15-11-07

'The Secret'

Oprah... ik weet soms niet wat ik van haar moet denken. Zo doet aan liefdadigheid, maar kan soms heel arrogant overkomen in haar 'designer dress'. Ze maakt sociale thema's en taboe's bespreekbaar, maar onderbreekt ongegeneerd haar gasten tijdens hun -vaak- emotioneel relaas, om de volgende reclame blok aan te kondigen.... En hoe lief ze ook lacht met haar parelwitte tanden, naar het schijnt is het geen gemakkelijke dame om mee en voor te werken. Maar feit is dat ze in Amerika een waar fenomeen is. Boeken die in haar show besproken zijn, worden onvermijdelijk best-sellers. Dokters, psychologen en 'personal coaches' die in haar programma hun parléke komen doen, zien hun klantenbestand vertiendubbelen na hun optreden in de 'Oprah show'. Ze slaagt er zelfs in deze sceptische criticus van het Amerikaans mediacircus aan te zetten om tot het door haar meermaals bejubelde boek 'the secret' te kopen. Ik beken. Ik ben reeds enige tijd geleden overslag gegaan. 'Uit schaamte' heb ik het boek echter een paar weken stiefmoederlijk behandeld en links laten liggen in mijn boekenkast. Er echter vanuitgaand dat ik na de operatie best wel een mentale oppepper zou kunnen gebruiken, heb ik het boek meegenomen naar het ziekenhuis. Bovendien was ik ondertussen wel nieuwschierig geworden naar de leer van 'the secret'. Een geheim waar ook Victor Hugo, Plato en Einstein van op de hoogte waren. Mijn verwachtingen waren niet hoog, maar mijn nieuwschierigheid was wel geprikkeld.

Zodoende ben ik op D-day+1 begonnen aan 'the secret'. Een opbaring werd het niet. 'Het geheim' is even eenvoudig als logisch en kan als volgt samengevat worden: bij positieve gedachten straal je positieve energie uit die dan weer opgepikt worden door het universum. Het universum zal bij gevolg gehoor geven aan je positieve gedachten en je wensen inwilligen. Hetzelfde voor negatieve gedachten. Bij negatieve gedachten straal je negatieve energie uit en zullen ook deze wensen door het universum zodoende ingewilligd worden.... Ik weet niet goed wat ik daar allemaal bij moet denken. Vooral omdat volgens de leer van dit 'fraaie' geheim alles wat je overkomt eigenlijk het resultaat is van de energie die je het universum instuurt. Als ik het dus mag geloven, is kanker niet iets dat mij spijtig genoeg overkomen is, maar mijn eigen dikke schuld en had ik maar wat andere gedachten moeten hebben en andere energie moeten uitstralen. Tegenstanders van de (commerciële) heisa rond 'the secret' zijn het met me eens dat 'the secret' er inderdaad nogal een rare houding op aanneemt als het over gezondheid gaat. Het boek wijdt er een heel hoofdstuk aan, maar meent vooral dat je door positieve gedachten van gelijk welke ziekte kan genezen. Nu ga je mij niet het tegendeel horen beweren, maar met positieve gedachten alleen (zoals de "wijzen" achter 'the secret' wel beweren) kom je er, volgens mij, toch niet. Het boek gaat volledig voorbij aan de rol van een doeltreffende en aangepaste medische behandeling en wekt bovendien de indruk dat mensen die uiteindelijk toch bezwijken aan hun ziekte, eigenlijk niet genoeg positieve gedachten hadden en niet genoeg 'wilden' leven. Hmmm, ...... onnodig zeker om te schrijven wat ik hiervan denk....

Aan de andere kant, ben ik wel een voorstander van positieve gedachten en denk ik ook wel dat als je vrolijk en opgewekt door het leven stapt, je vrolijke en opgewekt gebeurtenissen en mensen aantrekt. Maar goed, dat wist ik al en daar had ik het boek dus eigenlijk niet nodig. Waren die 17 euro dan een slechte investering? Niet echt. Ik geloof in 'lotsbestemming'. Alles in het leven gebeurt om een welbepaalde reden, toevalligheden bestaan niet. Het zal dus ook wel niet toevallig geweest zijn dat ik dat boek uiteindelijk toch gekocht had en dat ik juist nu besloot om het te lezen. Ik heb momenteel namelijk een heel sterk gevoel dat ik aan het begin sta van een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Een hoofdstuk dat komaf maakt met een paar spoken uit het verleden en voorzichtig begint op te bouwen naar een 'nieuwe' toekomst. Een hoofdstuk ook, waarin bepaalde vertrouwde personages misschien naar de achtergrond zullen verdwijnen en nieuwe personages hun intrede doen. Bepaalde passages in 'the secret' hebben me geholpen om een paar waarden en principes waar ik in geloof, maar uit het oog was verloren, opnieuw uit te diepen. Het is geen boek dat ik opnieuw en opnieuw zal lezen of open slaan voor inspiratie wanneer ik het effe niet meer zie zitten, maar het heeft me wel een soort van opkikker gegeven.

Voor zij die geïnteresseerd zijn, maar ik zeg het, neem het met een korrel zout: www.thesecret.tv

 

09:40 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-07

Alive and kicking

Een dag later dan gehoopt, maar vroeger dan verwacht, ben ik terug van weg geweest.... en ik voel me goed, heel goed zelfs,... verbazend goed eigenlijk,... licht en vrolijk,....Ik heb dit gevoel al sinds vorige week dinsdag toen ik na de operatie mijn kamer weer werd ingereden....

De weken voorafgaande aan de operatie vreesde ik om de één of andere reden dat de operatie 'net iets teveel van het goeie' zou zijn voor mij. Dat ik het fysiek en psychologisch niet zou aankunnen en dat het letterlijk mijn 'druppel die de emmer deed overlopen' zou zijn. Opbeurende en goedbedoelde opmerkingen zoals: 'je vrouwelijkheid zit niet alleen je borst' (waar ik het trouwens nog altijd niet mee eens ben.), 'je kan altijd een reconstructie laten doen als je het er moeilijk mee hebt' etc. deden meer kwaad dan goed en brachten nog meer traantjes te weeg.  Ik snapte zelf niet altijd waar die angst vooral, want dat is denk ik wel het beste woord om te omschrijven wat ik voelde, voor 'na de operatie' vandaan kwam, maar ik wist wel dat ze er was en dat ik het er moeilijk mee had.

Ken jezelf eens.... niet. Tot mijn eigen grote verbazing, voel ik nu vooral opluchting en voor het eerst in maanden heb ik het gevoel dat ik 'mag' verder gaan met en denken aan de rest van mijn leven. Toen ik vlak na de operatie terug alleen in mijn kamer lag, voelde ik me zo rustig, een serene rust bijna... alsof er letterlijk een last was weggevallen. En in plaats van te denken 'mijn borst is weg', kon ik alleen maar denken,...'de kanker is weg'...

08:15 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-11-07

D-day -1

Met de precisie en toewijding van een zelfmoord terrorist die zijn laatste rituele wassing beleefd voor de aanslag, heb ik de laatste uren van mijn linkerborst gepland. Gisteren een heerlijk douche aan zee. Mijn ouders hebben een douchekamer met een zalige douchekop,... zo'n grote, waar lekker veel waterstralen uit komen,.... ik denk dat ik er, zonder te overdrijven, wel een halfuur heb onder gestaan...inzeepen, afspoelen, inzeepen, afspoelen, en dit een halfuur lang... En zo meteen neem ik hier thuis nog een lang bad met veel schuim vooralleer naar het ziekenhuis te vertrekken.

Terwijl het afscheid van mijn borst 2 weken terug nog aanvoelde als een begrafenis, voelt het nu veel meer aan als afscheid te moeten nemen van een vriendin die naar het buitenland verhuist, of naar de andere kant van het land. De laatste uren samen wil je genieten, lachen en plezier maken zonder te moeten denken aan de nakende scheiding,... nog een laatste keer samen naar het restaurantje met al die herinneringen, of die cocktail samen drinken waar zoveel verhalen aan vast hangen,.... zo voelt het nu ook aan,... alhoewel het belachelijk lijkt als ik het zeg of schrijf, maar ik wil mijn borst nu gewoon nog een paar mooie momenten schenken... de waterstralen van een warme douche, een mooie beha, de warmte van een bad....

Ik heb uiteindelijk besloten om geen 'laatste' foto's te nemen van mijn borsten in dat leuke (en by the way flaterende) zwarte kleedje met decolté,... zoals ik al zei een borst in een kadertje gaat niks veranderen aan het feit dat ze er niet meer is.... het zou toch maar een foto zijn die triestige herinneringen aan een moeilijke periode zou oproepen,.... Nee, ik heb besloten dat ik meer dan genoeg foto's heb waar mijn borsten ook op aanwezig zijn en die doen herinneren aan alle leuke en zalige momenten die ik al in mijn leven heb mogen meemaken.....

De komende week zal het dus heel stil zijn. Normaal gezien mag ik komende zondag naar huis, maar mijn oncoloog heeft me laten weten dat ik me praktisch misschien moet voorbereiden op een paar dagen extra, daar ze niet weten hoe snel de wonde zal genezen na de intensieve en langdurige chemo die ik achter de rug heb.  Ik neem mijn laptop wel mee naar het ziekenhuis, dan kan ik toch al wat gedachten 'neerpennen' in Word. En ergens koester ik ook wel de stille hoop dat ik misschien een onbeveiligde wireless connectie kan oppikken en zo alsnog op internet kan.....Knipoog

Veel liefs en tot volgende week!

11:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02-11-07

Stil

Het is hier stil deze week. Ik weet het. Heel druk heb ik het nochtans niet. Zoonlief is deze week wel vaker thuis geweest omdat de onthaalmoeder een paar dagen verlof heeft genomen, dat wel, maar verder...

Het lijkt gewoon of de woorden weggelopen zijn, alsook de emoties. Het lijkt alsof ik deze week op een soort van automatische piloot leef. Opstaan, zoonlief aankleden, mezelf aankleden, ontbijt, spelen met zoonlief, middageten, zoonlief's dutje, beetje huishoudelijk werk doen, beetje TV kijken, zoonlief's vieruurtje, spelen met zoonlief, avondeten, zoonlief in bed, beetje praten met de hubbie, zelf gaan slapen. De hubbie maakte gisteren de opmerking dat ik elke dag een beetje verder in gedachten lijk weg te zinken. Dat ik er ben zonder er te zijn. Een vriendin vond dan weer dat ik teveel babbelde over het doen en laten van Britney en Paris en leidde daar uit af dat ik met iets zat...

Ik weet dat ze gelijk hebben, dat ik met iets zit,... en ik weet zelfs wat het is, dat iets,....maar ik kan het niet verwoorden,.. zelfs niet in mijn gedachten,... en daarom is het zo stil,...

13:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30-10-07

Ik wens je tijd

ik wens je geen rijkdom en vele talenten
ik wens je een léven van tijd en momenten
momenten van vreugde,
momenten heel stil
en tijd om te zien wat je ziel van je wil

ik wens je de tijd om te doen en te denken
niet alleen voor jezelf,
maar ook om te schenken

ik wens je de tijd, niet voor haasten en rennen
maar tijd om je blijdschap
en rust opnieuw te herkennen

ik wens je de tijd, niet om leeg te verdrijven
ik wens dat veel tijd je nog over mag blijven
als tijd voor verwond'ring
en tijd voor verblijden
in plaats van de tijd op de klok zien verglijden

ik wens je de tijd om naar sterren te grijpen
en tijd om te groeien en tijd om te rijpen
ik wens je de tijd weer te hopen,
weer te minnen
geen tijd te verliezen,
maar tijd te gewinnen

ik wens je de tijd toe jezelf te ontwaren
elk uur, elke dag opnieuw als geluk te ervaren
ik wens je de tijd ook om je zelf je schuld te vergeven
ik wens je jouw tijd toe,
jouw tijd om te leven

 Ik val in herhaling, maar wat ben ik jaloers op mensen die het zo mooi kunnen zeggen....

10:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26-10-07

VIJFTV: Pink Ribbon Night op Vrijdag 26 oktober

Ik weet dat iedereen het zijne (of het hare) denkt rond de hele Pink Ribbon heisa, maar dat gaat er me deze avond niet van weerhouden om zoonlief ietsje vroeger in z'n bed te steken om het interview met Kylie Minogue te kunnen zien.... Ik beken, ik heb iets met Kylie,... ik weet niet of het is omdat ik haar vroeger (toen ik amper 10 was) heel stoer vond als Charlene in 'Buren' (ik vond Buren in z'n geheel heel stoer omdat  dat, samen met Eurosong, het enige niet-kinderprogramma was waar ik van mijn ouders mocht naar kijken), of omdat haar liedjes een hoog 'shake' gehalte hebben, of omdat de hubbie, toen we net ontdekt hadden dat ik borstkanker had, luidop de bedenking maakte: 'had Kylie geen borstkanker? En heeft zij het niet gehaald? Je gaat je toch niet laten doen door zo'n kleine prutske from down-under, hé'.... 

Vrouwen vertellen hun verhaal
In het kader van de Pink Ribbonthema-avond over borstkanker, zendt VIJFtv op vrijdag 26 oktober een exclusief interview uit met Kylie Minogue. Zij praat hierin voor het eerst openhartig over haar borstkanker.

Anne Marie Gilis ontvangt actrice Martine Jonckheere die zelf een borst liet amputeren nadat bij haar borstkanker werd vastgesteld. De tweede studiogast die opnieuw langskomt, is Sylvia Broeckaert, bekend als presentator-samensteller bij Klara, die na haar borstamputatie een volledige borstreconstructie heeft laten doen. De derde gast is Kristien die in 2006 te horen kreeg dat ze borstkanker had. Ze vertelde haar verhaal dit voorjaar in het Pink Ribbon-magazine waarvan de opbrengst integraal ging naar Kom op tegen Kanker. Anne-Marie gaat na wat er het laatste half jaar allemaal gebeurd is en hoe zij de Pink Ribbon-campagne beleefd hebben.

Positieve energie
VIJFtv-netmanager Lieve Vyverman: "VIJFtv wil met deze speciale Pink Ribbon avond de aandacht vestigen op borstkanker en mee de strijd voeren tegen borstkanker. Naast een intimistische documentaire en interviews/getuigenissen concentreren we ons vooral op positieve energie en hoe kunnen we dat beter doen dan onszelf nog eens te verwennen met Patrick Swayze in Ghost."

VIJFtv-gezicht Anne-Marie Gilis: "Ik schrik telkens wanneer ik weer hoor over iemand bij wie borstkanker is vastgesteld. Het aantal gevallen van borstkanker en zeker bij jonge vrouwen, is onrustwekkend. Het doet nadenken. Ik hoop deze vrouwen positieve energie en hoop te kunnen geven. We moeten vechten tegen borstkanker, ook dat is het toppunt van vrouwelijkheid en onze taak bij VIJFtv!"

Programma
19u55: Inleiding door Anne-Marie Gilis. Het eerste openhartige interview met Kylie Minogue. Hoe overleefde zij borstkanker?
20u30: Film: Four Extraordinary Women (2006)
22u20: Film: Ghost (1990)

11:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-10-07

'to-do' lijstje

Op één van de vele dagen die ik op de sofa heb doorgebracht had ik een mentaal 'to-do' lijstje gemaakt met grote en kleine dingen die ik zeker nog wil doen in mijn leven. Nu ben ik altijd al goed geweest in het maken van lijstjes, boodschappenlijstjes, lijstjes met mijn/de hubbie's goede en slechte kantjes, voornemens voor het goede jaar, lijstjes met boeken die ik wil lezen, films die ik wil zien, etc. .... maar het blijft vaak bij het opstellen van het lijstje, ... want vanaf het moment dat alles op papier staat, verliest het lijstje z'n magie een beetje en verdwijnt het ergens in de handtas of tussen een stampel oude tijdschriften. Daarom ook dat dit 'to-do' lijstje nooit op papier zal komen, maar veilig in mijn hoofd blijft. Er staat een beetje vanalles op dit 'beveiligde' lijstje gaande van reizen die ik nog wil maken en dingen die ik nog wil leren tot momenten die ik samen wil beleven met zoonlief en cadeautjes die ik wil kopen voor kerst. Het is zo een beetje mijn belofte aan het leven dat indien ik een tweede kans krijg, ik er volledig zal voor gaan en genieten van elk moment.

Eén van de zaken op het lijstje was met zoonlief naar een kinderboerderij gaan. En gisteren zijn we naar de kinderboerderij geweest. Ik keek er al een week naar uit! Nu is zoonlief best nog wel een beetje jong om het hele concept van een boerderij en alles wat daar gebeurd te vatten, maar hij heeft een ongewone fascinatie voor kippen en paarden, dus zijn geluk kon niet op toen er niet 5 maar wel 20 kippen rond liepen op de boerderij. Of ie evenveel genoten heeft van het uitje als ik weet ik niet, maar ik denk wel dat ie het leuk vond. Ik voelde me in ieder geval in de 7de hemel. Toen ik samen met zoonlief vol bewondering naar de traktor stond te kijken overkwam me een intens gevoel van geluk en trots. Het klinkt belachelijk, ik weet het,  maar een paar maand terug hoopte ik op en smeekte ik om een kans om nog ooit met zoonlief naar een kinderboerderij te mogen gaan, en om er dan gisteren met zoonlief te mogen staan op dat erf,... En trots omdat ik mijn belofte houd om de zaken op mijn 'to-do' lijstje waar te maken.

Maar het was wel een fysieke uitdaging. Ik was kapot gisterenavond.... voldaan en gelukkig, maar helemaal op. In al mijn enthousiasme had ik er totaal niet bij stil gestaan dat het misschien nog ietsje te vroeg was om zo'n uitstapje te doen. Maar wat we gehad hebben, kunnen ze me niet meer afpakken. En vandaag had ik toch geen plannen, dus doe ik het vandaag een beetje rustiger aan..... 

10:21 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-07

H&M, Ikea, Volvo en Zweedse vrienden

We kennen elkaar ondertussen zo'n 15 jaar, mijn Zweedse vriendin en ik. We hebben elkaar ontmoet tussen het huiswerk en de puberale hormonen door. En ookal waren we toen best anders, toch klikte er iets tussen ons. Zij had haar hart op haar tong, ik bewaarde liever de lieve vrede,.... zij zei altijd waar het om ging, bij mij moest je het soms tussen de regeltjes lezen, ... zij mocht (in mijn ogen) alles van haar ouders, ik mocht (in mijn ogen) nooit iets van mijn ouders,... zij slaagde erin alle leuke jongens aan de haak te slaan en de sulletjes te ontwijken, ik bleef met de sulletjes zitten en droomde van de leuke jongens,.... toch waren we onafscheidelijk....Liefdesverdriet, stomme ouders en dito leraars, puisten, eerste fuifjes, alles hebben we samen gedeeld... lief en leed zoals alleen twee 15-jarigen dat kunnen delen,... samen sterk, samen tegen de wereld.... onafscheidelijk... tot het moment dat ze terugkeerde naar Zweden....de eerste jaren verwaterde het contact een beetje, we gingen elk onze eigen weg,.. we hadden elk ons eigen leventje in ons eigen land. Maar telkens we elkaar spraken aan de telefoon, ongeacht of het nu een jaar of een paar maand geleden was dat we elkaar laatst hadden gesproken, leek het alsof het gisteren was dat we elkaar laatst zagen.... er waren nooit ongemakkelijke stiltes of onbespreekbare onderwerpen.

We trouwden en kregen kinderen en zagen dat het leven goed was, terwijl onze gesprekken vroeger gingen over jongens en uitgaan hadden ze nu gemoedelijk de overgang gemaakt naar boertjes, slapeloze nachten en eerste stapjes.....en toen kwam de kanker. Ik denk dat ik al een maand in behandeling was toen ik het haar verteld heb. Ik zal nooit vergeten hoe ze me onderbrak,.... iets in het zweeds riep en toen tegen me zei: 'Ok, ik heb mijn man en dochter wandelen gestuurd, ik ben er 100% voor jou'. We hebben toen heel lang gebabbeld. Over de kanker, over het leven, over de dood,....zij stelde direkte vragen, ik gaf direkte antwoorden,... ongecensureerd,... ze luisterde en liet me praten over mijn visie op de dood, over mijn angsten om zoonlief achter te laten, ....ze luisterde zonder te oordelen, zonder me te verplichten positief te blijven,... ze luisterde gewoon en stelde de vragen die ik nodig had om mijn gedachten te ordenen. Vanaf dan is ze wekelijks beginnen bellen,... elke zondagavond, ... de avond voor mijn nieuwe dosis chemo belde ze me met een dosis zweedse 'peptalk'.... soms waren het serieuse babbels, soms over koetjes en kalfjes, soms kon je horen dat we alle twee eigenlijk te moe waren voor een deftig gesprek en praatten we een beetje naast elkaar,... maar toch ze bleef bellen... en nimmer was er een twijfel in haar stem... ik zou het halen zei ze, ze beloofde me zweedse zomers, mid-zomer vieringen, Santa Lucia feestjes, een tripje met de mannen en kinderen naar Brazilië,... ze haalde haar hele trukendoos boven om mij de kracht te geven te blijven vechten.

 De laatste keer hadden we het over de komende operatie en mijn linkerborst.... een zwaar en persoonlijk gesprek,... zoals altijd luisterde ze  zonder te oordelen, zonder zich op te dringen,... toch leek het anders dan de andere keren,...er waren meer stiltes... en op een bepaald moment bleef het gewoon stil,...zij zei niets meer, ik zei niks meer,... ik hoorde haar snikken, en zonder te weten waarom begon ik ook te wenen.... zij in Zweden, ik in België....ze haatte het, snikte ze, dat ze zo ver zat, dat er zo weinig was dat ze kon doen,... dat ze niet zomaar het vliegtuig kon nemen en naar België kon komen, dat ze dat 7 jaar geleden wel nog zou gedaan hebben, maar dat ze het nu niet kon maken,... en dat ze dat haatte, dat alhoewel onze vriendschap niet veranderd was, er toch iets veranderd was, en dat terwijl ze vond dat ze eigenlijk bij mij moest zijn,.... Ik jammerde over de kanker en over hoe ze zich niet schuldig moest voelen, hoe haar telefoontjes kleine lichtpuntjes waren geweest, hoe ze meer had betekend voor mij dan ze zich ooit zou kunnen voorstellen,....zo hebben we een tijdje zitten jammeren en huilen,.... tot we ineens oude herinneringen zijn beginnen oprakelen, en voor we het wisten waren de tranen opgedroogd en lagen we plat van het lachen,... en heel eventjes waren we, ongeacht de kanker, de kinderen, de afstand en de leeftijd,... weer die twee gibberende puber meisjes van 15 die wisten dat ze samen de wereld aan konden.....

10:20 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-10-07

Energie

Mijn batterijen zijn zich weer aan het opladen en de groeiende energie toevoer voelt heerlijk aan. Sinds vrijdag voel ik me langzaam beter en sterker worden,... wat een heerlijk gevoel.... ik kan ondertussen weer gewoon naar de keuken gaan, een jogurtje halen, terug komen naar de living, beseffen dat ik een lepeltje ben vergeten en gewoon terug gaan naar de keuken zonder buiten adem te zijn of sterretjes te zien..... zalig is dat.... het huis begint langzaam weer aan te voelen als een thuis waar ik vrij kan rondbewegen, en niet langer als een gevangenis die me afzondert van de buitenwereld.

Het idee dat ik nu een paar 'vrije' weken heb vooralleer ik geopereerd word, stemt me ineens helemaal vrolijk. Niet dat ik wilde of grootse plannen heb, maar te weten dat ik bv. winterschoenen voor zoonlief kan gaan kopen zonder dat ik eerst een hele morgen moet geslapen hebben, en zonder achteraf het gevoel te hebben dat ik een marathon heb gelopen, is zo aanmoedigend en bevrijdend. Ik kijk er enorm naar uit om mijn wereldje langzaam aan weer groter te maken.... Heerlijk is het dit gevoel.....Dus als het hier de komende dagen rustig is,  weet dan dat ik van mijn herwonnen vrijheid aan het genieten ben! 

09:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-10-07

Afscheid nemen van een borst. Hoe doe je dat?

Ik kleed me uit en ga voor de spiegel staan. Ik staar haar aan. Heel lang. Het slachtoffer van deze oneerlijke strijd. Er overvalt me een droefheid. Ik weet dat het er niks mee te maken heeft, maar ik vraag me af of ik haar misschien had kunnen redden indien ik beter ‘m’n best had gedaan’, indien ik harder had gevochten. Ik schud de gedachte van me af. Ik weet dat ik er niks kan aan doen.

Ik vraag me af of ik een foto zou nemen van haar. Het idee lijkt me even logisch als raar. Ik kijk haar aan en vraag me af of ze fotogeniek is, mijn linker borst. Ik moet met mijn eigen lachen. Zie me hier nu staan. Ik besluit geen foto te nemen. Een ingekaderde borst gaat de pijn van het afscheid en verlies niet wegnemen.

Ik raak ze voorzichtig aan. Ze is warm en zacht. Ze lijkt zich van geen kwaad bewust,  bedenk ik me. Misschien is ze opgelucht dat ze nu eindelijk zo goed  als haar oude zelve is. Ik voel me schuldig dat net nu ze zich weer waardig een borst kan noemen, dat ik ze ga laten verwijderen.  Ik schud mijn hoofd. Waar ben ik mee bezig, vraag ik me af. Waarom maak ik het m’n eigen nog moeilijker dan het al is?

Ik denk terug aan alles dat we samen hebben meegemaakt. Het eerste BH’tje, de weinig tot de verbeelding overlatende topjes en decoltés in Brazillië, de ‘eerste keer’, borstvoeding, de mammografie.... we hebben een hele weg samen afgelegd. Van puber tot jonge vrouw. En binnenkort komt het moment van afscheid. Hoe je afscheid neemt van een borst weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik ze ga missen.

10:33 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-10-07

'weg'

Toen de diagnose werd gesteld, was één van mijn eerste en grootste zorgen zoonlief. Hoe zou dit alles zijn jonge leventje beïnvloeden? Van in het begin ben ik heel open geweest tegen hem. Mensen in mijn omgeving vonden het vaak overdreven dat ik een 13 maanden oud jongetje probeerde duidelijk te maken wat er met z'n mama scheelde, maar voor mij was het belangrijk, ookal besef ik ook wel dat ie er waarschijnelijk niet veel van snapte. Omdat ik besefte dat kanker en uitzaaiingen waarschijnelijk te hoog gegrepen waren voor een peutertje, beperkte ik me tot het woordje 'pijn',... mama had pijn in haar borst, in haar zij en ter hoogte van de port-a cath (om te vermijden dat ie in al z'n enthousiasme daar zou slaan of duwen als we samen aan het spelen waren) en daarvoor moest ze regelmatig naar het ziekenhuis en veel slapen. Of hij het begreep wist ik niet, maar ik dacht als ik het vaak genoeg blijf herhalen zal er wel iets blijven hangen. Nu, zoveel maanden later, weet zoonlief heel goed waar mama pijn heeft, weet ie wat het ziekenhuis is, en weet ie waarom mama veel moet slapen.

Een tijdje terug had zoonlief een verkoudheid en moest hij neusdruppeltjes nemen. Ik legde hem uit dat dat voor de pijn in z'n neus was. Toen ik een paar dagen later lag te rusten in de sofa, zei ik tegen zoonlief dat mama moe was omdat ze pijn had in haar borst. Hij keek me effe aan, liep toen weg, en kwam terug met de neusdruppeltjes die nog op tafel stonden. En heel trots schudde hij met de neusdruppeltjes op mijn borst waarna hij heel voldaan weg wandelde. Ik moet nog glimlachen als ik er aan terug denk. De onschuldige logica van een kind.

Gisteren vertelde ik hem dat mama binnenkort een paar nachten in het ziekenhuis zou moeten slapen omdat ze de pijn uit haar borst gingen weg halen. Hij wees naar mijn borst en zei 'pijn'. Ik herhaalde: Ja, mama heeft pijn in haar borst, maar die gaat de dokter weghalen.' Hij wees opnieuw naar mijn borst en zei: 'bors' en stak dan z'n handjes in de lucht en voegde er 'weg' aan toe. Ik grinnikte en zei: 'ja, mama haar borst gaat weg'. Hij klapte vrolijk en riep 'jaaaaa'. En eigenlijk heeft ie wel gelijk... is dat uiteindelijk niet de essentie.. dat de pijn in mama haar borst binnenkort weg is?..... en dat is inderdaad een applausje waard, men dunkt.

10:22 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-10-07

goed nieuws

Goh, ik weet totaal niet waar te beginnen.....er is zoveel te vertellen,.... de chemo zit erop!! Ik was zo opgelucht toen de oncoloog me dat vertelde. Een paar weken terug schreef ik nog dat ik het ergens een angstaanjagende gedachte vond om te moeten stoppen met chemo, omdat ik het ondertussen al zolang gewend ben om wekelijks mijn dosis te krijgen. Maar gisteren was ik zo blij,... de laatste weken zijn zo zwaar geweest, dat ik het gevoel had dat mijn lichaam niet veel langer zou willen meewerken met de chemo. Maar nu is het dus gedaan,...na 16 weken taxol en gemzar word me eindelijk wat rust gegund....

Verder toont de leverscan aan dat mijn lever het littekenweefsel dat er zat van de uitzaaiingen van binnenuit aan het afbreken is. Voor mij is dat op zich niet zo'n spectaculair nieuws, maar de oncoloog verzekerde me dat dit heel positief was, dat de lever zo vroeg in het genezingsproces zijn functies herneemt.

De beruchte mammo dan,... ik heb mijn oncoloog verteld over de manier waarop de dokter mij een paar slaaploze nachten had bezorgd door zo argeloos op het scherm te tikken met haar pen en de indruk te geven dat er van alles overal verspreid zat. Hij begreep mijn verontwaardiging en zei dat het waarschijnelijk de 'radiologische architectuur' van de mammo was...Wat ie daar mee bedoelt weet ik niet zeker maar het belangrijkste is dat in het verslag staat dat de tumor gelokaliseerd (dus niet overal versreid is) maar niet duidelijk afgelijnd is. In tegenstelling tot wat hij gehoopt had, is een  borstsparende operatie is geen optie. Ik ben daarentegen gerustgesteld dat mijn hele borst verwijderd wordt. De oncoloog waarschuwde wel dat alhoewel het een theoretische meerwaarde had om mijn heel borst te verwijderen, het geen waterdichte garantie was dat ik niet nog eens kanker kon krijgen in mijn andere borst.

In de namiddag had ik dan een afspraak met de chirurg om de operatie te bespreken en de datum vast te leggen..... 6 November is het zover.....dan wordt de kanker letterlijk uit mijn lijf gesneden.... gisteren was ik nog heel opgetogen over het feit en de datum. Vandaag heb ik er al wat meer dubbele gevoelens bij. Maar goed, het is onvermijdelijk en op zich heb ik alles over om die kanker uit mij te hebben.....dus we gaan nu niet beginnen leuteren.

Ik vind het best wel gek dat de behandeling nu ineens op z'n einde lijkt te komen. De chemo-fase is voorbij, de datum voor de operatie is gepland. Bovendien zal er geen bestraling volgen. Dus het lijkt wel of het na de operatie ineens 'gedaan' is. Als je dat al kunt stellen natuurlijk, dat het ooit 'gedaan' is. Ik moet wel dagelijks mijn pilletje Ferama (hormonenbehandeling) innemen en maandelijks op controle blijven gaan bij de oncoloog. Maar verder lijkt dat het wel zo'n beetje te zijn,....

De oncoloog waarschuwde me wel om het heel kalm aan te doen, niet teveel hooi op mijn vork te nemen en mijn lichaam voldoende tijd geven om te recuperen.... vandaag voelt in ieder geval nog niet veel anders aan dan voorbije dinsdagen,... behalve in mijn hoofd natuurlijk,... daar is alles net ietsje lichter en vrolijker....

 

 

10:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-10-07

Zoonlief heeft een 'Bé'.... een knuffeltje, een vodje met een paardekopje.. Nu zijn er wel meerdere bé's in het jonge leventje van zoonlief ....insecten en andere kleine beestjes zijn bé's, beren en beertjes zijn bé's, en ook andere knuffeltjes zijn bé's.... Maar het vodje met paardenkop is de über 'Bé'... het is zijn houvast na een valpartij en toeverlaat bij het slapen... Omdat Bé ooit eens een paar uur vermist bleek, hebben we een tweede identieke Bé gekocht, die nu bij de oma ligt. Dus als zoonlief bij oma logeren gaat, dan blijft Bé hier omdat er aan de kust een tweede Bé is.

Zoonlief is momenteel bij oma gaan logeren. En ookal kan ik genieten van de stilte in huis als mijn kleine stoere jongen er niet is,... toch mis ik hem vaak op zo'n momenten.... dan zit ik in z'n kamer en besluipt me de gedachte (en vaak ook de traantjes) dat de kans bestaat dat er misschien een moment komt dat ik hem bij mij zal willen hebben, maar dat het niet meer kan omdat de kanker toch de winnende bovenhand neemt, en dat ik dan misschien spijt ga hebben van alle keren dat ie uitslapen ging bij oma en dat ik hem niet bij mij had.... Zo ook gisteren,... en tussen mijn tranen door viel mijn oog op Bé...Ik heb Bé genomen, en net zoals zoonlief altijd doet tussen mijn hoofd en schouder gekneld en ben met het dekbed over mijn hoofd in bed gaan liggen en heb gehuild, gehuild, gehuild tot ik uiteindelijk in slaap ben gevallen.... Ik weet dat het nutteloos en belachelijk is om jezelf de vraag te stellen 'waarom overkomt kanker nu juist mij?', maar soms kan ik er niet aan doen, en zou ik er alles voor over hebben om het antwoord te weten....

Is het dat ik te veel genoot van het leven, of net niet genoeg...

Is het omdat ik vorig jaar ooit eens 2 keer in dezelfde week Mc Donalds heb gegeten?

Is het omdat ik teveel geloofde in mijn eigen, of net niet genoeg....

Is het omdat ik de slechte gewoonte had om seedless druiven uit een plastiek bakske nooit te wassen vooralleer ik ze in mijn mond stak?

Is het omdat ik niet dankbaar genoeg was voor wat ik had, of was ik te dankbaar....

Is het omdat ik op een luie dinsdagavond wel eens mijn avondeten durfde over te slaan en gewoon een zakje chips voor TV at?

 Is het omdat ik nog zoveel dromen had, of heb ik er niet genoeg.....

Is het omdat sinds de geboorte van zoonlief sport zich beperkte tot een wandelingetje tot aan de bus of een wandeling aan zee?

Uren heb ik er al over gepiekerd....en ik weet dat ik het antwoord nooit zal weten, maar soms is de drang om het te weten zo groot en zo sterk dat ik mijn eigen gek maak. Want moest ik de kans krijgen te genezen van deze kanker dan zou ik zoooo graag willen weten wat ik moet of niet moet doen om te vermijden dat het terug komt...

09:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

12-10-07

Mammo

De voorbije maanden heb ik al verschillende onderzoeken laten doen. En terwijl ik in het begin nog angstvallig probeerde de gezichten van het verpleegkundig personeel te lezen in de hoop zo te achterhalen of de resultaten al dan niet positief waren of niet, heeft de ervaring me ondertussen geleerd dat die mensen hun job routinematig doen en gewoon moeten zeker zijn dat de machine's werken en dat alles dat op de scan of echo moet staan er ook wel degelijk op staat. De evaluatie van de scan wordt gedaan door een onzichtbare dokter die mij niet kent of ooit gezien heeft en vormt de basis voor de conclusies van mijn behandelende oncoloog.

Groot was dan ook mijn verbazing toen er bij de mammo meteen naar oude mammo's werd gevraagd. Toen ik zei dat mijn oncoloog had gezegd dat ik mijn mammo's maandaag moest meebrengen voor de bespreking van de onderzoeksresultaten, zei ze dat ze mijn geval met de dokter zou bespreken. De verpleegster kwam terug en nam een mammo en wees me op het belang van altijd oude mammo's mee te nemen omdat ze anders niet konden vergelijken en geen evolutie konden vast stellen. Voor mijn tegengepruttel dat ik dacht dat er vandaag alleen een mammo zou genomen worden en dat de oncoloog de vergelijking tussen de nieuwe en oude mammo zou maken, had ze weinig gehoor. 'Zo gebeurde de zaken niet in het ziekenhuis' was al dat ze me wist te meldden alvoor ze naar een ander kamertje bracht waar de dokter een echo van mijn borst zou nemen.

Ik lag nog maar goed neer, of er kwamen 2 dokters al babbelend binnen. Vraag me niet wat ik heb tegen dokters die al babbelend een ruimte binnen komen waar een patient wacht, maar het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel. Het geeft een indruk dat ze je er maar effe tussendoor bij nemen en eigenlijk niet kunnen wachten hun gesprek verder te zetten. De vrouwelijke dokter stelde zich voor en zei dat ze zonder oude mammo's weinig zou kunnen doen. Ik beloofde haar dat ik zou proberen ze nog diezelfde dag binnen te brengen. Ze kijkt naar mijn nieuwe mammo die op het scherm verscheen en vroeg me of ik wist hoe groot de tumor was op het moment dat de eerste mammo genomen was, ik zei dat ik dacht dat ie 6 op 8 cm was. Ze bevestigde dat ie ondertussen wel gekrompen was. Ze haalde het echo apparaatje boven en drukte er mee op mijn linkerborst. De mannelijke dokter zei meteen: 'hoe begin je zoiets te meten?' Zij antwoordde hem met: 'ja, het zit overal.' En om haar standpunt kracht bij te zetten tikte ze met haar pen op het scherm. Daar, daar, daar, daar, daar, daar,....Het tikken leek niet te stoppen. Ze zette het echo-apparaatje terug in z'n houder en zei dat ze zonder oude mammo's geen objectief verslag kon maken, dus dat ik die haar moest bezorgen en dan zou ze ervoor zorgen dat ze een evaluatie klaar had tegen maandag. Ze draaide zich om en tegen dat ze aan de deur waren, waren ze alweer in een gesprek verwikkeld. De  deur klikte dicht. Ik staarde naar de monitor... en probeerde me te herinneren wat de oncoloog had gezegd telkens we een scan bespraken, zwart was niet goed,... maar grijs op een lever scan ook niet,.. zou dat ook tellen voor een echo van een borst? Ik zag veel grijs, veel wit en veel zwart,... geen plekken, maar eerder slierten,....ik probeerde op basis van de cijfertjes die op het scherm stonden te achterhalen of ik naar een uitvergrote cm of 2 of 5 van mijn borst zat te kijken. Ik vloekte stil. Weer 3 dagen dat ik me zot zou piekeren. Ik was kwaad op mijn eigen dat ik me zo laten doen had, dat ik niet gereageerd had en vroeg wat ze bedoelde met 'daar, daar, daar,...'... Maar ik was ook zo verschoten, ik had niet verwacht dat er iets zou gezegd worden, en als er dan wel al iets zou gezegd worden, dat het in dezelfde lijn zou liggen als de resultaten van de voorbije onderzoeken. 

'daar, daar, daar, daar'... ik probeer er niet aan te denken, maar het gonst door m'n hoofd.

09:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

10-10-07

T(est)-Day

Morgen is T-day.  Een nieuwe T-day.  Scan. Echo. Mammo. Alles. The full package. De resultaten moeten bepalen of we nog verder gaan met chemo en wat er met mijn linkerborst gaat gebeuren. Meestal geeft het vooruitzicht op onderzoeken me een energie-boost omdat ik weet dat de resultaten een beter zicht kunnen geven op het verdere verloop van de behandeling. Maar niet deze keer, .... mijn batterijen zijn op, en de oplader is zoek. Ik kan niet meer....Ik ben zo moe, en dat is dan nog een understatement. Ik ben op, kapot,....uitgeput,... Ik weet dat het er bij hoort, maar toch....

 

10:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09-10-07

De rolstoel

Mijn moeder zeurde er al een paar maanden om,.... om mij eens in een rolstoel op de dijk te 'mogen' rondduwen. Ik verzette me hier pertinent tegen.... 'k weet niet of het het geruite dekentje was dat ik er me bij inbeeldde, of de blikken van de mensen die ik dacht te krijgen, maar mij zou ze niet in een rolstoel krijgen.... I have my pride...... tot dit weekend dus..... Ze had het al met veel toeters en bellen aangekondigd dat ze me dit bewuste weekend in een rolstoel zou krijgen en dat we minstens 2 uur zouden gaan wandelen....

Was het het vooruizicht op mooi weer of het feit dat mijn wereldje de afgelopen weken wel heel klein was geworden wegens te zwak om meer dan 10 stappen te verzetten,.... ik weet het niet, maar ik ben overstag gegaan....'k denk dat mijn moeder haar geluk niet op kon....en nog voor ik me kon bedenken had ze al een rolstoel gehuurd en stond er een best wel hip exemplaarke voor de deur. Zoonlief vond het best wel spannend... zo'n 'kinderwagen' voor mama....

Voorbije vrijdag en zaterdag heb ik dus voor de eerste keer in maanden weer een paar uur op de dijk doorgebracht. Alle andere keren dat ik bij mijn ouders aan zee was, beperkte mijn uitjes zich tot de 700m van het appartement tot aan de dijk en dan 15 min. wandelen naar rechts of links. Effe rusten op een bankje of terrasje en dan weer terug naar huis. Ook wel gezellig hoor, maar zoals ik zei, je wereldje wordt wel klein zo. Vooral dat ik sinds de geboorte van zoonlief enorm kon genieten van lange wandelingen op de dijk....

Niet zeggen tegen m'n moeder, hé, maar ik wou dat ik het al veel eerder eens had uitgeprobeerd. Ik moet toegeven dat ik enorm genoten heb van mijn uitje in de rolstoel.... een geruite dekentje werd niet bij de rolstoel geleverd en mijn moeder had er geen liggen, dus die drempel was al weg, en de nieuwschierige blikken van mensen (als er al waren- want het viel me op dat er best wel veel mensen rondgeduwd worden in een rolstoel op de dijk) heb ik gewoon genegeerd ... En hoe belachelijk raar het ook moge klinken het voelde als een soort van overwinning, of misschien beter een soort van bevrijdend gevoel, toen ik over het punt rolde waar ik meestal moest zeggen: 'mensen, verder gaat niet meer voor mij'... Het zonnetje, het ongegeneerd naar mensen kijken, de extra tijd met zoonlief en mijn ouders (want anders blijf ik altijd alleen achter als mijn ouders gaan wandelen zijn met zoonlief),... ik heb er zooo van genoten!! Voor mij had de wandeling best want langer mogen duren...Knipoog

09:59 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-07

de zee en de zon

Zoonlief en ik genieten momenteel van een paar daagjes zee bij oma en opa. Ik weet niet wie er het meest van geniet, .... zoonlief van de gekke fratsen van de opa, of ik van het zalige 'ik laat alles voor mij doen door mijn lieve mama'...

11:25 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-10-07

borstsparende operatie

15 oktober heb ik een afspraak met de chirurg om 'mijn' operatie te bespreken.... en meldde m'n oncoloog gisteren vrolijk, er is geen enkele reden waarom het geen borstsparende operatie zou kunnen zijn. Terwijl het een 5 maand terug niet eens een optie zou geweest zijn omdat de tumor veel te groot was, is de tumor ondertussen zo klein geworden dat het een realistische en voor de oncoloog gewenste optie is. Alleen een scan en mammografie moeten uitwijzen of het technisch mogelijk is om met een borstsparende operatie mogelijk is om alles weg te halen wat er zit. Maar zei ie, met een geruststellende glimlach, ze kunnen al veel de dag van vandaag, dus ze zouden mijn borst wel kunnen redden.

'En als ik dat niet wil', vroeg ik hem. 'Wat als ik liever heb dat mij hele borst wordt verwijderd.' Ik voelde hoe m'n stem trilde op het moment dat ik het zei. Hij keek me onderzoekend aan, en zei dat met zijn ervaring, en met de vooruitgang die ik geboekt had over de voorbije maanden, hij echt niet dacht dat het nodig was om alles te laten verwijderen. Ik vertelde hem toen over de pijn die ik in mijn rechterzij voelde, geen bijzondere pijn, gewoon spierpijn bij het liggen, maar hoe ik gepanikeerd had toen ik ze donderdagavond voor de eerste keer voelde. Hoe ik er binnen de 3 seconden van overtuigd was dat de uitzaaiingen terug waren. Hoe ik vroeger zo niet was, en hoe ik zo niet wou zijn voor de rest van mijn leven. Hoe ik niet wou dat elke pijnscheut een onmenselijke paniekreactie zou teweeg brengen, hoe ik niet wou dat pijn een obsessie zou worden voor mij .... en dus dat ik misschien wel liever die borst gewoon liet weg halen. (De tranen rollen opnieuw over mijn wangen nu dat ik het hier neerschrijf. Want natuurlijk zou ik ook liever mijn borst houden, en wou ik ook dat ik geen keuze hoefde te maken...) De oncoloog begreep mijn ongerustheid en verzekerde me dat ik als patient het recht had om niet akkoord te gaan met hun advies en dat als ik me beter zou voelen indien mijn hele borst zou verwijderd worden, dat ze die wens dan zeker zouden respecteren. Maar dat is het hem nu juist, dit is geen wens van mij,.... verre van,... het is een keuze, ja,... maar geen wens... Die verdomde kanker toch hé....waarom moet die zoveel nemen en eisen,.....

En ja, ik weet dat veel vrouwen niet eens de keuze krijgen,... en dat in hun ogen ik nu misschien reutel over een luxe-probleem, en dat ik een reconstructie kan laten doen,... en dat vrouwelijkheid zoveel meer is dan een stel borsten,... dat weet ik allemaal en ben ik me heel bewust van,....en wat is een borst uiteindelijk in vergelijking met een grotere vorm van zekerheid? ... peanuts, niks dat weet ik.....maar toch...

Ik weet dat ik gewoon dankbaar zou moeten zijn dat ik nog leef, dat ik een tweede kans krijg,.... en dat ben ik ook, ik ben ongelooflijk blij en dankbaar,..... maar als ik heel eerlijk ben, ben ik ook ongelooflijk kwaad omdat zoonlief nooit een broertje of zusje zal krijgen, omdat ik ervoor 'kies' een borst te laten weghalen, omdat de kans groot is dat van het pilletje dat ik binnenkort ga moeten nemen om mijn  lichaam in een meno-postale staat te houden, ik tot 15 kg kan bij komen,.... Mijn omgeving heeft het over 'mijn overwinning' op kanker,...ik durf dat woord nog niet in de mond nemen, maar ik vraag me soms wel af, de dag dat het zo ver is, dat ook ik durf stellen dat ik kanker overwonnen heb, hoe gehavend ik uit de strijd ga komen... 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-09-07

Basta!

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze,.... en ik ben aan mijn laatste chemo loodjes begonnen. Na weken, wat zeg ik, maanden dapper gestreden te hebben, lijkt mijn lichaam de handdoek iets te vroeg te willen neerwerpen. Ik voel al een tijdje dat het moeilijker werd om te recuperen tussen de wekelijkse chemo-sessies door, maar nu is ook de misselijkheid en het braken terug. Eten smaakt niet, en de gedachte aan water alleen al doet me overgeven,... dus zitten we weer aan het appelsap en de joegoertjes...en beperken mijn 'uitstapjes' zich tot de 15 stappen tussen de sofa en het toilet,... 16 weken taxol en gemzar.... ik zal het geweten hebben......

08:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

27-09-07

PC -trouble

Ben een tijdje out geweest. Mijn gloednieuwe laptop leek er nu al de brui aan te geven. Niet willen opstarten,... blokkeren, internet verbinding die om de 3 minuten weg valt....En nu ineens wil ie weer mee...En ikke blij, want heb momenteel totaal de energie niet om naar de winkel te gaan waar ie aangekocht is geweest om hem daar te laten maken.

 

09:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-07

scampi's en mijn oude ik

'Ik wist niet dat vermoeidheid zo'n pijn kon doen', zucht ik. Stilte aan de andere kant. 'Goh ja', onderbreekt mijn gesprekspartner de stilte lachend, ' met het goede nieuws van begin deze week, lijkt het wel of ik vergeten ben dat je natuurlijk nog ziek bent. Ik kan me voorstellen dat de vermoeidheid moet doorwegen', vervolgt ze, ' maar allé, het is het toch allemaal waard hé.' Hummm, tuurlijk, is het het allemaal waard, but that wasn' t the point I wanted to make,... ik wou gewoon een beetje leuteren over die vermoeidheid waar ik geen vat op heb... en die mijn hele zijn, doen en laten bepaald en overneemt.

Later die avond. 'Het gaat niet, hé' zegt de hubbie, terwijl ie geconcentreerd z'n scampi ontleed. 'Nee', zeg ik, 'ik ben zooooo moe, maar zooooo moe, zo moe dat het pijn doet.'.... 'Dus je hebt pijn?' vraagt ie terwijl hij de pootjes van het scampi lijfje rukt.....'Bovenop de vermoeidheid, ja, .. heb ik ook spierpijn en gewrichtspijn', antwoord ik terwijl mijn scampi onthoofd. 'Dan neem je toch een Dafalgan?' zegt ie terwijl ie het scampi hoofdje van m'n bord vist en leegslurpt ( ja, de hubbie doet dat,... het is volgens hem het lekkerste deel van de scampi en dus zonde om weg te smijten.). Ik kijk hem gestoord aan en zeg: 'Komaan, moeten we dit gesprek nu weer opnieuw hebben? Je weet hoe ik over pijnstillers denk,... het is mijn ding niet,... als mijn lichaam pijn heeft dan wil ik het weten, dan wil ik het voelen,....en niet verdoven met een pijnstiller die de pijn welliswaar stilt, maar de oorzaak niet aanpakt.'....'Hmm, zegt hij, terwijl ie z'n vingers aflikt, 'dan zal het wel meevallen met die pijn van jou,... want als ik pijn heb, dan moet ik een Dafalgan hebben anders functioneer ik niet meer, zo erg is die pijn.'..... hmmm, denk ik, dat weet ik,... als jij pijn hebt, dan lig je meteen op sterven, en kan alleen de dokter op de spoeddienst je geruststellen dat het maar hoofdpijn of een stijve spier is.... ' ach, zeg ik en kuis m'n vingers af aan een servietje, laat ook maar, je kunt het niet snappen.'...'Nee', zegt de hubbie, terwijl ie me ietwat droevig aan kijkt, ' daarin heb je gelijk,... ik snap niet wat het is zo vermoeid te zijn dat het pijn doet, en evenmin snap ik dat als je pijn hebt, je geen pijnstiller wilt nemen. Maar', vervolgt hij vrolijk, ' nog 3 weken en je bent er van af. En dan ben je weer de oude.' Waarbij hij triomfantelijk een scampi in z'n mond steekt en met z'n vettige hand zachtjes op m'n knie slaat.  

Ik kijk naar de vettige afdruk op m'n broek en zeg niks. Soms wou ik dat de dingen zo simpel lagen als de hubbie het voorstelt... Maar ik weet dat het binnen 3 weken nog lang niet afgelopen is. De chemo stopt dan wel misschien, maar ik ben er dan nog lang niet 'van af'. En die oude ik,....ik vrees dat die nooit meer terugkomt. De oude ik is ergens in de strijd tegen de kanker gesneuveld,.... wanneer weet ik niet juist, maar ik weet wel dat ze er niet meer is....In stilte is ze heengegaan, zonder waarschuwing, zonder afscheid, ...Ineens was ze er gewoon niet meer. Misschien is dat wel het grootste offer dat kanker eist... het besef dat je niet meer bent wie je ooit was, en dat je ook nooit meer die persoon zal kunnen zijn...

Mijn nieuwe ik is er nog niet....ik merk wel al een paar trekjes die me helpen te ontdekken wie die nieuwe ik zal zijn,... maar ze ze heeft geen haast, mijn nieuwe ik,... dus zit ik momenteel in een soort twilight zone....en is het gewoon nog steeds me, myself and cancer.....

10:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

19-09-07

Zaterdagmorgen

Zaterdagmorgen is heilig voor mij.... Het had z'n sacrale status al verworven toen ik nog deel uitmaakte van de werkende bevolking, maar nu nog kan ik zo genieten van 'onze' zaterdagmorgens....De hubbie moet vaak werken op zaterdag,... en dan hebben zoonlief en ik het huis dus voor ons alleen.....En reken maar dat de muizen dansen als de kat van huis is.... Vanaf het eerste teken van leven in de slaapkamer van zoonlief tot het moment dat ie z'n middagdutje doet worden alle pedagogische regeltjes en regelmaat ongegeneerd genegeerd.... Op zaterdag morgen leven we ons volledig uit... Dollen in het grote bed van mama en papa, boterhammen eten voor de TV, 4 keer dezelfde bumba of Nijntje aflevering zien, in de pyama door de tuin hollen, dansen op en meebrullen met foute muziek... alles mag, alles kan,... the sky is the limit....Ik ben dan ook altijd redelijk verontwaardigd als er onverwacht bezoek aan de deur staat.

Zo ook deze zaterdag,....Ik was net uit volle borst 'verdomd (vergeef me m'n duits) ich liebe dich' aan het meebrullen terwijl zoonlief vrolijk klappend achter me aan huppelde, toen de bel ging. Enigzins betrapt keken we elkaar aan,....konden we nog doen alsof er niemand thuis was? Hmm, moeilijk waarschijnelijk, want de muziek stond redelijk luid... Er zat niets anders op dan de deur te openen,.... zoonlief was ondertussen zoiezo al enthousiast naar de voordeur gelopen in de veronderstelling dat het of 'ama (oma)', 'pepe (z'n peter)', of 'amo(Armand de buurman)' kon zijn,...But no such luck,.... voor ons stond een vrouw van middelbare leeftijd met een keurig gestrijkte rok tot over de knie en een wollen gilletke, in het ene hand hield ze een boek vast en in het andere een aktetasje,.... een Jehova getuige!!!

Ik heb niks tegen die mensen, laat dat duidelijk zijn. Maar lang, lang geleden, toen ik nog jong en naïef was (we zullen het daar maar op steken), heb ik zo'n getuige eens binnengelaten, omdat ik het 'zielig' vond voor het menske dat ze op een zaterdagmorgen waarschijnelijk heel veel deuren op haar neus kreeg,....bleek dat menske helemaal niet zo zielig te zijn als ze eruit zag. Het was een bikkelharde tante die me het woord van God kost wat kost verkocht zou krijgen....Op alles had ze een weerwoord klaar, en bij elk sputterend woord van mijne tewege groeide haar overtuiging dat mijn arme ziel moest gered worden..... Needless to say, dat ik hier totaal geen zin in had op 'onze' zaterdagmorgen....De Jehova getuige had zoonlief ondertussen al overladen met complimentjes en zelfs al in z'n wang geknepen,... ik keek met lede ogen toe,.... toen richtte ze zich tot mij en zei ze vrolijk dat ze met mij kwam praten over God..... Ik zuchtte, en zei dat dat heel vriendelijk was maar dat ik niet geïnteresseerd was....Ze keek me onderzoekend aan en zei dat ze het wel begreep, want ik was immers islamitisch, maar dat ze toch blij was dat ik geloofde in de Goede Heer...Voor een seconde keek ik haar vertwijfeld aan,... huh, islamitisch? ....'Niet laten merken dat je verward bent' flitste het door m'n hoofd, 'laat haar denken wat ze wilt,...als je het goed aanpakt sta je binnen de 3 seconden weer te shaken met zoonlief'.... Ik knikte, en zei dat ze gelijk had..... ze wenste me nog een prettige dag en ramadan en weg was ze..... het was pas toen de voordeur terug in het slot klikte, dat ik besefte dat ze zich waarschijnelijk had laten (mis)leiden door de sjaal die rond m'n hoofd gedrappeerd zit.....Ik moest er om glimlachen,...Had ik dan het enige 'voordeel' van kanker gevonden? Het houdt jehova getuigen buiten?....In ieder geval,... Ik heb 'verdomd, ich liebe dich' op repeat gezet en onder het aanmoedigend geklap van zoonlief, verder gebruld alsof we nooit onderbroken waren!!!

10:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-09-07

PET scan: de resultaten

Gisteren heb ik gehuild.... van vreugde... toen de dokter het goede nieuws meldde, vulden mijn ogen zich spontaan met tranen, ... alle spanning van de afgelopen maanden, alle hoop, alle wanhoop die ik de voorbije maanden gevoeld heb, rolden nu over mijn wangen,... grote, zoute tranen vonden hun weg naar mijn mond,... een mond die geen second stil stond: was ze wel zeker, was de scan wel goed gelukt, deelde de andere oncoloog ook haar mening? .....Ja, verzekerde ze me, meerdere oncologen hadden mijn scan en medisch dossier gezien, en iedereen was het er over eens..... Mijn evolutie is het soort van medisch wonder dat hen op de been houd, dat hun de moed geeft om hun job dag in dag uit te doen. Mijn kanker en mijn lichaam zijn de uitzondering op de regel ... als ik hen mag geloven een klein medisch wonder.... De uitzaaiingen die een paar maanden terug nog een grote zwarte vlek op de scan waren en half m'n lever in beslag namen, zijn niet meer zichtbaar,....en de woekerende tumor in mijn borst, die in april nog de grote leek te hebben van mijn galblaas, is nu niet veel groter meer dan een naaldenkopke ....

Nu ben ik de voorbije maanden heel wat wijzer en realistischer geworden, en weet ik ook dat een individuele, of zelfs verschillende individuele cellen niet zichtbaar zijn op een scan,.... dus op zich kan er misschien nog wel 'iets' zitten in mijn lever,... en is misschien nog niet àlles weg,....en 'onzichtbare' dingen baren me misschien wel  evenveel zorgen als zichtbare dingen,.....vooral als ik bedenk dat de oncologe me had gezegd dat de kans dat uitzaaiingen volledig verdwijnen heel klein is,... aan de andere kant, als ze spreken van een medisch wonder, misschien behoor ik dan wel niet bij die kleine kans....Uiteindelijk heb ik sinds het begin van mijn kanker avontuur altijd al bij de kleine kansjes gezeten hé.... "een kleine kans borstkanker te krijgen op 28".... "een kleine kans (5-10%) dat ik het haal"  ....." een kleine  kans dat mijn lichaam goed reageert op de wekelijkse chemo" dus waarom zou ik nu eigenlijk ook niet die kleine kans hebben dat de uitzaaiingen inderdaad volledig verdwijnen...

Ik blijf voorzichtig hé,... blij, gelukkig, overgelukkig zelfs,.... ik heb gisteren samen met zoonlief en de hubbie verschillende vreugdedansjes rond de tafel gedaan, ...maar toch voorzichtig .... het einde van de behandeling komt misschien wel in zicht, maar we zijn er nog lang niet..... Ik heb nog 3 zware (volledige dosis) chemosessie voor de boeg, waarna er wordt overgegaan op Feraman (?? kan dat?). Een pilletje dat ik dagelijks moet nemen en mijn lichaam in een menopostale staat moet houden. Als de situatie gedurende 2 maand stabiel blijft dan, zullen ze de tumor verwijderen met een borstsparende operatie, gevolgd door bestraling om de laatste restjes kwaad letterlijk weg te branden....

Het voelt wel raar, hoor,.... zelfs een beetje eng te weten dat ik binnenkort stop met chemo ... Ookal heb ik er zo vaak op gevloekt en vervloekt,... toch lijkt het nu dat ik afscheid moet nemen van een 'strijdmakker' en dat ik en mijn lichaam er binnenkort alleen voor staan .... dat het nu aan 'mij' is om te bewijzen dat ik het ook in mijn eentje aan kan.....

Maar daar gaan we nu nog effe niet aan denken,... ik ga genieten, genieten, genieten van mijn goede nieuws,.... en reken maar dat er desondanks de vermoeidheid nog heel veel vreugdedansjes rond de tafel zullen plaats vinden....

09:29 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

16-09-07

Hollywood killed romance, volgens de hubbie

De hubbie en ik hebben een héél uiteenlopende visie op romantiek.... 8 jaar geleden toen we elkaar nog vollop aan het ontdekken waren, wilde hij wel eens een toegeving doen en verraste hij me wel eens met een gedichtje, een bloempje of een origineel cadeautje, ..... maar sinds we getrouwd zijn, krijg ik met een beetje geluk een bos rode rozen op onze trouwdatum en sinds kort ook op moederdag,... maar verder,... nada, nothing, noppes de botten, om nog maar te zwijgen over kleine lieve briefjes, etentjes bij kaarslicht en andere onverwachte cadeautjes waar wij vrouwen zo gek op zijn,....Als ik het onderwerp opbreng, dan krijg ik gegarandeerd een hele monoloog over hoe het eigenlijk allemaal Hollywood z'n fout is....huh???....Volgens hem dringt Hollywood immers een onnatuurlijk beeld van de man op en heeft het romantiek zodoende langzaam vermoordt, want, nog steeds volgens de hubbie.... hoe kunnen bloemen, etentjes en briefjes op de ijskast nu nog romantisch zijn,... ales elke A en B film het 'misbruikt' om z'n vrouwelijk publiek aan te dikken?...*diepe zucht*... whatever,... misschien heeft ie wel gelijk, but please forgive me than for being (a hairless) bimbo die toch wel kan genieten van deze commerciële romantiek...

Het toppunt van romantiek voor de hubbie is... wanneer ik naar de keuken ga om iets te gaan halen voor mij, en dan terug kom met ook iets voor hem,... olijfjes, iets om te drinken, ongeacht wat,... maar het feit dat ik iets meebreng zonder dat hij er om heeft gevraagd, vind ie zooooo romantisch en het ultieme bewijs dat we op dezelfde golflengte zitten,.....???....Ach, uiteindelijk is het wel gemakkelijk voor mij,... veel moeite moet ik niet doen,.. gewoon nu en dan eens tijdens de reclame naar de keuken gaan, en de hubbie z'n avond is ook weer goed...

Groot was dan ook mijn verassing, toen de hubbie deze morgen terug kwam van de markt met een grote bos bloemen....(moederdag? no...trouwdatum? no.....)... Z'n ogen glunderden toen ik hem onderzoekend aankeek... 'Dat had je niet verwacht hé?' zei hij trots, 'en er is meer. Weet je waarom je deze bloemen krijgt?'... Het weinige dat nog overblijft van mijn wenkbrauw had zich ondertussen al gebogen tot een frons om mijn onderzoekende houding kracht bij te zetten..... 'wel', vervolgde hij, ' met deze bloemen wil ik je er  gewoon aan herinneren dat het leven, en het leven met mij erin, de moeite waard is om voor te vechten.... want je weet nooit wat er je nog allemaal te wachten staat,..... er zullen nog wel een paar ruzies komen,... maar wie weet ook nog heel veel onverwachte 'romantische' momenten.... en die wil je toch niet missen, hé'...

I was speechless.... De hubbie is nooit een man van veel woorden geweest, maar als ie dan iets zegt, dan is het wel raak.....

14:11 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-09-07

Niet...

Niet de kanker doet zo'n pijn
maar het veranderde leven
het anders zijn
De kanker voel je niet
die zie je in de ogen van de mensen
om je heen
die je liefhebben
En machteloos toezien hoe een
onzichtbare vijand
sloopt wat ze kennen
Ik ken de wapens niet en voel
me onbeschermd en overgeleverd.

Niet de kanker doet zo'n pijn
maar het overgeleverd zijn
aan vreemde handen en ogen
aan vreemde bedden en slangen die
me kluisteren
Terwijl ik alleen maar vrij wil zijn
Van de angst, van de schrik,
van het veranderde ik.

Maar ik geef de moed niet op.
Niet dus.

Lisan Lauvenberg

Sommige mensen kunnen het zo mooi en duidelijk uitdrukken...

10:01 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-09-07

PET scan

Gisteren werd ik weer in het ziekenhuis verwacht, voor een PET scan deze keer....Aan de hand van een PET scan kan men nagaan of de tumor en de uitzaaiingen nog grotendeels bestaan uit actieve kankercellen of dat er ook al een deel littekenweefsel 'bij zit'.... Heel spannend, want het is sinds midden juni geleden dat er nog eens naar de tumor in mijn borst is gekeken. De resultaten krijg ik maandag te horen,... wat wil zeggen, wachten, wachten en nog eens wachten.....

09:55 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-09-07

Mijn collega's...

Het is een groot cliché, dat je in moeilijke tijden ontdekt wie je vrienden zijn,..... maar het zou geen cliché zijn moest er ook niet wat waarheid in zitten...Toen mijn kanker werd vast gesteld, wist ik meteen dat ik op de onvoorwaardelijke steun van mijn familie en vrienden kon rekenen... maar ik had nooit verwacht zoveel oprechte steun te krijgen van mijn collega's....kaartjes om me op te beuren, bloemen om me er aan te herinneren dat ze aan me denken, e-mails met 'workfloor' nieuwtjes, telefoontjes om te horen hoe het met me gaat, de meest uiteenlopende cadeautjes, bezoekjes om te zien hoe het met me gaat, SMSjes op m'n chemo dag ... Zelfs nu nog, na 4 maand, word ik er wekelijks nog meermaals aan herinnert dat er ergens in het centrum van Brussel een groep mensen is die intens met me mee leeft.....Ik had dit nooit verwacht zoveel oprechte steun te krijgen uit een onverwachte hoek...

Eind november 2003 werd ik aangenomen door een internationale financiële instelling als interim kracht om documenten te scannen voor het electronisch archief. De job was niet echt uitdagend, maar precies wat ik zocht. Ik was er immmers heilig van overtuigd dat mijn 'bijdrage' in de financiële wereld van tijdelijke aard zou zijn. Ik ben een 'people persoon' en cijfertjes zijn totaal mijn ding niet,....Dus ik bleef solliciteren bij instellingen en organisaties die strookten met mijn idealen, ik nam deel aan de meest uiteenlopende toegangsexamens, maar verder dan een teleurstellend sollicitatiegesprek of een plaats op een wachtlijst geraakte ik niet. Om de eentoningheid van het scannen een beetje 'op te vrolijken' vatte ik de documenten bij momenten ook samen, wat mijn collega's wel konden apprecieren. Zodoende ontdekten m'n collega's dat ik meer in mijn mars had dan alleen maar scannen,... ik mocht al eens een wet opzoeken of achtergrond informatie checken voor een dossier. Het viel me op dat Compliance (anti-witwaspraktijken en anti-terrorisme financiëring), de afdeling waarop ik werkte, heel weinig te doen had met cijfertjes, maar eerder met wetten, het interpreteren van wetten, het opstellen van interne beleidsdocumenten, het trainen en informeren van personeel over witwas- en terrorisme financiëring technieken, het opvolgen van de wereldpolitiek en anticiperen op de mogelijke invloed dat zou kunnen hebben op ons klantenbestand en de financiële wereld, bijstand leveren aan interne afdelingen die juridische kwesties moeten oplossen,... allemaal dingen die op zich wel heel interessant waren,... Maar ja, het was en bleef de financiële wereld,.... and that wasn't my cup of tee.

Na 9 maanden werd ik voor de keuze gezet. Mijn interim contract kon niet meer verlengd worden, maar indien ik interesse had... er lag een vast contract op mij te wachten. De bal lag in mijn kamp....ik heb er een paar slapeloze nachten over gelaten,.... But who was I kidding, ik reageerde steeds minder vaak op een advertentie en de motivatie om nog aan toelatingsexamens deel te nemen was ver zoek. Tot grote vreugde van mijn 2 collega's heb ik getekend en werd ik Compliance analyst. De voorbije jaren zijn niet altijd een joyride geweest,... ik ben een jong ding met een diploma communicatiewetenschappen temidden van een bende zelfzekere en ervaren bedrijfsjuristen... en net zoals 'wij', gewone mensen zal ik maar zeggen, vooroordelen hebben over advocaten en juristen, hebben 'zij' dat ook over ons. Ik heb vaak het gevoel gehad niet serieus genomen te worden, en dat teksten en memo's van mijn hand, altijd net ietsje voorzichtiger bestudeerd worden,.... niet totaal onterecht natuurlijk, ik ben de eerste om toe te geven dat ik geen juridische achtergrond heb, en dat ik vaak de indruk heb dat juridische teksten en wetten in het chinees zijn opgesteld...But I like a challenge, it keeps me motivated het beste van mezelf te geven, ...

Groot was dan ook mijn verrassing toen ik niet alleen oprechte steunbetuigingen kreeg van collega's met wie ik een goed contact onderhield, maar ook van collega's die me amper een 'goede dag' gunden... Hun steunbetuigingen zijn voor mij, in zekere zin, ook een erkenning van mijn werk..... en dat doet zooooo'n deugd en geeft me zoveel kracht om te blijven vechten...... ik denk niet dat ze ooit zullen beseffen hoe groot hun bijdrage is in mijn genezingsprocess.....

Ik mis ze wel,...'mijn' bedrijfsjuristen, de memo's, de deadlines, de persoonlijke babbels met mijn collega's...

08:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-09-07

Het gaat goed met me....

Of dat wil iedereen me toch doen geloven.....Familie, buren, vrienden, collega's, iedereen lijkt er zeker van te zijn dat het goed met me gaat.....Ik zie er beter uit en daar is ze blij om, weet iemand me te melden via SMS. Ze weet het via een collega die me onlangs gezien heeft..... Een andere vriend reageert laaiend enthousiast wanneer ik vertel dat ik begonnen ben een stuk van de muur te verven met magneetverf en er vervolgens een laag schoolbordverf over ga doen zodat zoonlief met de tijd kan kladeren op de muur.... Het doet hem deugd te horen dat het beter met mij gaat, voegt hij er nog aan toe. 'Het feit dat je terug bijkomt toont aan dat het beter met je gaat' weet iemand anders me te melden.... Uit de aankoop van een broek en een truitje leidt ook iemand anders af dat het beter met me moet gaan, als ik weer interesse heb in wat ik draag.... Nadat ik een korte samenvatting heb gegeven van de  laatste onderzoeksresultaten weet ook mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn me te melden dat hij  al door had na 'hallo' dat het goed met me gaat want ik klink, volgens hem,  vrolijker dan de laatste keer dat we elkaar gesproken hadden.... Iedereen kan dus opgelucht adem halen, want het gaat goed met mij.....Halleluja, het gaat goed met mij...

Maar het lijkt niemand op te vallen dat ik na 20 minuten schilderen van magneetverf op de muur doodop ben en er amper nog in slaag de verfpot weg te zetten, dat als ik weet dat er bezoek komt, ik een hele morgen moet rusten en dat ik lang nadat het bezoek weer weg is, nog altijd futteloos in de sofa hang, dat ik in de weekends samen met zoonlief een middagslaapje moet doen als ik de avond wil halen, dat ik niet alles kan eten wat ik zou willen omdat ik dan een hele dag last heb van oprispingen, dat er nog altijd dagen zijn dat ik mijn zoontje de hele tijd in mijn armen zou willen houden omdat ik vrees dat er een moment zal komen dat ik het niet meer zal kunnen, dat ik nog altijd troost vind in de blogs van lotgenoten, dat gedichten of teksten over verlies, hoop of het leven me nog altijd tranen in de ogen bezorgen, dat ik blog omdat ik een uitlaatklep voor mijn emoties nodig heb, en dat er achter de stoere façade een klein en hulpeloos meisje schuilt dat een schouder nodig heeft om op te huilen....

21:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-09-07

geeeuuuuuuwwww (deel II)

Moe, doodmoe zelfs, en toch niet kunnen slapen...draaien en keren, keren en draaien,.... ik hoor de 'vaakluisekes' wel trippelen maar bijten willen ze niet,... ik tel schaapjes, maar na 55 worden mijn schaapjes afgeleid door de minuten op de wekker die tergend traag voorbij tikken, .... warme melk met honing kan misschien soelaas bieden, maar ik ben dan weer te moe om naar beneden te gaan en het klaar te maken....Van mijn gewoel krijg ik het warm, om het dan 5 minuten later zo zonder deken weer koud te krijgen... De TV dan maar aan, de canvascrack is iets te hoog gegrepen momenteel, Ranking de stars boeit niet echt maar ik houd het wel net lang genoeg (15 min.) op VTM uit om meegeteld te worden bij de kijkcijfers,....TV terug uit, PC-tje aan,... geen e-mails, weinig inspiratie om zelf iets te schrijven, ... dan maar een beetje reutelen over niet kunnen slapen,... ogen die beginnen pijn doen van naar het scherm te staren,..... misschien lukt het nu? Slaapwel!

22:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

geeeeeuuuuuwwwww....

Ik ben moe, heel moe,.....mijn lichaam is moe, heel moe,....de wekelijkse chemo's beginnen door te wegen. Het wordt elke week net ietsje zwaarder om te recupereren.... De maandagen volgen elkaar te snel op....Maar we moeten nog effe doorbijten,...

10:04 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |