijkse controle afspraak bij wijze 3 of 1, maandelijkse spuit met zoladex, om de twee maanden Port-a-cath laten spoelen, om de 3 maanden controle onderzoeken,....en op termijn mijn eierstokken misschien operatief laten verwijderen,.... hmmmm, denk dat ik de komende maanden nog regelmatig in het ziekenhuis zal vertoeven,... MAAR, we zijn vandaag goedgezind,.... DUS, gaan we dit als iets héél positiefs bekijken,... WANT, dat wil zeggen dat ik een verhoogde kans heb om wijze 2 nog eens tegen het lijf te lopen.... (hihihihi,.... het puber meisje in mij giechelt, wordt rood en verdwijnt vlug naar boven waar ze in haar dagboekje hartjes gaat tekenen rond z'n naam)

 

14:12 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-07

Ijdelheid...

Hallo, laat me mezelf even voorstellen. Mijn naam is ijdelheid... ik ben zowel mannelijk als vrouwelijk, heb geen vaste woonplaats maar voel me zowat overal thuis, ben reeds eeuwen oud en weet dat er me nog een lang leven beschoren is.... Ik kom in alle vormen en maten, maak geen onderscheid tussen rassen, religie en stand,...En mijn nieuwste slachtoffer is de jonge vrouw die zich achter deze blog verstopt. Je zou ze eens moeten bezig zien...Trots als een pauw loopt ze momenteel door het leven met haar korte kopje,....En ze laat haar de aandacht die zo'n fris kopje met zich meebrengt wel bevallen,... familie en bekenden zeggen enigszins verwonderd hoe goed ze er wel niet uitziet,... en zie, ze recht haar rug nog een beetje meer, doet nog een beetje meer lipgloss op de lippen, nog een beetje meer creme om die gezonde blos op de wangen te benadrukken, en let er nog meer op dan voordien dat haar kleding haar slanker figuur benadrukken. Ze geniet, schaamteloos en gulzig,  van de complimentjes,.... terwijl ze een paar maand terug nog gruwelde van de opmerking: 'je ziet er goed uit',.... kan ze er nu niet genoeg van krijgen.....

14:17 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-12-07

Zie ginds komt de stoomboot....

Haa, de goeie heiligman,.... Hij weet toch altijd wat te brengen..... Gisteren heeft hij niet alleen een zak vol lekkers en leuks gebracht voor zoonlief, maar had hij ook een nachtje in een charme-hotelletje mee..... de timing kon niet beter zijn.... Terwijl zoonlief bij oma, opa en de bergen speelgoed en lekkers bleef logeren, checkten wij in ons klein liefdesnestje ... We leken wel een andere wereld binnen te stappen,.... een wereld waarin alles perfect is, waar de gordijnen passen bij het bedovertrek, en de (hotel)zeep naar musk ruikt... Een wereld zonder kanker,.... of toch voor heel even....

www.residentie-delaurier.be

14:35 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-11-07

Felicidade

Een zwoele stem klinkt uit de cd-speler. Ze bezingt het geluk, het gebrek aan geluk en het hunkeren naar geluk. 'Geluk kent geen eigenaar, het verdwijnt zonder waarschuwing' vervolgt de zwoele stem haar  zoektocht naar geluk. Ik ken dit liedje al lang, heel lang zelfs,... en heb het eigenlijk altijd een optimistisch en positief liedje gevonden, ongeacht het feit dat het eigenlijk over de onvoorspelbaarheid en de kwetsbaarheid van 'geluk' gaat. De onderliggende boodschap is voor mij immers dat geluk iedereen kan overkomen, en dat het feit dat je je de ene dag ongelukkig voelt,  niet betekent dat je de volgende dag niet gelukkig kan zijn.... En ik vind dat eigenlijk wel een mooie boodschap,.... alleen,.... deze morgen toen ik naar het liedje luisterde, hoorde ik deze onderliggende boodschap niet,... hoe hard ik ook probeerde, hoe hard ik het ook wilde. Ik heb het liedje  zelfs op repeat gezet, in de hoop dat het mijn (hopelijk tijdelijk) gebarsten geloof in geluk zou kunnen herstellen,... but no such luck (haha..flauwe woordspelling al zeg ik het zelf)...Het gelukzalige gevoel dat me tot gisteren nog deed zweven en de grijze dagen vrolijk kleurde is weg,... poef, zomaar ineens verdwenen zonder waarschuwing.... zoals de zwoele stem het zo mooi verwoord...

Ik heb mijn maandstonden. En dat is niet goed,....want dat wil zeggen dat mijn lichaam, of mijn eierstokken althans, nog steeds oestrogenen aanmaakt,.. en dat is tegen de verwachtingen in. Twee van mijn wijzen gingen er namelijk vanuit dat ik menopausaal was en zou blijven omwille van de chemo die ik zolang heb toegediend gekregen. Vandaar ook hun redenering van mij een hormonenbehandeling op basis van Femara (Femara blokeert enkel die kleine hoeveelheid oestrogenen die na de menopause nog door o.a. de spieren worden aangemaakt, maar blokeert niet de aanmaak van oestrogenen door de eierstokken) voor te schrijven..... maar blijkbaar ben ik dus niet menopausaal,...Het nemen van Femara heeft dan, volgens mij, ook geen nut, laat staan dat het enige werking heeft.  Ik weet niet juist wat ik hiervan moet denken,.... maar in de paniek die gepaard ging met het ontdekken dat ik terug menstrueer kon ik alleen maar bedenken dat, terwijl ik de voorbije weken in volle overtuiging had geleefd dat mijn lichaam toch effe kankervrij was, mijn lichaam eigenlijk vollop oestrogenen aan het produceren was, en dat een enkele overgebleven kankercel zich nu misschien  aan het voeden en groeien  is met mijn vrouwelijke hormoontjes....*diepe zucht*.... En wat doet een paniekerig persoon? Juist, meestal het verkeerde,... In een film betekent dit meestal dat een koppel in een onbekend en donker huis besluit te splitsen en elk een andere kant op te gaan, of dat het hoofdpersonage beslist om een donkere kelder vol spinnenwebben en rare geluiden te betreden,.. in mijn geval betekent het op het internet surfen op zoek naar informatie,... geen haar beter dus,...informatie over bijwerkingen van Femara (vaginale bloedingen kunnen soms voorkomen), informatie over pre-menopausale hormoonbehandelingen, en ja,  onvermijdelijk kom je dan ook weer voorbij informatie  over borstkanker met uitzaaiingen.... en aanmoedigende woorden zoals 'palliatieve behandeling', ' niet te genezen', 'rekken van de levensduur', 'levenskwaliteit' .... het laat zich raden zeker ,...van mijn vrolijke en zelfzekere ik bleef  na zo'n 20 minuutjes surfen niks meer over.....'Oude' spookbeelden en doomscenario's die ik de afgelopen weken heb kunnen negeren duiken weer op,... en langzaam voel ik hoe de onzekerheid en angst me weer in haar macht neemt.

Wijze 3 heeft me deze morgen niet echt kunnen geruststellen. Maandag moeten mijn hormoonpeilers opnieuw onderzocht worden en zal ik  overstappen op een andere hormonenbehandeling want ik ben dus duidelijk niet (post-)menopausaal.

De zwoele stem eindigt haar zoektoch naar geluk met de woorden: 'ik hoop dat het geluk zich snel terug komt aanmelden'....ik hoop het ook.....

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-11-07

ik heb/ heb gehad... schrappen wat niet past.

Genezen... Mijn '3 wijzen' hebben het woord nog niet in de mond genomen, en naar mijn gevoel zullen ze dat misschien nooit doen. Ikzelf durf het woord amper uit te spreken uit schrik te hoogmoedig uit de hoek te komen en zo het lot te tarten, maar voor veel mensen rondom mij ben ik dus 'genezen'.... Het woord komt er bij hen zo zelfzeker en overtuigd uit, dat ik er jaloers op ben. Ik wou dat ik dat kon, zo zeker zijn dat ik 'genezen' ben.... Ik wil ook 'genezen' zijn.... maar als het op kanker aankomt weet ik niet goed wat genezen echt betekent. De behandeling succesvol doorlopen hebben? Een scan van vorige maand waar geen kankercellen meer op te zien zijn? De tumor operatief laten verwijderen hebben? 5 jaar zonder terugval? Niet meer elke dag aan de kanker denken? Geen last meer hebben van de 'chemo' vermoeidheid? Geen angst meer hebben dat de kanker terug komt? Wanneer ben je genezen van kanker? Wanneer heb je geen kanker meer ...maar heb je kanker gehad?

10:58 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-11-07

Beeld je eens in....

Een Sinterklaasfeestje.... een sinterklaasfeestje van de gemeente. Een sinterklaasfeestje van de gemeente met 100 joelende kinderen, ouders, grootouders, meters, peters en onthaalmoeders.

Een zaal...... Een mooi gedecoreerde zaal. Een mooi gedecoreerde zaal met speelgoed, tafels, een podium en de geur van verse koffie en botterkoeken.

Een sint en zijn 2 pieten...... Een sint en zijn 2 pieten die op het podium gaan zitten. Een sint en zijn 2 pieten die op het podium gaan zitten en elk kindje met zijn mama of papa begroeten en een cadeautje geven.

Een mama......Een mama met een zoontje. Een mama met een prachtig zoontje. Een mama met kanker en een prachtig zoontje. Een mama met kanker en een prachtig zoontje die een paar maanden terug vreesde dat ze nooit meer op het podium bij de sint en zijn 2 pieten zou staan.

Traantjes.....Traantjes van angst. Traantjes van angst en van geluk. Traantjes op een sinterklaasfeestje van de gemeente met 100 joelende kinderen, ouders, grootuders, meters, peters en onthaalmoeders. Traantjes van een mama met kanker en een prachtig zoontje........

07:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-11-07

Haar

Een weelderige haarbos heb ik nog lang niet, maar de donshaartjes die sinds enige tijd mijn hoofd sieren zijn eindelijk talrijk genoeg om mijn hele schedel te dekken. Sinds een week loop ik dan ook zonder sjaaltjes in huis rond. Tot grote hilariteit van zoonlief. Hij is geboren met een grote bos haar en vindt mijn babyhaartjes blijkbaar heel grappig want hij kan het niet laten om met z'n babyborsteltje mijn piepjonge haartjes in en uit model te borstelen. De hubbie, en eigenlijk ik ook wel, vindt het wel iets hebben zo'n ultra-ultra kort kopje,... Dus...aangemoedigd door mijn mannen, besloot ik dan ook dat het moment was aan gebroken om na bijna 6 maand de wind nog eens 'door mijn haren te laten spelen'. Dapper stapte ik deze morgen de deur uit.... Het voelde een beetje als een 'coming out', zelfzeker aan de buitenkant maar binnenin toch een zeker angst om de confrontatie met de blikken en de reacties aan te gaan.....Mijn hoofdhuid was me alvast dankbaar,... de frisse lucht voelde zalig aan....De verbaasde blik van de overbuur negerend stapte ik vrolijk met zoonlief naar de auto.... op weg naar mijn testpubliek: zoonlief's onthaalmoeder,... ik had nog gedacht haar te bellen om haar te waarschuwen dat ze niet moest verschieten,... maar dan zou het lijken dat ik me eigenlijk een beetje schaam voor mijn koppie haar en dat terwijl ik er net best wel trots op ben. Bovendien wou ik een spontane reactie van een objectieve medemens om uit te maken of 'de wereld' al dan niet klaar was voor mijn sprietjes haar. Zodoende gingen we voor een 'verassingsaanval'..... En een verassing werd het,....I quote: "Amai, ja, ahum, da veranderd wel hé,.... allé, van n'een sjaal op uw hoofd, wat u trouwens goed ging (waarmee ze dus duidelijk insinueerde dat de huidige coupe mij niet ging),  terug naar.....goh, eigenlijk ben ik wel verbaasd hoeveel er al op staat"....hmmmm, enough said,.... ze was dus niet overtuigd. Maar we zijn nog niet ontmoedigd. Straks komt een collega langs, een heel eerlijke collega... Als ook zij aangeeft dat het misschien nog ietsje te vroeg is om al met kopje te lopen pronken, dan vrees ik dat mijn haartjes terug voor een poosje verdwijnen onder een sjaaltje om dan op kerstavond (wat trouwens het originele plan was, maar ik werd een beetje ongeduldig) een 'grand entree' te maken),.....

09:32 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-11-07

Thanksgiving en de 3 wijzen uit Jette

Zoals elk jaar is ook deze 4de donderdag van November weer Thanksgiving voor onze Amerikaanse medemens. Mij was altijd wijsgemaakt dat op Thanksgiving de Amerikanen herdachten hoe hun Europese voorouders geholpen en gevoed werden door de autochtone bevolking bij hun aankomst op het Amerikaanse continent. Wikipedia denkt daar blijkbaar anders over, want nu lees ik dat onze Europese voorouders bij hun aankomst in Amerika blijkbaar zo onder de indruk waren van de overvloedige oogst dat zij niet beter wisten dan God hiervoor te bedanken... Thanksgiving is bijgevolg het Amerikaanse broertje van de Europese oogstfeesten die tijdens de middeleeuwen heel populair waren in onze contreien....Whatever, doet er uiteindelijk ook niet toe.....de onderliggende gedachte is dankbaar te zijn voor hetgene ons geschonken wordt.

Dankbaarheid,...heeft sinds kort een intense betekenis.....dankbaar voor het leven en voor het feit dat ik nog mag leven,  dankbaar dat de kans groot is dat ik zoonlief zal zien opgroeien en dankbaar dat ik weet wat het is dankbaar te zijn en niet langer alles zomaar 'for granted' neem.... Maar de grootste dankbaarheid voel ik misschien wel tegenover de 3 artsen die mij tijdens mijn 'overlevingstocht' hebben bijgestaan..... 'Mijn' 3 wijzen uit Jette... die, ongeacht het feit dat mijn overlevingskansen op 5-10% geschat werden, erin geloofden en er samen met mij voor gegaan zijn. Die mij de kans hebben gegeven er voor te vechten en tonen wat ik aankan. Mijn dankbaarheid naar hen toe is grenzeloos en amper in woorden te omschrijven.

(In orde van ontmoeting en niet in orde van voorkeur, alhoewel ik vrees dat het wel snel duidelijk is wie mijn voorkeur geniet...hehe..) Wijze 1: een zachtaardige en vrouwelijke oncologe. Iemand die leeft voor haar job, haar patiënten op hun gemak weet te stellen en je het gevoel geeft dat ze het oprecht goed met je meent. Nooit had ik het gevoel dat ik een domme vraag stelde of dat ik haar tijd verdeed. Ze is ook de enigste die ik soms een kijkje gunde in de donkere gedachten die schuil gingen achter de stoere façade. Ik voelde me 'veilig' bij haar en kwam altijd zelfzeker van mezelf en mijn herstel bij haar buiten. Wijze 2: poepie chirurg. Heeft de biopsie en operatie uitgevoerd. Mijn puberale neigingen telkens ik hem zag hebben spijtig genoeg belet dat het ooit tot een deftig gesprek tussen ons is gekomen. Maar buiten de looks was ook uit z'n gedrag af te leiden dat hij van een veel jongere lichting was dan de overige 2 wijzen en dat 'communicatie met patiënt' geen keuzevak was maar verplichte leerstof. Hij weet informatie op een heel duidelijke en relaxte manier over te brengen, zelfs wanneer ik bezig was te verdrinken in zijn ogen verstond ik nog wat hij zei of bedoelde. Hij stelt de dingen ook niet anders voor dan ze zijn. En dat was heel geruststellend. Toen ie zei dat het een heel agressieve kanker was, geloofde ik hem, en toen ie zei dat de operatie goed verlopen was geloofde ik hem ook.  Wijze 3: Hoofd van het oncologisch centrum en zonder twijfel een heel intelligente man. Maar spijtig genoeg klikte het niet tussen ons. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen, maar ik voelde me nooit echt op mijn gemak bij hem. Als ik zelf niet met vragen af kwam of hem vroeg naar de resultaten van bepaalde onderzoeken, duurden onze consultaties nog geen minuut. Bovendien leek ie er altijd van uit te gaan dat ik zomaar snapte waarom mijn lichaam al dan niet zus of zo reageerde op de chemo of waarom een testresultaat positief of negatief was voor het vervolg van de behandeling. Ik heb hem hier op een bepaald moment over aan gesproken, en hij was duidelijk gerustgesteld dat ie nu wist hoe en wat ie me kon zeggen, maar het heeft niet mogen zijn. Het is nooit echt goed gekomen tussen ons. Dit alles neemt echter niet weg dat ik erken dat hij een heel bekwame arts met een hoge kennis van zaken is en een hoog aanzien geniet bij zowel collega's als mede-lotgenootjes, maar tussen ons zal het nooit iets worden, vrees ik.

Ik heb heel lang nagedacht over hoe ik hen mijn dankbaarheid kan tonen. En ik ben er nog niet volledig uit. Hoe bedank je iemand die bij manier van spreken je leven heeft gered? Met een fles wijn en een doos pralines? I didn't think so....Maar hoe dan wel? Geen enkel geschenk kan uitdrukken hoe grenzeloos en oprecht mijn dankbaarheid naar hen toe wel niet is.... Een kaartje met een oprecht woord van dank, dan? ...Ik denk dat het zoiets zal worden eens ik de woorden heb gevonden....

11:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-11-07

beter verdienen dan pats-boem

Er overvalt me de laatste tijd steeds vaker een bizar en onveilig gevoel telkens ik me in het verkeer begeef....ongeacht of ik nu zelf rij of me laat rijden, 'veilig' op het voetpad blijf of de straat oversteek... en dat terwijl ik mezelf niet echt zou omschrijven als een angsthaas. Het klinkt een beetje absurd, maar ik ben - ineens- heel bang geworden om te verongelukken,... ik begeef me al jaren bijna dagelijks op de openbare weg zonder daar ook maar ooit een seconde bij stil te hebben gestaan, en ik kijk al evenveel jaren naar beelden van auto-ongelukken in het TV nieuws zonder ooit te hebben gedacht dat het mij ook kan overkomen wanneer ik me in het verkeer begeef,... maar nu denk ik er bijna elke keer aan wanneer ik de deur van ons huis achter me dicht trek.....

Het is geen dwangmatige angst die verlammend werkt waardoor ik afgeleid en zenuwachtig het verkeer in duik maar eerder een opstandige houding waardoor ik me extra alert de weg op begeef en me, nog meer en vaker dan vroeger, dood erger aan het roekeloze rijgedrag van bepaalde rijbewijsbezitters. Ik heb een paar dagen terug zelfs voor de eerste keer in mijn rij-carrière, de 'tuuter' gebruikt. Om maar te zeggen hoe ik me erger,... en hoe ik mijn angst de kop probeer in te drukken door extreem en overdreven te reageren..... De gedachte dat ik zou kunnen verongelukken door de ondoordachte daad of houding van een ander brengt momenteel een ongekende aggressie opborrelen. Het lijkt me namelijk zoooo, maar dan ook zo unfair, nu  te overlijden aan iets 'banaals' als een verkeersongeluk. Na maanden afzien en strijden tegen kanker, na maanden opstaan met gedachte of de wilskracht die je voelt wel voldoende is om het te halen, na maanden onzekerheid en angst, het bijltje moeten neerleggen door het toe doen van een derde is gewoonweg onaanvaardbaar voor mij.... Het gaat er momenteel niet in.... Nee, het idee alleen.... grrrrgrrrrr (gromde de boze vrouw richting auto die voorbij rijdt.)...

De woede die uit bovengenoemde angst voorkomt heeft vooral te maken, denkt de amateur psycholoog in mij dan, met het volledige gebrek aan controle over de situatie. Het lijkt wat tegenstrijdig dat dit net nu zo'n sterke woede gevoelens zou oproepen omdat ik, bij manier van spreken, de voorbije maanden toch gevochten en gestreden heb tegen een Kwaad waar ik op zich ook weinig controle of zeg op had. Maar toch wil ik hier geloven dat ik wel, in welke mate dan ook, een bijdrage heb geleverd. Dat mijn afzien, de eenzaamheid en de angsten van de voorbije maanden niet voor niks zijn geweest maar tot iets hebben geleid. Ja, ik weet ook wel dat het 'halen' of 'niet halen' een toevallige speling is van het lot, en niks te maken heeft moet de wilskracht of levensenergie van de persoon in kwestie, maar toch,... in mijn geval, wil ik graag geloven dat ik ook iets te danken heb aan mezelf, en dat het mede door mijn eigen is dat ik hier momenteel nog deze bedenking kan maken.

Maar bij een ongeluk heb je die inspraak dus niet,... vandaar waarschijnelijk het woord, on-geluk.... je lot bepaalt dat je op verkeerde plaats op het verkeerde moment bent, en pats-boem het is gedaan.... en ik herhaal het nog eens, die gedachte, dat het zomaar pats-boem gedaan kan zijn, zonder dat je zelfs maar de kans hebt gekregen om te vechten lijkt momenteel zo unfair en onaanvaardbaar dat ze me kwaad maakt.... op het lot, op het leven, op God, op de mensheid, op het verkeer... op wat dan ook. En laat me nu nog effe verder razen, ...maar momenteel vind ik van mijn eigen dat ik het verdien een tijdje onsterfbaar te zijn.....voilà, bij deze is het hoge woord eruit.... ik VERDIEN het....net zoals ik het verdien om van het leven te genieten,  om als Vlaming voor België te zijn, om ongeremd vals Sinterklaas liedjes te zingen voor zoonlief, om BLIK (tijdschrift vol roddel) 'en plein public' en zonder keurende blikken te lezen, om een heel pakje côte d'or fondant truffee in een keer op te eten, om elke dag sushi te eten ....en zo kan ik nog wel een tijdje door gaan....en ik verdien het me hier niet eens voor te schamen.....Tong uitstekend

10:13 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-11-07

"Gelukkig zijn"

" Dat heet dan gelukkig zijn
Een deur die plots opengaat
Dat heet dan gelukkig zijn
Waardoor je weer hopen gaat
Dat maakt je blij, maakt je blij, maakt je blij "

Ann Christie bezong het gevoel al, en ookal lijkt het misschien naïef in deze tijden van hoge dieselprijzen en communautaire spanningen,... maar ik voel me momenteel zoooooo gelukkig....ik sta er zelf een beetje versteld van, maar geniet wel vollop van het overweldigende gevoel van levensvreugde en energie. Het lijkt wel alsof mijn goed humeur een lange winterslaap gehouden heeft en nu helemaal uitgeslapen samen met mij het leven in stapt. Ik ben er niet rouwig om hoor, om deze overdosis geluk,.... het doet zelfs deugd om na maanden in angst en onzekerheid geleefd te hebben, effe opgelucht te kunnen adem halen en echt het beste uit elke dag te kunnen halen omdat ik er zowel de energie als de mentale gemoedsrust voor heb.

In een opvoedingsboek heb ik ooit eens gelezen dat het 3 weken duurt om een kind een bepaald gedrag aan te leren. De voorbije 7 maanden heb ik, met vallen en opstaan, geleerd dag per dag te leven. Terwijl ik vlak na de diagnose een heel grote behoefte had aan een duidelijk 'plan' en een afgebakende tijdspanne, heb ik met de tijd geleerd, dat je er niet per se baat bij hebt te weten wat er komen gaat, dat je ook kracht en energie kunt putten uit onwetendheid. Het is die instelling die me door bepaalde dagen heeft gesleurd. En terwijl het een paar maanden terug nog een genoodzaakte houding was om te 'overleven', helpt het me momenteel om met volle overgave te 'leven'....'Leef nu' elke dag opnieuw.  

Ach, wat doet het er eigenlijk toe, waarom ik me zo licht en vrij voel.... Ik ben  blij en gelukkig, en ik denk niet dat ik dat moet rechtvaardigen.....Knipoog

06:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-11-07

"herfst"


Het regent
En het stormt
De wind heeft met de bladeren gespeeld
En mooie dingen gevormt

Het is koud
En het is kil
Maar je kan niet alles hebben
Wat je wil

De mensen zeuren
Maar ze zien veel dingen niet
De bladeren hebben toch prachtige kleuren

Trek een jas aan
Doe een sjaal om
En blijf daar niet binnen staan

Loop naar buiten
En zie de prachtige dingen
Die de natuur
Met de “herfst” heeft gedaan.

(Idster)

Ik heb de daad alvast bij het woord gevoegd en ben deze morgen met zoonlief gaan wandelen. Stil genieten van de witte wolkjes die onze warme adem maakt in de koude lucht. Ritsel, ritsel met de voeten door de blaadjes... meer moet dat soms niet zijn...

13:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-07

Bereken uw risico op borstkanker

Het Australische 'National Breast Cancer Centre' heeft sinds kort een borstkanker risico 'rekenmachine' op hun site staan. Aan de hand van leeftijd, gewicht, gewoontes, genen en medische geschiedenis wordt er berekend of je een laag, verhoogd of hoog risico loopt op borstkanker. Interessant of bizar genoeg is één van de vragen of je joods bent. Ik wist niet dat joden dan een verhoogd of lager risico op borstkanker hebben. De test blijft verder wel redelijk oppervlakkig en het resultaat is bijgevolg een beetje algemeen en kan daardoor onterecht een gevoel van veiligheid of ongerustheid teweeg brengen. Zo heb ik bijvoorbeeld een verhoogd risico op borskanker omdat ik de pil neem (ik heb mijn gegevens pre-kanker ingevuld) maar een kleinere kans op kanker dan mijn leeftijdsgenoten omdat ik reeds een kind heb.....

hhtp://www.nbcc.org.au/risk/calculator.php

13:02 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |