05-09-07

Tranen in de ogen...

Ik weet niet meer waar ik onderstaand tekstje juist gevonden heb, maar het zit al een tijdje in mijn pc-tje. Vandaag las ik het opnieuw en kreeg ik er opnieuw de tranen bij in  de ogen....

Indien ik je dragen kon
over je problemen en je angsten heen,
dan droeg ik je,
uren en dagen lang.
Indien ik de woorden kende
om antwoord te geven op je duizend vragen
over leven, over jezelf,
over liefhebben en gelukkig worden,
dan praatte ik met je,
uren en dagen lang.
Indien ik vrede in je hart kon planten
door geduldig te wachten en te hopen
tot het zaad van vrede in je openbrak
dan wachtte ik,
uren en dagen lang.
Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart
aan onmacht, ontevredenheid
en onverwerkt verdriet,
dan bleef ik naast je staan,
uren en dagen lang.

Maar ik ben niet groter,
niet sterker dan jij
en ik weet niet alles
en ik kan niet zoveel,
ik ben een vriend op je weg,
al uren en dagen lang.
En ik kan alleen maar hopen
dat je dit weet:
je hoeft nooit alleen te vechten
of te huilen
als je een vriend hebt
voor uren en dagen lang

21:26 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-09-07

Parceque je le vaut bien....

Ik heb nooit een speciale band gehad met mijn haar.... tot mijn 14de liep ik vaak met een kort kopke rond omdat mijn moeder dat mooi en vooral gemakkelijk vond. Daarna verzette ik me als een rasechte puber tegen de 3 maandelijkse kappersbezoekjes en liet ik m'n haar groeien. In die tijd durfde ik het ook al eens vol  gekke speldjes steken, of kleuren... ik heb zelfs een tijdje met krullen rondgelopen terwijl ik van nature heel stijl haar heb....Sinds ik werk stak ik m'n ondertussen best wel al lang haar altijd op.... omdat het gemakkelijk was. De kapper zag me, met wat geluk 2 maal per jaar om de puntjes bij te knippen. En dat was dan niet zozeer omdat ik vond dat het nodig was, maar om van het gezaag van m'n moeder of te geraken die niet snapte hoe ik met 'modelloos' haar kon rondlopen..... Dit alles om maar te zeggen dat ik 28 jaar lang haar op m'n kop heb gehad, maar dat ik daar verder niet bij stilstond.

Toen de haren met plukken begonnen uit te vallen, heb ik niet lang geaarzeld om het allemaal te laten afscheren. Dat ik mijn haar ging verliezen wist ik, maar in al mijn naïviteit dacht ik dat ik op een morgen ging wakker worden en dat ik al mijn haar op mijn kussen zou vinden. Ik had niet verwacht dat het een tergend langzaam proces zou zijn en dat ik mijn haren niet alleen zou tegenkomen op m'n kussen, maar ook op mijn kleren, op de grond, in mijn bord, in de douche en vooral op m'n zoontje. Dus heb ik er korte mette mee gemaakt en wat er nog stond laten afscheren. Mijn moeder had me graag met en pruikje gezien, maar ik heb voor sjaaltjes gekozen. Bij Veritas had ik een paar doekjes in verschillende kleuren gekocht en die dienen dan als basis waar ik verschillende sjaals bij combineer. Al zeg ik het zelf, het gaat me wel.

Ik heb nooit echt stil gestaan bij mijn hoofdbedekkingsrituelen. Als ik alleen thuis ben of slaap, dan loop ik alleen met met een doekje op mijn hoofd rond, is er bezoek of ga ik buitenshuis dan draag ik er een aangepast sjaal bij,... Net zoals bij mijn haar, dacht ik er verder ook niet bij na. Totdat iemand me vroeg hoe m'n man reageerde op m'n kale bol. Toen ik vertelde dat ie me nog nooit zonder doekje had gezien, reageerde ze enigszins verbaasd. Ze vond het vreemd dat ik zoiets niet kon of wou delen met mijn man. Ik vond het vreemd dat ze dat vreemd vond, maar ze had me wel aan het denken gezet. Waarom had ik mijn kale hoofd nog niet aan de hubbie, of laat staan aan iemand getoond? Schaamde ik me? Nee, totaal niet. Was er een probleem in onze relatie dat ik het gevoel had dat ik dat niet kon doen? Nee, de hubbie had al meermaals gezegd dat hij wou dat ik me op m'n gemak voelde, dus als ik zonder doekje wou rondlopen dat ik dat dan zeker moest doen.... dus wat was mijn probleem? Want blijkbaar zat ik wel een 'probleem'. Niet lang nadat die vriendin me aan het denken had gezet, had de sociale assistente immers een gelijkaardige opmerking gemaakt en eraan toegevoegd dat ze misschien dacht dat ik in een soort ontkenningsfase zat, omdat ik door altijd met een sjaaltje en/of doekje rond te lopen mijn 'ware ik'  verborgen hield voor mezelf en de buitenwereld.... Nu was het mijn beurt verbaasd te zijn... en te panikeren, want het laatste dat ik wou was dat ik met een onverwerkt trauma rondliep dat me jaren zou achter volgen en beïnvloeden.  Ik begon alles in vraag te stellen....mezelf, mijn manier met kanker om te gaan, de manier waarop ik over m'n ziekte praatte, de vragen die ik stelde aan de oncologen,.... was ik wel goed bezig? Ik heb daar best wel wat traantjes om gelaten, .... want misschien hield ik mijn eigen maar voor dat ik mijn kanker aanvaard had,.... misschien zou ik ineens instorten en het niet meer aankunnen en naast chemo ook therapie moeten volgen om 'eruit' te geraken.....grrrr, ik begon mijn sjaaltjes te vervloeken, mijn gedrag te overanalyseren en langzaam gek te worden van mezelf...

Kylie Minogue en Ilse De Meulemeester hebben me gered van mezelf.... hoe raar dat ook moge klinken.... In een interview over haar comeback, werd Kylie gevraagd over haar 'kanker'. Ze antwoordde dat ze het er eigenlijk niet wou overhebben, maar dat het een enorm impact had gehad op haar zijn en manier van denken. En dat ze heel vaak op de vloer van haar badkamer had liggen roepen, slaan en wenen.... toen ik dat las kreeg ik een beeld voor me van een kleine, nietige superster die in haar marmeren luxe badkamer volledig machteloos met gebalde vuisten lag te slaan en huilen en identiek dezelfde frustraties uitte zoals ik wanneer ik achter in de tuin stond te roepen in de wind.... En die herkenbaarheid was een geruststelling. Als iemand als zij dat deed en durfde toe te geven, dan mocht ik dat ook best voelen en toegeven (of aan toegeven). In een ander interview en boekje vertelde Ilse De Meulemeester dat niemand haar ooit zonder pruik had gezien. Eén keer was haar zoontje de badkamer binnen gewandeld toen ze haar pruik nog niet aan had, maar verder had niemand haar ooit gezien. Dat te lezen stelde me gerust dat ik blijkbaar niet de engiste was die niet de behoefte had om haar kale hoofd te tonen aan de wereld....en dat ik dus waarschijnelijk ook niet bezig was allerlei gevoelens te onderdrukken..... Een hele opluchting dus en veel goedkoper dan therapie....Tong uitstekend. (Ondertussen heeft de hubbie mijn kale hoofd wel al gezien, maar hij was niet echt onder de indruk....Knipoog) Uit dit alles heb ik geleerd en onthouden dat omgaan met kanker een heel individueel procces is, en dat niemand je kan zeggen hoe je het moet aanpakken... en dat mensen het misschien wel allemaal goed bedoelen als ze je willen bijstaan met raad, maar dat je uiteindelijk aan niemand, behalve dan aan jezelf verantwoording verontschuldigd bent.

De laatste weken valt me echter op dat, nu er geen haartje meer te bespeuren valt, ik meer met haar bezig ben dan ooit te voren, .... Ik let op het haar van de buurvrouw, van de actrices in mijn favoriete series, van de modellen in de boekskes, van de onbekende vrouw in de straat, van de oncologe en zelfs van de receptioniste in het ziekenhuis. De kleur, de lengte, het model....  ik ben er nog nooit zo gepassioneerd door geweest... Eenmaal mijn haar terug is, en ik genoten heb van mijn chemo-krullen, ben ik dan ook van plan om het helemaal anders aan te pakken,... ik snak nu al naar mijn eerste bezoekje aan de kapper. Ookal weet ik dat het nog wel een tijdje zal duren vooralleer ik genoeg haar heb dat ik het kan laten wassen en knippen toch scheur ik nu al kapsels (voor alle haarstadia:kort, medium, lang) uit..... En ik twijfel er sterk aan dat je me de komende jaren nog vaak met een rekkertje in mijn haar zal zien rondlopen....Knipoog

 

11:14 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-09-07

I have a dream...

Mijn sterrebeeld is Vis. En ik ben een typische Vis. Niet dat ik een trouwe aanhanger ben van horoscopen, of mijn privé en professioneel leven laat leiden door astrologische voorspellingen, maar als het al eens wil tegen zitten dan durf ik wel eens het eerste beste boekje open slaan en zien wat de sterrren erover te zeggen hebben. Zo zal ik ook nooit een nieuw jaar beginnen zonder eerst eens te lezen wat ik het komende jaar mag verwachten, om het dan op 2 januari alweer volledig vergeten te zijn. Maar goed, door alle boekjes die ik er al op nagepluisd heb, kan ik dus inderdaad stellen dat ik een typische Vis ben..... toch zeker als het op dromen en dagdromen aankomt.... in gedachte heb ik ons hele huis al gerenoveerd en heringericht, heb ik ook al een optrekje aan de kust gekocht en ingericht, en als ik een goeie dag heb kan er ook nog een finca in Andalusië of Portugal bij. Door de extra tijd die ik de voorbije maand 'cadeau' (let hier vooral op de ironische ondertoon) heb gekregen, heb ik al vele uren al dromende op de sofa of in bed doorgebracht.... wat als ik niet met de hubbie getrouwd was, maar met een Braziliaans grootlandbezitter of een Nederlands architect (met een heel leuk huis in het centrum van Amsterdam), hoe zou m'n leven er dan uitzien? Wat als zoonlief later zou trouwen met de toekomstige koningin Elizabeth (het leeftijdsverschil en verschil in afkomst negeer ik gemakshalve), zouden Philippe en Mathilde dan bij ons op koffie komen, of zouden wij dan altijd naar het paleis moeten gaan,.... dat zijn slechts een paar van de dingen waar ik me mee bezighoud. De laatste tijd fantaseer ik echter steeds vaker over leuke stofjes. Nu ben ik totaal niet artistiek of creatief aangelegd, maar ik ben wel graag met mijn handen bezig..... en zo (dag)droom ik al een paar weken van een 'eigen collectie' (ja, ik weet het, ik zie de dingen héél snel héél groot....) kinderkussens en lakentjes,... omdat kussentjes en lakentjes me relatief makkelijk te maken lijkt. Kussentjes met van die stoere en lieve prints... ik zie me al zitten achter mijn naaimachinetje omringd door kleurrijke stoffen. Mijn vriendinnen zijn enthousiaste klanten en via mond tot mond reclame raak ik langzaam bekend.... Deze morgen heb ik dan ook besloten om mijn gedagdroom niet te laten ontsporen tot het punt waar ik een collectie kussentjes maak voor baby Dior, maar eens daad bij de droom te voegen. Mijn moeder heeft een naaimachine, nu moet ik alleen de basics onder de knie krijgen en de originele ontwerpen zullen niet tegen te houden zijn... toch? Knipoog

Mijn zoektocht op het internet heeft wel effe een kleine domper op mijn enthousiasme gezet,...ik ging ervan uit dat er een overvloed van informatie over steken, stoffen, patronen en cursussen te vinden zou zijn, maar dat viel wel effe tegen. Dus vandaar een klein oproepje: iemand enig idee welke instelling of organisatie een cursus naaien voor beginners aanbiedt in de regio Brussel-Halle-Vilvoorde? Want ja, een klein detail dat ik vaak vergeet met al mijn gedagdroom over leuke stoffen, motiefjes en een grote klantendatabase.....ik kan (nog) niet naaien... maar ik heb de tijd, dus zal ik het wel kunnen leren....toch? Mocht er al interesse zijn... ik werk ook op bestelling...(dikke, vettige knipoog)...Knipoog

11:39 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

31-08-07

"zittend gat"

Ondertussen zit ik al

16:48 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-08-07

Terug van nooit weg geweest..

Het is me het weekje wel geweest,.... zoonlief is vorige week met een snotneus thuis gekomen, het gevolg laat zich wel raden,.... indeed, nog geen 24h later hadden de neus, keel en oor microbes ook hun weg naar mijn gezichtsholtes gevonden,....tranende ogen, koorts, suizende oren,.... 't is schoon geweest,...En daar een 'ongeluk' nooit alleen komt,...besloot de hubbie ook een bijdrage te leveren en thuis te komen met een 'verstuikte schouder'....Het was echt wel om ter zieligst de voorbije week,.... maar ondertussen is het neusje van zoonlief bijna snotvrij, is de schouder van de hubbie bijna weer de oude, en zijn ook mijn microbes op zoek naar betere en interessantere oorden....

 

11:00 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-08-07

'genieten'

Toen ik aan deze chemo begon waarschuwde de oncologist me dat het een uitputtingsstrijd zou worden, en dat ik naar het einde van de behandeling toe niet veel meer zou kunnen dan slapen en eten.... In het begin van de chemo behandeling was ik er heel slecht aan toe,... er waren dagen dat ik amper uit mijn bed kwam en dat douchen een ware opdracht was. Ik at met moeite, en als ik al eens iets at dan kwam het er altijd weer uit,... ik was uitgeput, maar kon niet slapen,.... en had constant pijn, de meeste bizare pijn,... alles deed gewoon de hele tijd pijn,... alsof mijn lichaam kwaad was op mij en wou dat ik boette voor die keer dat ik met een verstuikte enkel de voetbalwedstrijd uitspeelde, of voor alle keren dat ik toch ging werken met een lichte griep....It seemed like payback time en ik heb het gevoeld... Gedurende lange tijd werd het ook dagelijks erger, meer pijn, meer vermoeidheid, minder eten... Tijdens die dagen lag ik gewoon in bed, te draaien en te keren, en vooral te wachten op het moment dat ik me terug beter zou beginnen voelen. Half juli begon ik me langzaam aan beter te voelen,...de pijn verdween, de eetlust kwam terug en ik sliep al eens een nachtje door,.... ik was opgelucht toen ik me tegen eind juli terug mens begon te voelen, maar ergens panikeerde ik ook wel een beetje...hoe kon ik me beter voelen als mijn lichaam eigenlijk een uitputtingsstrijd aan het leveren was? Werkte de chemo niet meer? Was de kanker aan het terugslaan? Ik snapte het niet, en kon amper genieten van het 'beter voelen' omdat ik vreesde dat het maar een vals gevoel van 'beter voelen' was,... Een paar weken terug heb ik zelfs in paniek naar de oncoloog gebeld met de vraag of ze kon checken of ik die week wel de volledige dosis had gekregen.... want ik voelde niks,  geen pijn, geen klachten niks... Ze moest lachen en zei dat ik er gewoon van moest 'genieten'... en ze had gelijk natuurlijk, hoe absurd is het om pijn te willen voelen,.... En het is niet dat ik pijn wilde voelen, maar de pijn gaf me een gevoel, een zekerheid zeg maar, dat mijn lichaam aan het strijden was tegen de kanker. Vanaf het moment dat we met chemo waren begonnen had ik immers pijn gevoeld,....in mijn ribben, in mijn nek, ademhalingsproblemen, spierpijn, gewrichtenpijn,... kanker bestrijden was voor mij pijn hebben, dus geen pijn hebben kon niet goed zijn... Nu nog staat geen pijn hebben gelijk aan een valse illusie van veiligheid,.... toen ik nog niet in behandeling was tegen kanker had ik  immers geen pijn, maar ik had wel kanker,..... er leek geen wolkje aan de lucht, maar ik had wel kanker,.... mijn lichaam klaagde niet, maar had wel kanker,... niks voelen staat dus zeker niet gelijk aan zich goed voelen....vandaar dat ik het zo moeilijk heb om 'afscheid' te nemen van de pijn....

Ondertussen ben ik al een paar weken 'pijnloos'.... behalve vermoeidheid en een eetlust die komt en gaat heb ik geen noemenswaardige chemo-klachten. Het 'genieten' gaat me ondertussen ook al een beetje beter af. Buitenhuise activiteiten zijn nog niet echt aan mij besteed, de drukte schrikt me nog een beetje af, .... maar ik kan bij momenten echt genieten van het rondrommelen in huis, ...foto's inplakken, oude tijdschriften doorsnuffelen op zoek naar kook- en woon inspiratie, kleerkasten uitmesten... en als de zon dan ook nog eens schijnt,.... ja, dan kan ik echt voorzichtig genieten.....

 

09:52 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-08-07

...

Een tv-dekentje, kaarsen uit de kast, en zin in een warm bad....is het 23 November of 23 Augustus?..... ongeacht,.. ik ga wel genieten van dat badje!! ;)

09:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-08-07

Donker fruit bestrijdt kanker

Donker fruit en groenten vertragen niet alleen de groei van kankercellen, maar zouden deze zelfs voor een deel vernietigen. Hoe exotischer het fruit, hoe sterker de werking.

Dit concludeert de Universiteit van Ohio, na proeven met ratten en menselijke cellen. Bovendien, hoe exotischer het fruit of de groente, hoe meer tegenwicht ze vormen voor kankercellen. Rode bonen hebben meer effect dan radijzen.

De bestanddelen van het fruit en de groenten helpen vooral mensen met maag- en darmkanker. Daarnaast is deze ontdekking weer een stap vooruit in het samenstellen van medicijnen voor mensen met kanker.

Van carotenoïdes, het pigment dat fruit en groenten donker kleurt, is al eerder aangetoond dat zij helpen om kanker te voorkomen.

Bron: gezondheidsnet.nl 

08:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-08-07

spreuk van de dag...

L'ordre est le plaisir
de la raison,
mais le desordre est le delice
de l'imagination.

06:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Chemo

4H30 deze morgen,.....klaarwakker was ik...'t zal de chemo wel zijn, denk ik dan. En dat overkomt me wel vaker de laatste tijd,.... alles dat ik niet meteen vanuit een rationeel standpunt kan verklaren, wordt gewijd aan de chemo. Misschien tot op het belachelijke toe....

Niet kunnen slapen: chemo, niets anders willen doen dan slapen: chemo, een onverklaarbare drang naar chocos cornflakes (sinds deze week, terwijl het van de vroege jaren '90 geleden was dat ik daar nog eens zin in had): chemo, de scampi's met look schotel van de hubbie die naar karton met dille (ja, 'k weet het waar halen mijn smaakpupilen het) smaakt: chemo, ontluikende verslaving voor day-time televisie: chemo, het niet meer kunnen volgen van de verhaallijn van de laat-avond film: chemo, het volgen van de ondertussen hoeveelste herhaling van FC De Kampioenen (wegens eenvoudige verhaallijn): chemo, rechterenkel die een paar jaar terug geopereerd werd en nu en dan terug begint pijn te doen: chemo, het door elkaar slaan van de namen van vrienden, familie en collega's: chemo, het niet afmaken van zinnen: chemo, het afwisselend aanmoedigen van - en neuten omdat de hubbie weekelijks gaat voetballen: chemo, liters en liters appelsap: chemo, de drang om alle muren van ons huis te schilderen: chemo, het gebrek aan kracht om er aan te beginnen: chemo, .... en zo kan ik nog wel effe doorgaan..... 

06:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chemo |  Facebook |

18-08-07

Can getting cancer make you happy?

Toen ik al 'googelend' toevallig op een artikel met deze titel stootte bedacht ik geamuseerd, maar tergelijkertijd ook lichtjes geïrriteerd, dat alleen iemand die nog nooit kanker had gehad, het in z'n hoofd zou halen om het woord kanker in een zelfde zin als 'happy' te gebruiken. 5 zinnen in het artikel kreeg ik mijn gelijk, de auteur van het artikel had inderdaad (nog) geen kanker gehad. Nieuwschierig wat ze dan wel dacht te kunnen zeggen over kanker en gelukkig zijn, las ik verder.

De auteur trok haar optimistische conclusie uit enkele succesverhalen van ex-kankerpatienten, waaronder Lance Armstrong. Volgens haar zouden deze mensen nooit staan waar ze nu stonden als ze geen kanker hadden gehad. Deze stelling wordt bevestigd door de ex-kankerpatienten zelf. Iedereen die in het artikel aan het woord wordt gelaten is het er immers over eens dat de confrontatie met de dood hen heeft doen nadenken over wie ze zijn en wat ze willen doen met hun leven. 

Net op het moment dat je denkt dat de auteur kanker gaat verheerlijken als zijnde de nieuwste levenswijze, herinnert ze de lezer eraan dat ze niet beweert dat de wetenschap kanker te hebben en de behandeling die met de ziekte gepaard gaat, een pretje is. Maar, vervolgt ze, eenmaal je je ziekte aanvaard, gebeurd er iets magisch. Er opent zich een nieuwe wereld. Een wereld vol mogelijkheden die de meeste (gelukkige) mensen, die nooit met kanker geconfronteerd werden,  niet kennen.  Om je te helpen de ziekte te aanvaarden citeert ze verschillende ex-kankerpatienten die hun leven na kanker een drastische wendig hebben gegeven en nu, heel à la Americaine, mensen met slepende en dodelijke ziektes te begeleiden en leren omgaan met hun ziekte. Deze boeken met ronkende titels zoals 'the survivors guide', ' Here is the bright side'  zie ik eerder terecht komen in 'Oprah' of 'Dr. Phil' dan in mijn boekenkast, maar ik kan me voorstellen dat menig (Amerikaans) persoon er iets kan aan hebben. Zo stelt de auteur van 'Hapiness in a storm: Facing illness and embracing life as a survivor' voor om een 'personal happiness list' op te stellen met gelukkige herinneringen. De bedoeling van de lijst is niet alleen om je tijdens de behandeling te helpen mooie momenten te herinneren maar moet ook dienen als een aanmoediging om bewust nieuwe mooie momenten te beleven en creeëren. Omdat (ex-)kankerpatienten tijdens hun ziekte vaak hun prioriteiten hebben bijgesteld, en daardoor nieuwe inzichten in het leven en hun leven hebben verkregen, gaan ze bewuster om met het leven en de kansen die aangeboden worden. Daarom stellen veel ex-kankerpatienten dat ze gelukkiger zijn dan in het pre-kanker leven.

Als je de onderliggende boodschap van het artikel een beetje laat inzinken, Ik beeld me in dat het iets is à la 'sheer up, er is erger dan kanker...', dan kan ik me misschien wel vinden in de redenering dat kanker  gelukkig maakt. je gaat inderdaad anders in het leven staan als je bewust hebt nagedacht over het voorrecht gezond te mogen en kunnen zijn. Wie spartelt zich immers niet door de chemo, operatie of bestraling met de gedachte dat als jij ook tot de gelukkigen behoort die een 'tweede kans' gegund wordt,  je de zaken anders gaat aanpakken. Ik merk dat ook mijn prioriteiten langzaam shiften. Ik ben in zekere zin rustiger geworden en me minder snel erger aan futiliteiten sinds ik kanker heb... maar ik denk dat dit eerder toe te schrijven aan de zeeën van tijd die ik nu heb,..... en niet aan de kanker op zich. Maar wie weet, many years from now,..... als de pijn en de eenzaamheid die ik nu soms voel vervaagd zijn, dan hoop ik dat ik oprecht (zij het misschien ietwat sarcastisch) zal kunnen zeggen dat kanker van mij een beter en gelukkiger persoon heeft gemaakt..... En dan niet omdat ik wil dat iemand mijn artikel leest, maar omdat het het beste in mij naar boven heeft gebracht.....

21:36 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-08-07

Slow Dance


Have you ever watched kids
On a merry-go-round?
Or listened to the rain
Slapping on the ground?
Ever followed a butterfly's erratic flight?
Or gazed at the sun into the fading night?
You better slow down.
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.

Do you run through each day
On the fly?
When you ask "How are you?"
Do you hear the reply?
When the day is done
Do you lie in your bed
With the next hundred chores
Running through your head?
You'd better slow down
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.

Ever told your child,
We'll do it tomorrow?
And in your haste,
Not see his sorrow?
Ever lost touch,
Let a good friendship die
Cause you never had time
To call and say "Hi"?
You'd better slow down.
Don't dance so fast.
Time is short.
The music won't last.

When you run so fast to get somewhere
You miss half the fun of getting there.
When you worry and hurry through your day,
It is like an unopened gift....
Thrown away.
Life is not a race.
Do take it slower
Hear the music
Before the song is over.

 (Anoniem)

10:12 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-08-07

"Moeder, waarom bloggen wij?"

'Schrijven, schrijven dat moet je doen,... het zal je opluchten....En je schrijft toch graag?" Hij bedoelde het goed, hoor, m'n vader. Maar het was niet meteen de reactie die ik verwachtte op: 'Va, ik moet je iets zeggen,... ik heb kanker'. Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Wat kon de helende bijdrage zijn van het schrijven tijdens mijn strijd? Dus ik wachtte op de woorden, de zinnen, de literaire stukjes die me een plaatsje in De Laatste Show en De Morgen zouden opleveren... maar de inkt wou niet vloeien. Ik zag het nochthans groots....ik had er speciaal een 'dagboek' voor gekocht,.... een mooi en vrouwelijk boekje met harde cover en gouden trielantijntjes en bloemetjes, kitsch dat zeker,... maar moet een dagboek zo niet zijn? Ik zag het gezichtje van mijn kleindochter al voor me, hoe ze het boekje voorzichtig uit een doos op zolder zou halen, en uren zou doorbrengen in het gezelschap van mijn hanepoten, om vervolgens aan haar vader te vragen nog eens te vertellen over 'oma'.... want ik zou niet alleen schrijven over kanker, nee, nee, ik zou ook schrijven over politiek, over de maatschappij, over wat de mensen bezighoudt.... ik zou generaties inspireren met mijn inzichten en filosofie..... Maar de bladzijden van het dagboekje vulden zich maar langzaam. En de hersenspinsels die erin terecht kwamen waren vaak weinig samenhangende uitingen van woede en frustratie. Ik was teleurgesteld, ik had gehoopt een papiere vriend te vinden die me steunde en opmonterde wanneer andere vrienden het afhaakten of niet van zich lieten horen. In plaats daarvan werd elke letter die ik in het gouden dagboek met harde cover en tierlantijntjes zette een giftige confrontatie met mijn kanker en de eenzaamheid die ik voelde....

Ik raakte nog meer gefrustreerd over mijn literaire onkunde toen ik begon te merken dat ik eigenlijk met niemand echt kon praten over wat ik wou, over MIJN angsten, MIJN frustraties, MIJN dipjes, MIJN euforische momenten, MIJN melancholische herinneringen,... elke poging tot een open gesprek werd de al snel de kiem ingesmoord met: 'Komaan, positief blijven hé' of erger 'Zo kennen we je niet, je moet er blijven in geloven, positief blijven hé!'....So that is what I did,...ik bleef glimlachen en erin geloven,...maar binnenin werd het donkerder en donkerder.... Ik stond soms te schreeuwen in de wind achter in de tuin uit pure frustratie en onmacht, ....moe en onnozel werd ik van mezelf....Ik ergerde me aan mijn glimlach en het vrolijke getatter wanneer er bezoek over de vloer kwam maar ik ergerde me misschien nog meer aan de zwartgallige gedachten die niet leken te willen verdwijnen.... Ik probeerde ze neer te pennen, maar  in plaats van verlichting, brachten ze meer pijn en frustratie met zich mee, omdat het telkens, opnieuw en opnieuw, hetzelfde gefrustreerde geschreeuw was.... Dus de bladzijden in mijn gouden boekje met harde cover bleven leeg.... Mijn papieren klankbord lag verloren in een hoekje...ik censureerde niet alleen mijn gedachten en hersenspinsels voor anderen, maar ook voor mezelf,.... Mijn gedachten ordenen op papier bleek namelijk een nog grotere kwelling te zijn dan ze hebben,...

Ondertussen was ik tijdens mijn zoektochten op internet naar informatie over borstkanker al meermaals op een 'blog' terecht gekomen waar mensen heel open en eerlijk over hun strijd schreven.... Alhoewel ik het best wel een beetje voyeuristisch vond om mee te lezen met het lief en leed van een onbekende, ontdekte ik gaandeweg dat ik veel gevoelens herkende en dat ik bepaalde blogs bewust begon te volgen en begon mee te leven met de schrijver. Het was een ware verademing te ontdekken dat ik niet alleen was met mijn hoogtes en laagtes... Het gevoel: 'Hé, dat ben ik, of dat zou zo uit mijn mond kunnen komen' dat ik soms had bij het lezen van bepaalde blogstukjes was bevrijdend,...Maar wat me vooral verbaasde was de steun die je kreeg van onbekenden,...Ik vond het fantastisch dat je oprechte steun kreeg van mensen die je welliswaar niet kenden maar zich wel konden herkennen in je verhaal.... ik was er zowaar jaloers op.... Dat wou ik ook: mijn hersenspinsels kunnen spuiten ter goed of afkering van onbekenden, .....ongecensureerd mijn gedachten de vrije loop laten zonder rekening te moeten houden met de onwennigheid van de andere....

Zodoende ben ik voorzichtig aan dit blogje begonnen,.... een literair hoogtepunt is het waarschijnelijk niet, noch zullen de hersenspinsels die ik hier achterlaat me een uitnodiging in De Laatste Show opleveren, maar dat hoeft ook niet... Wat ik tot nu toe al in de plaats heb gekregen is veel belangrijker,.... De aanmoedigende reacties en het overwelmende gevoel niet alleen te zijn raken me telkens weer ik mijn blogje open,... Langzaam maar zeker slaag ik erin mijn gedachten te ordenen en vat te krijgen op de storm van emoties dat kanker met zich meebrengt. Gedachten die hier worden geventileerd, worden vaak verder uitgewerkt in het gouden boekje met harde cover en tierlantijntjes.... En de inhoud van het boekje zal wel nooit een pulitzer waardig zijn, maar misschien, wie weet, zal mijn kleindochter, na het lezen van mijn hersenspinsels, wel denken: "wat een heerlijke en dappere vrouw was oma toch!".... En daarom lieve lezer, van de bottom of my heart, een oprecht en warme dank je wel ... Ik hoop, al verwacht ik het niet, dat jullie er evenveel aan hebben als ik and that we will finish this ride together....

12:03 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-08-07

The good news show

Vorige week is er een scan genomen van mijn lever. Het wachten op de resultaten heeft een ware golf van emoties en frustraties ontketend  waar ik liever niet aan herinnerd wordt, vandaar ook dat het hier de voorbije dagen zo kalm was. 

Maar gisteren waren de resultaten er en ik zou zeggen, sit back and enjoy het goede nieuws met mij!!!! De uitzaaiingen in mijn lever zijn met 65% verminderd! En ook de vervelende kliertjes die op mijn buikwand zaten zijn helemaal verdwenen!!!!! Bovendien heeft de oncoloog zich voor de eerste keer positief uitgelaten over het verdere verloop van de behandeling. Terwijl ze het voordien altijd had over 'onder controle houden', 'chemo moet de uitzaaiingen stabiel houden', zei ze gisteren dat indien er na de chemokuur nog een paar hardnekkig kankercellen zouden blijven zitten in de lever dat ze die dan zouden bestralen...Ik viel ver van mijn stoel dat ze dat zei,... Die had ik nooit verwacht te horen! De voorbije weken zijn immers een ware en vooral hardnekkig strijd met mijn 'koppige ik' geweest, waar ik mezelf er toe probeerde te verplichten te aanvaarden dat ik niet zou 'genezen' zoals je geneest van een griepje (ziek-behandelen-genezen) maar dat genezen in mijn beste geval het stabiel houden van de uitzaaiingen was zonder dat mijn levenskwaliteit er te veel zou moeten onder lijden. Ik denk dan ook dat mijn mond open is gevallen van verbazing. Ik wist  niet dat ik hierop nog had mogen hopen. 'Genezen' het woord dat ik sinds een paar weken uit mijn woordenschat had verbannen, heb ik ondertussen al honderd keer herhaald.... zowel luidop als in mijn hoofd.... Het klinkt nog mooier als voorheen... ge-ne-zen....

Toch verbaasde mijn reactie op het goede nieuws me enigzins,... ik had verwacht dat ik met mijn vreugde geen blijf zou weten, dat ik mijn goede nieuws met de hele wereld zou willen delen, en nog liefst zou luid mogelijk ook, maar in plaats daarvan zit ik hier in mijn eentje,... te genieten welliswaar, meer dan woorden ooit zullen kunnen beschrijven van de vrolijke gedachten die mijn hoofd langzaam weer opvullen,.... terwijl ik hier op deze plek al uren heb doorgebracht denkende aan alle kunstwerkjes van zoonlief die ik zou moeten missen, denk ik nu aan alle kunstwerkjes die we samen nog gaan maken,.... alle momenten van z'n leven die ik vreesde niet mee te mogen maken, zijn nu mooie vooruitzichten waar we samen naar kunnen uitkijken.... en daar ben ik zo blij om...

Misschien heeft de eerder 'sereene' vreugde ipv van de uitbundige vreugde ook wel iets te maken met het feit dat ik ondertussen ook realistisch genoeg geworden ben en weet dat er mij nog moeilijke momenten te wachten staan. Kanker is tenslotte geen griepje, hé. Effe uitzieken is hier niet aan de orde. De huidige behandeling gaat met nog eens 9 weken verlengd worden. Dus terwijl tot gisteren dacht dat het einde van deze chemokuur in zicht was, zit ik eigenlijk nog maar net over de helft. Dat wil dus zeggen dat we nog tot midden november met deze wekelijkse behandeling bezig gaan zijn. En dat is niet niks. De neveneffecten van de chemo zijn dan wel al tot een minimum herleid, de vermoeidheid en uitputting nemen toe. En ik veronderstel niet dat het er beter op zal worden. Dus er zullen nog dagen zijn dat ik het 'weer', en ondanks de positieve evolutie, even niet zie zitten... En ik weet dat daar op zich niks mis mee is, met zo'n dipje.... maar ik ben ze wel een beetje beu die dipjes...In het pre-kanker tijdperk had ik zelden dipjes, daar had ik namelijk geen tijd voor, carrière maken, samen met zoonlief de wereld ontdekken, vrienden ontvangen, tijd maken voor mezelf en de hubbie,....hoe kon ik tijd inlassen voor een dipje? En was er dan al eens eentje, dan kon ik die goed de baas door effe m'n hart te luchten bij een voorzichtig uitgekozen persoon of door de badkamerdeur op slot te draaien en te genieten van bad en boek.  Maar met een carrière die momenteel 'on hold' staat, vrienden die minder over de vloer komen dan vroeger en de hubbie en ik die elkaar bijgevolg vaker zien en dus minder bewust tijd voor elkaar moeten maken, is er heel veel tijd voor een dipje... En je zou denken dat als je meer tijd hebt voor jezelf het je weerstand tegen dipjes ten goede zou komen,.... hmmmm, niet als je kanker hebt m'n dunkt,... of toch niet als je mij bent met kanker....Zo weet ik ondertussen ook uit ervaring dat er op goed nieuws een zekere houdbaarheidsdatum staat,... na een bepaalde tijd is het goed nieuws alleen niet meer voldoende om je door een dipje of de eentonigheid van de dag te sleuren. En dat begrijpen mensen niet altijd...

Maar zoals ik ook tegen de oncoloog zei, schaam ik me eigenlijk voor zulke 'luxe' gedachten omdat ik weet dat er heel veel kankerpatiënten zijn die heel graag in mijn situatie zouden zitten, .... een situatie waar er nog plaats is voor hoop en een mogelijke kans op genezing, waar de klachten over fysieke pijn en neveneffecten van de chemo plaats hebben gemaakt voor 'geneut' over de eentoningheid van dagen. Dus ik ga zwijgen, en verder genieten van mijn goede nieuws....Lachend

PS: voor zij die er na het lezen na dit tekstje zouden aan twijfel,.. for the record... ik ben echt wel super, super, super blij (en dankbaar)!!!!

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: life is sweet |  Facebook |

09-08-07

Vandaag lukt het niet...

Vandaag lukt het niet

om vrolijk te zijn,

om het bed op te maken,

om te genieten van de kleine dingen,

om de afwas te doen,

om te geloven in een leven 'na kanker',

om de telefoon te beantwoorden,

Vandaag lukt het echt niet...

Vandaag huil ik...

tranen met tuiten en tuiten met tranen,

omdat ik bang ben niet sterk genoeg te zijn,

omdat ik niet wil verliezen,

omdat ik moe ben,

omdat ik mijn zoontje niet wil achter laten,

omdat het niet eerlijk is

09:45 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: dipje |  Facebook |

08-08-07

 

Daar ik een paar precedenten heb van het, and I quote, 'koppig en hardnekkig negeren van pijn en ziekte signalen' en al helemaal geen type ben dat een halve apotheek in huis heeft, gingen veel mensen in mijn omgeving er van uit dat ik al maanden rondliep met pijn op het moment dat de diagnose 'borstkanker' werd gesteld. Als ik hen echter vertel over de eerder toevallige samenloop van omstandigheden die mij deed beslissen om toch nog eens langs de huisarts te gaan (zie bericht 07-08-07), zie je hen vaak bedenkelijk kijken. Als het immers klopt wat ik zeg, dan wil dat zeggen dat het iedereen kan overkomen.

 

 

 

 

09:49 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-07

Een cirkel met een kruis

Het was een zonnige vrijdag in April. Tijdens de lunchpauze had ik besloten om een uurtje vroeger te stoppen met werken om een paar zaken te regelen bij de bank. Als ik er nu aan terug denk, verbaasd het me nog altijd dat het lukte om die namiddag een afspraak bij de bank te regelen. Om de een of andere reden had ik namelijk tijdens mijn lunchpauze besloten te beginnen sparen voor zoonlief. Op weg terug van de bank, besloot ik even impulsief als ik die middag had besloten naar de bank te gaan, langs te gaan bij mijn huisarts. Ik wou dat hij toch nog eens naar mijn linkerborst keek. Hij had dat in december ook al eens gedaan omdat ik meende iets onder mijn tepel te voelen, geen knobbeltje, maar eerder een klein plaatje. Hij had me toen gerustgesteld met de woorden dat het was waarschijnelijk maar een ontstoken melkkliertje was. Ik was tenslotte nog geen 9 maanden eerder bevallen en was nog niet zo lang geleden gestopt met borstvoeding geven, bovendien zei hij was ik veel te jong om borstkanker te krijgen, dus ik moest me geen zorgen maken. De ontstekking zou wel verdwijnen eenmaal mijn lichaam 'ontzwangert' was. Zijn woorden hadden me gerust gesteld en al snel vergat ik dat kleine plaatje.

Nu en dan voelde ik nog eens aan mijn borst om te checken of dat plaatje er nog zat, maar verder stond ik er niet meer bij stil. Het oude jaar ging over in het nieuwe, een promotie op het werk volgde evenals een weekje weg met de hubbie en niet veel later vierden we zoonlief's eerste verjaardag. Voor ik het wist was het begin april en was dat kleine plaatje al lang niet zo klein meer en begin mijn tepel ook een beetje in te vallen. Er van uitgaand dat het een ontstoken melkkliertje was, dacht ik dat de ontsteking was overgegaan in een abces. Pijn deed het niet, maar toch voelde m'n borst raar aan. Dus die zonnige vrijdag was het uitgesproken moment om nog eens bij de huisarts langs te gaan. Zoonlief was bij oma en daar ik een uurtje vroeger gestopt was met werken, kon ik nog vlug langs de dokter vooralleer te genieten met de hubbie van een terrasje, althans dat was mijn redenering. Dat terrasje hebben we nooit gedaan,... de huisarts raadde aan om zo vlug mogelijk een echo te laten nemen, want hij was niet zo zeker meer of het maar een ontstoken melkklier was. Over borstkanker wou ie zich niet uitspreken omdat het gezien mijn leeftijd voor hem geen optie was. Ook de hubbie lachte mijn 'borstkanker' zorgen weg. Het zou wel iets anders zijn, maar wat dat kon ie ook niet zeggen.

Dinsdagmorgen stond ik enigszins verbaasd voor een ietwat vervallen art-deco huis dat gelukkig geluk een veel modernere radiologie/echografie en mammografie praktijk huisde. De echo-man was een vrolijke assistent van de dokter, en terwijl ik me uitkleedde hadden we het over de geschiedenis van het gebouw en ook toen hij ter controle eerst mijn gezonde rechter borst bekeek, babbelde hij er vrolijk op los. Toen hij echter mijn linker 'probleem' borst bekeek, zweeg hij abrupt. Hij bewoog het echo-apparaatje enkele keren krampachtig over m'n borst, stelde het beeld een paar keer bij en zei toen, meer tegen zichzelf dan tegen mij vermoed ik: "28 is zo jong." Veel heeft ie niet meer gezegd, alleen dat ik in de namiddag moest langskomen voor een mammo.

Eenmaal terug in de auto voelde ik me ietwat verloren. Moest ik iemand bellen? De hubbie? Mijn moeder? Om te zeggen dat we binnenkort misschien slecht nieuws zouden krijgen? Terwijl ik daar zo wezeloos in de auto zat, stapten nog 3 andere vrouwen het art-deco huis binnen. Zouden zij ook borstkanker hebben? Zou die dag en dat gebouw ook hun leven veranderd hebben? Ik heb uiteindelijk mijn moeder gebeld en gevraagd of ze wou afkomen. Vervolgens ben ik, hoe bizar het ook lijkt, boodschappen gaan doen. En niet gewoon de wekelijkse boodschappen, maar 'de grote boodschappen'. Kuisprodukten, reserve tandpasta, nieuwe tandborstels, 36+12 toilletrollen, diepvriesprodukten, sponsjes etc. Ik weet nog altijd niet wat het verband is tussen een stapel vuilzakken of nieuwe vaatdoeken en borstkanker, maar ik herinner me heel duidelijk dat ik door de winkel liep en dacht: " Als ik deze middag te horen krijg dat ik borstkanker heb, wat moet er dan zeker in huis zijn?"

De nammidag bracht echter geen verlossing maar nog meer frustratie. De vrolijk assistent had de mammografie overgelaten aan de dokter. Ze was niet zo vrolijk als de assistent, maar het was wel een vrouw. Ik was er ondertussen immers zeker van dat de vrolijke assistent zich als man ongemakkelijk voelde om met een 'jonge'  vrouw over haar kanker borst te praten en dat hij het liever overliet aan een vrouwelijke collega. Gerustgesteld dat ik duidelijkheid zou krijgen onderging ik de mammo. Na dat mijn borsten geplet, plat gedrukt en uitgerokken waren geweest, kwam de vrouwelijke dokter ietwat ontrederd terug en zei, opnieuw meer tegen zichzelf dan tegen mij: "28 is nog zo jong". Vervolgens volgde een heel verwarrend en teleurstellend gesprek. Het zag er niet goed uit zei ze, maar ze hoopte dat ze zich vergiste. Volgens haar was het leven soms unfair, ze zou een kaarsje voor me branden. Ik was nog zo jong en in fleur van haar leven, vervolgde ze. Ik staarde haar verward aan. Waar had ze het over? Ging ik sterven? Dat niet, verzekerde ze me, maar het zag er wel niet goed uit. Ze ging de resultaten doorspelen aan mijn huisarts en mocht ik vragen hebben dan zou hij die wel kunnen beantwoorden. Voor ik het goed en wel besefte zaten de hubbie en ik weer in de auto. Ietwat verdwaasd keken we naar elkaar. " What the hell was that?" vroeg ik hem. " Geen idee", zei hij, " heb je nu eigenlijk borstkanker of niet?" Ik trok mijn schouders op, volgens mij wel maar zekerheid had ik nog niet.

De huisarts bracht inderdaad wat meer duidelijkheid, maar het woord kanker nam ook hij niet in de mond. Wel kon ie zeggen dat het gezwel waarschijnelijk kwaadaardig was omdat het zo onregelmatig was. Maar een punctie zou de verlossende zekerheid brengen. Hij had een afspraak geregeld voor de volgende dag in het ziekenhuis van Jette. Woensdagavond zou ik dus eindelijk weten of het nu kanker was of niet. Dat leek dinsdagavond nog een eeuwigheid.

Woensdagavond bracht echter geen sluitende uitslag, daarvoor moest ik wachten tot vrijdag. Dan zou de oncoloog me ontvangen en alle vragen die ik eventueel had beantwoorden, melde de verpleegster me nadat ze me had terug gebracht naar het verkleedhokje. Hoezo, eventuele vragen? Ik had duizenden vragen, wat zeg ik, milioenen vragen. Gelukkig mocht ik na de punctie langsgaan bij Magda van de borstkliniek. Na alle ontwijkende antwoorden en bezorgde blikken van de echo-assistent, de mammo-dokter, de huisarts en de punctie-dokter, was zij een ware verademing. Ze nam de tijd te luisteren naar mijn frustraties, beantwoordde zo goed en zo kwaad mogelijk mijn vragen en bevestigde dat ik me inderdaad moest voorbereiden op 'borstkanker'. Maar het belangrijkste was misschien wel dat zij de eerste persoon was die niet zei dat "28 zo jong is". Nu besef ik ondertussen ook wel dat ik statistische gezien misschien meer kans heb om de lotto te winnen op deze leeftijd dan borstkanker te krijgen, maar op dat moment was ik het zo beu dat iedereen van wie ik verwachtte dat ze me zouden verlossen van mijn onzekerheid, zich beperkte tot het stellen dat "28 zo jong is". Doordat Magda zich niet schuilde achter "28 is zo jong", had ik het gevoel dat ik en mijn borsten eindelijk serieus genomen werden.

Vrijdagmorgen, op weg naar de oncoloog had ik het gevoel dat ik naar een mondeling examen ging. Zenuwachtig, maar blij dat het binnenkort achter de rug zou zijn. De oncoloog was een vriendelijke, oudere man. Nadat hij me uitgenodigd had neer te zitten, nam hij een blauw dossier, streek een blanco blad plat, haalde een stempel boven en drukte die op het blad. Op het blad verschenen twee cirkels met een stip in. Op het moment dat hij de linker cirkel aankruiste, besefte ik dat het eigenlijk twee borsten waren. Van het hele gesprek dat volgde herinner ik me heel weinig want ik bleef maar naar die doorkruiste cirkel kijken. Dat is mijn borst, dacht ik, dat is mijn borstkanker: een cirkel met een kruis over.....

13:57 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-08-07

Never judge a book by it's cover...

Heel toepasselijk als het op mensen aankomt, maar als we het over boeken en cd's hebben, dan hou ik weinig rekening met deze goed bedoelde wijsheid. Een paar keer per jaar koop ik namelijk een boek of een cd waarbij ik me puur en alleen op de cover baseer. And I'm not ashamed to admit it!!  Dan loop ik langzaam door de Fnac, De Standaard of de Mediamarkt als een leeuwin op zoek naar haar prooi. Niks kan me tijdens zo'n missie afleiden,... Behoedzaam (om niks te missen) doch ontspannen ( de ultieme cover moet me overvallen) loop langs de schappen met reisliteratuur, managementboeken, klassieke muziek en Vlaamse Schlagers, fictie, kookboeken, religieuze muziek, rij na rij,....op zoek naar alles en niets,....tot die ene cover toefluistert: 'Hej, pssshhhttt, hier, hier ben ik.... ontdek mij en geniet (of niet)!'... Eenmaal ik hem in mijn vizier heb, laat ik hem niet meer los,..alles rond mij wordt zwart en onbelangrijk.. Naar de prijs, achterflap, auteur, zanger of genre kijk ik niet wanneer ik vervolgens als een klein kind vlug naar de kassa loop,.... ook in de rij aan de kassa piep ik nog niet, ik laat de spanning langzaam opbouwen tot ik thuis ben. Wanneer ik dan een moment alleen heb haal ik mijn zoete zonde uit het zakje en begin naarstig de laatste paragraaf te lezen (wanneer het een boek is)... zo beoordeel ik (terecht of onterecht) in enkele seconden of het een boek is dat ik zal lezen of dat het een boek wordt dat na een tijdje ergens in een vergeten hoekje in de boekenkast gestaan te hebben een tweede leven zal beginnen als cadeautje. In het geval van een cd forward ik al na enkele seconden naar het volgende liedje en oordeel dan genadeloos of het een plekje bij de andere cd's verdient of dat het verbannen wordt naar de 'je weet nooit voor welke gelegenheid we dit cadeautje nog eens kunnen aanbieden' doos....

Freaky zegt u? Misschien, maar vooral bij cd's, heb ik op deze manier al een paar echte pareltjes ontdekt...zo ook 'Hang on little Tomato' van Pink Martini.  Een waar staaltje muzikaal 'joie de vivre'....rustig en toch vrolijk,... ideaal op een avond als deze....Ik zit er dan ook van te genieten, as we speak.... een mooie zomeravond, een verfrissend briesje, een bord kersen en een zwoele stem die me aanmoedigt om een paar danspasjes te wagen...

19:44 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: life is sweet |  Facebook |

04-08-07

kort, krachtig en vooral zonnig

Wat kan ik zeggen, .....geniet, geniet, geniet van die zonnestralen, van een terrasje, van een BBQ, van een lekker glasje fris, van de zwoele avond, van het goede humeur waar iedereen nu in is,.... ik ben er al vollop mee bezig!!!

13:09 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-07

To believe or not to believe....

Het is een vraag die de laatste tijd wel eens door mijn hoofd durft te spoken. Je zou voor minder, ik heb namelijk de slechte gewoonte aangekweekt om nadat ik zoonlief bij de onthaalmoeder heb afgezet, laveloos op de zetel naar day-tim televisie à la Dr. Phil, Martha en Oprah te kijken. Programma's die niet verlegen zitten om een 'God bless you and us all', ' Surrender to God', 'believe in God' meer of minder. Perfekte koekjes en gevouwde servieten worden er geprezen in de Heer z'n naam en menig ontroerde gasten beloofden meer moeite te doen om hun dieet vol te houden of hun huwelijk te redden nadat ze de garantie van de gastvrouw/heer in kwestie kregen dat God het zo zou willen.

Ook in mijn eigen omgeving merk ik dat er meer mensen met God en alles wat daar bij komt kijken bezig zijn dan ik eigenlijk vermoedde. Vooral sinds het geweten is dat ik aan het strijden ben tegen mijn eigen duivels kwaad, kanker, lijken meerdere mensen voor mij te bidden of een kaarsje te branden. Een heel mooi gebaar want alle hulp is welkom zelfs uit de meest onverwachte hoek,.... maar ik me geen illusies want ik vrees dat het allemaal in dovemans oren valt. Als God namelijk is wie hij omschreven wordt te zijn, dan weet hij welk vlees hij met mij in de kuip heeft en dan weet ie hoe ik wel of eerder niet over hem denk... en mijn zieltje redden zal bijgevolg niet hoog op zijn prioriteiten lijstje staan.

Dit gezegd zijnde, and for the record, ik heb iets tegen godsdienst en de hele commerciële en politieke poespas die rond Zijn persoon wordt gecreeërd maar op zich heb ik niks tegen een bestaan van een 'hogere macht', een wetende en toeziende kracht waar je als individu beroep op kunt doen om energie uit te putten. 'K vind het zelfs een geruststellende gedachte. En als die kracht dan voor sommigen de God is die in godsdiensten omschreven en bejubeld wordt, so be it,... maar het hele concept 'godsdienst' is voor mij niet meer dan een succesvolle en knap uitgedokterde uitvinding van een paar heel sterke persoonlijkheden, niet meer en niet minder. 

De vraag die me dus al enige tijd bezighoudt.... zou het makkelijker en dragelijker zijn te leven met en te vechten tegen kanker als je gelooft in God en 'the full package'? Als je gelooft dat gebeden om te genezen echt verhoord worden, als echt gelooft dat God het beste met je voor heeft, dat ookal voel je je nog zo alleen, Hij altijd over je waakt? Als je weet dat je lijden en leven hier op aarde beloond kan worden met een plaatsje in de hemel? Kan je de dood makkelijker in het oog kijken als je weet dat er een auberhaupt een plaats bestaat waar  ergeen pijn, onrecht en kanker is?

Ik moet bekennen dat ik op mijn zwakste moment, een moment van pure fysieke en mentale uitputting, gehuild en gesmeekt heb om te kunnen, zelfs mogen, geloven,...omdat ik het zo beu was me alleen te voelen, omdat ik de kracht niet meer had om de weinge energie die ik nog had om te zetten in positieve gedachten en een 'big smile'... maar het lukt me niet, hoe graag ik ook soms zou willen dat een 'babbel' met God me deugd zou doen en me kracht zou geven om verder te gaan, het heeft niet hetzelfde effect als het lezen van Paolo Coelho, waargebeurde levensverhalen, weblogs van lotgenootjes of de aanmoedigende woorden van de mensen die het goed met me menen....But God knows I've tried.... 

Als ik dan toch in iets of iemand moet geloven, dan geloof ik vooral in mezelf denk ik... en dat is misschien ook zo slecht nog niet....Maar voor allen die wel 'geloven': 'respect'....

 

10:08 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-08-07

Ode aan het leven

Het leven is heerlijk,

het leven is mooi

vlieg uit in de lucht

kruip niet in een kooi

durf te leven

je kop in de hoogte,

je neus in de wind

en lap aan je laars hoe

een ander het vindt.

 

Mens durf te leven van Rames Shaffy

08:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |

31-07-07

Chemo 8

Gisteren chemo 8 gehad. Naar mijn gevoel kan het aftellen naar de volgende fase in mijn behandeling echt beginnen. Bovendien stelde de oncoloog voor om in de loop van volgende week een echo van mijn borst en een scan van mijn lever te nemen. Iets dat als muziek in de oren klinkt. Bij het aanvangen van de chemo behandeling had ik verwacht dat er wekelijks scans en echo's zouden genomen worden om te zien of wij, de good guys, of de kanker, de bad guys, aan het winnen waren... Nu begrijp ik wel dat dat organisatorisch misschien een beetje chaotisch zou zijn om elke chemo-ganger ook nog eens scans en echo's laten doen samen met de ex-kankerpatiënten die op controle komen, en de 'gezonde' mensen die een onderzoek laten doen, ... dat brengt wachttijden van hier tot Tokyo met zich mee... maar het zou mij wel met een 'geruster' gevoel geven omdat we, naar mijn gevoel, een duidelijkere indicatie zouden hebben van de doeltreffendheid van de behandeling,.... maar ik ben natuurlijk geen dokter. Toch heb ik al meermaals geprobeerd een scan van mijn lever los te peuteren ...hehehe... Want om die lever maak ik me toch het meeste zorgen. Maar volgens de oncoloog zou het weinig nut hebben om op een wekelijkse basis, of zelfs twee-wekelijkse basis scans te nemen omdat er niet per se iets reprensentatiefs op die scans zou te zien zijn,...

Maar goed, volgende week dus de lang verwachte echo om een 'visueel' beeld te krijgen van de krimpende tumor in mijn borst. Joepie yeahyeah... Toen we aan deze tweede behandeling begonnen leek mijn linkerborst een harde meloen, er zat niks zachts meer dat aan een borst deed denken. Nu zit er nog 'iets' diep in mijn borst, ik voel het nog redelijk duidelijk, maar om het in de woorden van de oncoloog te zeggen: 'Als je je medisch dossier niet zou kennen, zou je als oncoloog denken: 'tiens, hier zit gelijk iets, maar je zou niet meteen aan een gezwel denken'... Nog steeds moet ik gelukzalig glimlachen wanneer ik denk aan deze woorden,... ze waren zo,...hoe zal ik het zeggen 'verlossend'..... But we're wondering off to an other topic,... terug naar de echo en scan.

De scan van de lever moet een idee geven hoe de uitzaaiingen reageren op de chemo. Bij de wekelijkse bloedafname die vooraf gaat aan de chemo, wordt er ook naar de de aanwezigheid van bepaalde enzymen gekeken. Die enzymen zijn reprensentatief voor de 'gezondheid' van mijn lever. De voorbije 7 weken waren de resultaten in dalende lijn, which is a good thing. Hoe lager, hoe beter. Momenteel zijn ze zelfs lager dan toen er uitzaaiingen in de lever werden vastgesteld... Dit is heel onverwacht, de oncologen hadden niet verwacht dat er zo vroeg in de behandeling zo'n positieve resultaten zouden zijn,...Dus ik denk dat zij misschien wel even nieuwschierig zijn als ik om te weten hoe dit zich nu vertaald naar de uitzaaiingen toe...

Toch weet ik dat ik realistisch moet blijven. Tuurlijk hoop ik stiekem dat op de één of andere miraculeuse wijze de uitzaaiingen verdwenen zijn, ... maar ik weet ook wel beter dan dat,....ik zal al heel blij zijn als er niet meer uitzaaiingen zijn, als ze gekrompen zijn of als er misschien eentje (please, please, please) verdwenen is....Maar nu loop ik voorruit op de zaken.... In ieder geval volgende week wordt spa-n-nend!!!!

09:34 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chemo |  Facebook |

29-07-07

eten, at, gegeten

Mijn middelbare school had een jaarboek. Zo'n boek met foto's van alle leerlingen en leraars, herinneringen aan speciale gebeurtenissen en, in het geval van ons jaarboek, een kort interview met elke leerling die dat jaar afstuurdeerde. Een onderdeel daarvan was de fameuse 'one-liner'.. één zinnetje dat je hele zijn en doen samenvatte en waaruit iedereen meteen kon afleiden over wie het ging....mijn 'one-liner' was: 'More food is funner'....En dat mocht je redelijk letterlijk nemen,... Ookal waren we nog jong, m'n vrienden en ik gingen vaak uit eten en als we thuis bij elkaar afspraken, brachten we vaak flink wat tijd door in de keuken...

Nu nog hoort eten, lekker en gezond eten, bij een gezellig avondje,...vrienden die langskomen zullen altijd iets krijgen om te eten, niet per se 'Comme chez soi', maar wel iets waaruit blijkt dat ik hun aanwezigheid apprecieer en ik het gezellig vind om samen te zijn....

Mijn hubbie is ook zo, ....eten, lekker eten, is heel belangrijk voor hem.... Eten klaar maken is dan ook iets dat we graag doen, en de tijd voor nemen...maar terwijl ik vaak nog expermiteer à la 'een ditje en een datje' en zien hoe het samen smaakt, is hij een volwaardige Jamie Olivier...maten en hoeveelheden zijn niet aan hem besteed, het zit gewoon in z'n vingers en smaakpupillen...

Sinds ik met chemo begonnen ben, is eten bij momenten een kwelling,... tijdens de eerste chemo (KEF) was ik zo misselijk dat eten een echte marteling werd, ... ik hield niks binnen en leefde voor het grootste deel van die 6 weken op crackers, kaas en yogurt en appelsap... Bij de huidige chemo heb ik gelukkig geluk geen last van misselijkheid en braken, maar mijn smaakpupillen laten het soms af weten en in willekeurige volgorde heb ik regelmatig last van slappe of geen stoelgang, winderigheid, maagkrampen en de onvermijdelijke metaalsmaak....Dit alles heeft wel een positief resultaat op mijn gewicht... -15 kg in 3 maand (nu had ik wel wat extra dat ik best kon missen), .... under normal circumstances zou ik met m'n eigen geen blijf weten dat ik nu eindelijk in een maatje 38-40 kan,... maar daar het momenteel geen gewone omstandigheden zijn, heb ik er geen zin in om mijn kleerkast aan te passen,.. anyway, (het feit dat ik het hier vermeld, verraad dat ik er ergens misschien wel een beetje blij mee ben, ookal doe ik alsof het me niet zooooooveel kan schelen.... een vrouw met borstkanker blijft nog steeds een vrouw hé..) my point is, dat kanker niet alleen mijn borst en lever heeft ingepalmd, maar mijn hele leven... en dat had ik niet verwacht. Toen de diagnose gesteld werd, was ik vastberaden om kanker niet toe te staan mijn doen en laten te bepalen. Een goeie 3 maanden in de behandeling en het bepaald zelfs wat ik eet, of wat ik juist niet eet,....Sure, it is all between the ears, dat weet ik, en de ene dag zit er al meer tussen de oren dan de andere,... 'More food is -still- funner' alleen kost het me tegenwoordig meer energie om mezelf daarvan te overtuigen....

14:27 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-07-07

Bridget Jones

VT4 toont deze avond ''Bridget Jones: The edge of reason', de verfilming van het tweede Bridget Jones. Al zal menig Bridget Jones fan het niet eens zijn dat ik de term verfilming gebruik omdat volgens zij die het tweede boek gelezen hebben, Bridget's baas, vertolkt door Hugh Grant, helemaal niet voorkomt in het vervolg op het eerste boek, terwijl dat in de tweede film wel het geval is... Persoonlijk kan me dat weinig schelen,... als ik moet kiezen tussen een zaterdag avond met of een zaterdag avond zonder Hugh Grant, dan weet ik het wel....

Nu ben ik ben eigenlijk niet echt een grote fan van het chick-lit genre (alhoewel ik er mijn hormonen wel mee wist te kalmeren tijdens mijn zwangerschap), maar toen 'the diary of Bridget Jones' x-aantal jaren geleden verfilmd werd, zaten ik en 'a bunch of my girlfriends' op de eerste rij.... Ook de soundtrack van de film dook verschillende keren op telkens dat er een reden was voor een feestje of dat een ex-vriendje moest verbannen worden naar het rijk van verdoemenis...

We've come a long way since than, my girlfriends and I.... de universiteit waar we elkaar zijn tegen gekomen hebben we al enige tijd achter ons gelaten, ook ex-vriendjes lijken een ver verleden want de meeste van ons zijn al enige tijd gesetteld,...met of zonder kinderen, met een 'eigendom' in, rond of ietsje verder van Brussel...eigenlijk zijn we sinds 'Bridget Jones' nooit meer allemaal samen gekomen,...De meesten van ons zien elkaar wel regelmatig en zo blijven we van elkaar's reilen en zeilen op de hoogte,... maar met de hele groep, nee, tussen kinderen, carrière, een tijdje buitenland en alle andere dingen die ons in beslag nemen, is het ons sindsdien niet meer gelukt...

Maar nu met meer tijd om handen en een hernieuwde notie van de kostbaarheid van tijd, zal ik de meisjes misschien toch nog eens bellen en een gaatje in hun agenda proberen forceren... ....Maar eerst ga ik vooral genieten van Hugh Grant....

20:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |

27-07-07

Moe

Moe van de chemo....

Moe van de pijn...

Moe van het douchen...

Moe van het hopen...

Moe van het wanhopen...

Moe van het lachen...

Moe van het huilen...

Moe van het zijn...

Moe van het niet zijn...

Moe van het moe zijn...

11:23 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chemo |  Facebook |

25-07-07

Chemo 7

Gisteren chemo 7 gehad..wat wil zeggen dat ik langzaam kan beginnen 'aftellen'...na 12 chemo behandelingen volgt een evaluatie die zal bepalen hoe we verder gaan. Toen ik met de eerste chemo (KEF) begon, was er een duidelijk plan, 6 maand chemo, operatie, 2-4 maand chemo (afhankelijk van de resultaten), bestraling,... en klaar (of zo leek het toch voor mij).... ondertussen zijn we echter veranderd van chemo en is mijn oncoloog veel voorzichtiger (en vager) geworden in het maken van voorspellingen, maar ze gaat ervan uit dat er nog eens 3 maand chemo voor de boeg staat vooralleer ze gaan opereren. En verder spreken ze zich momenteel nog niet uit. En ergens doet het er misschien niet echt toe, denk ik soms,... ik leef ondertussen toch al van dag tot dag, zonder echte lange termijn plannen te maken, dus het is niet dat ik mijn agenda drastisch zal moeten veranderen als er ineens van aanpak wordt veranderd... 

Toen ik echter aan dit avontuur begon, had ik daar nogthans wel nood aan, aan een 'planning', een idee hoe alles tot in het puntje zou verlopen en hoe lang de hele behandeling beslag zou leggen op mijn leven..... Misschien omdat ik op dat moment niet beter wist dan 'kanker' te benaderen vanuit professionele invalshoek. Het was een onverwacht project dat alle andere lopende projecten effe 'on hold' zou zetten. Misschien een bizare benadering van een ziekte maar niet zo gek als je bedenkt dat 12 uur voor de diagnose gesteld werd, ik niet beter wist dan strikte planningen te volgen om deadlines te halen. Op 20 april, de dag van dat de diagnose gesteld werd, wou ik dan ook per se weten hoe de 3 weken tussen de chemo behandelingen er zouden uitzien. Hoe ik me zou voelen op welke dag, wat ik wanneer zou kunnen en wat niet. Wat eigenlijk wel bizar is, als je bedenkt dat behalve in mijn werk, ik totaal geen control freak of perfectioniste ben. Misschien maar best ook, want als er iets is dat je niet hebt, dan is het wel controle, niet over de fysieke neveneffecten van de chemo en niet over de emotionele rollercoaster die zich tussen de oren afspeelt.

Nu nog merk ik dat ik toch er toch behoefte aan heb te kunnen zeggen: Maandag chemo gevolgd door een 'high' (weet niet goed hoe het te omschrijven, maar na de chemo zit ik meestal vol energie en wil ik alles tegelijk doen), dinsdag goeie dag, woensdag lijkt het dat de stop uit het bad getrokken wordt en dat mijn energie en kracht langzaam wegvloeit, donderdag en vrijdag ben ik vaak niet meer dan een vodje, zaterdag lijkt mijn bad weer vol te lopen, en zondag kan ik vaak al weer tegen een stootje...Alsof het een soort van zekerheid is, en me ergens een (vals) gevoel van controle geeft.

Vorige week kwam ik echter doodmoe van de chemo terug, en ook gisterenavond (uitzonderlijk chemo op dinsdag gehad, omdat er maandag al 37 (!!!) mensen geboekt stonden voor een behandeling) ben ik samen met zoonlief gaan slapen omdat ik het gevoel had dat mijn ogen constant wegdraaiden als ik me op iets probeerde te concentreren (wat ik ook nog nooit eerder heb gehad). Deze morgen was ik, bij gevolg, wel al om 4h30 wakker. On the positive side, vorige donderdag en vrijdag voelde ik me niet slechter of beter dan de woensdag, ... Dus misschien is dat deze week ook wel zo.....

PS: De chemo die ik momenteel krijg is Taxol in combinatie met Gemzan.

06:54 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: chemo |  Facebook |

22-07-07

A sunday as I like them....

Aaaaahhh, een typische zondag,.....het soort waar ik zoo kan van genieten...laat op staan (lees: 8h20 ipv 7h - met oprechte dank aan zoonlief,.... ) lekker rommelen in bed en huiskamer met zoonlief terwijl de hubbie ontbijt gaat halen en klaar maakt,... buitenspelen met zoonlief terwijl de echtgenoot naar de zuidmarkt is om verse groenten, fruit en vis... 's middags lekker bijpraten met de hubbie terwijl junior z'n dutje doet.... 'keukenhulpje' spelen (lees: aardappelen en wortels schillen) terwijl de hubbie de lunch/dinner klaar maakt...lekker genieten van de lunch/dinner klaar gemaakt door de hubbie....nog een beetje meer gespeeld met zoonlief.... en nu genieten van een maar stille momenten thuis terwijl zoonlief en de hubbie naar de kermis zijn...en dat alles onder een stralende zon (ok, for the pessimists amoungst us...die een paar keer onderbroken werd door een stortbui...)

Van bovenstaande zondagen kan ik dus zooooo genieten, misschien omdat het het soort van zondag is dat ik al jaren ken en al jaren van geniet.... het soort waar niets moet, waar alles mag... en alles perfect loopt precies omdat niks moet en alles mag,.... In het begin genoot ik alleen van deze perfecte zondagen, daarna samen met de hubbie, en sinds een goed jaar ook met zoonlief... maar wat deze zondag zo speciaal maakt is dat het de eerste zondag sinds ik weet dat het van af nu 'me, myself and cancer' is dat ik echt kan genieten van een zondag... en het doet zo'n deugd te weten dat dat nog kan.....

20:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: life is sweet |  Facebook |

20-07-07

Je ziet er goed uit...

Menig kankerpatient, ex-kankerpatient en chemo-ganger zal onderstaand gevoel misschien wel herkennen...het dubbelzinnige gevoel dat je overhoudt aan opmerkingen zoals "Je ziet er goed uit!", "Je klinkt goed!", "Het gaat gelijk goed met je want je ziet er beter uit" en alle varianten hierop. Je went er wel aan, vind ik, vooral omdat je weet dat ze goed bedoeld zijn, maar toen ik net met chemo begon kon ik me behoorlijk ergeren aan bovenstaande uitingen...

Hoe oprecht en opbeurend ze ook bedoeld zijn, ik vond zo'n compliment ronduit kwetsend. Niet omdat ik naast een tumor en uitzaaiingen ook ineens met een minderwaardigheidscomplex opgezadeld zit, maar omdat ik me zo totaal niet voelde.. De eerste keer dat iemand die opmerking maakte was in het ziekenhuis. Ik had 4 dagen voordien te horen gekregen dat ik borstkanker had, 2 dagen eerder was ik opgenomen met hevige pijn in de rechterzij, die veroorzaakt werd door uitzaaiingen in de lever en nu kwam iemand me zeggen dat ik er goed uitzag???? Ik was geshokeerd... hoe iemand zo ongevoelig kon zijn, en zo'n debiele opmerking kon maken.... Ik wou er ook helemaal niet goed uitzien, ik wou er afschuwelijk uitzien, ik wou medelijden opwekken, ik wou huilende mensen rondom mij, mensen die samen met mij hun woede en frustratie uitten over het onrecht dat mij werd aangedaan, ... Maar nee, ik kreeg iemand die zich duidelijk sterk hield en niet beter kon bedenken dan: "Je ziet er goed uit!"...niet veel later zou ik merken dat deze persoon volgelingen had die in alle gedaanten kwamen, collega's, vrienden, familie.... iedereen houdt zich sterk en vind dat ik er goed uitzie.....

Bovendien vond ik het ook zo'n overbodige, nutteloze opmerking... (I mean of course I look good, darling, I was blessed by nature and always look gorgious...) wat deed dat er nu toe hoe ik er uit zag,...mijn lichaam was blijkbaar al enige tijd een tikkende tijdbom en ik ga het niet eens hebben over wat er zich ondertussen allemaal tussen mijn oren afspeelde.... Ik was ziek, en niet zomaar ziek, neee, geen griepje... maar KANKER..... jaja, K-A-N-K-E-R.....Dus wat doet het er toe of ik er goed uitzie of niet??? Dat neemt niet weg dat het niet goed gaat!!!.... Het ergste was echter dat ik het gevoel had dat iedereen eigenlijk tegen mij zei: " Je ziet er goed uit, dus zo slecht kan het wel niet je gaan, of zo slecht kan je je nu toch niet voelen? Ben je zeker dat je niet overdrijft?"... Tuurlijk bedoelde niemand dat zo, maar zo kwam het wel over...

Ondertussen zijn we een paar maand verder...en het went,...ik heb aanvaard dat ik gezien de omstandigheden er blijkbaar 'goed' uitzie.... whatever that means,.... ik heb er niet veel aan, maar ik merk dat het belangrijk is voor mijn omgeving, dat mensen opgelucht zijn als ze zien dat ik er 'goed' uitzie....dat ze het verder vertellen aan elkaar dat ik er 'goed' uitzie en dat iedereen dan blij en gerust kan kan zijn dat het ook wel goed met mij zal gaan....Want als ik er 'goed' uitzie dat zal het ook wel 'goed' met mij gaan, toch???

11:07 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-07-07

BXL Bains

Zoonlief is een paar daagjes bij oma.... joejoe yeahyeay....Don't get me wrong, ik kan me mijn leven niet meer voorstellen zonder het kereltje, maar, and if this makes me a bad mother to some, so be it, ... als hij een paar daagjes of een avondje uit logeren gaat,  voel ik me soms als een 16 jarige wiens ouders een weekendje weg gaan.... niet dat ik dan wilde orgiëen hou, maar ik kan er wel van genieten om alleen thuis te zijn en de tijd te hebben om 'mijn' dingen te doen,...Ik merk ook dat mijn man en ik dan minder 'papa' en 'mama' zijn en meer tijd lijken te hebben om naar elkaar te luisteren,... zo dus ook gisterenavond,...

We zijn naar Bruxelles Bains geweest,.... Al 5 jaar lang, wordt een stuk kaai aan het kanaal, pal in het centrum van Brussel, gedurende een maand een strand waar je kan flaneren, genieten van een cocktail, people-watchen, een lekker hapje eten ...even de dagelijkse zorgen vergeten.... het is best wel interessant om te zien hoe Brussel mooi vertegenwoordigd is op dat kilometer lange stukje strand,... de yuppies die na hun werk even komen ontstressen, moeders die bijpraten terwijl hun kinderen zich uitleven onder de mist-sproeiers, de keurende blikken van jongeren,..... life can be sweet sometimes....toch betrapte ik mezelf op de gedachte of al die op het eerste zicht onbezorgde mensen inderdaad ook geen wolkje aan hun lucht hadden, of dat iedereen gewoon beter is in het relativeren en het plukken van de dag dan ik....

Heb die doemgedachte echter snel gebannen, en de hubbie overtuigd om een ommetje maken langs onze Libanees waar we lekker genoten hebben van kippevleugeltjes en tabhouleh op het terras,..... Life is indeed sweet sometimes....

11:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |

16-07-07

Een dipje

De buurvrouw van 2 huizen verder is deze morgen overleden aan kanker. Op zich kende ik het mensje niet echt. Ik kwam haar wel eens tegen als ik op wandel was met zoonlief en zij met haar hondjes, en dan babbelden we wel eens over het weer, of de hondjes of de grote, donker ogen van zoonlief maar diepere of persoonlijkere conversaties hebben we nooit gehad. En toch...ik was er effe niet goed van toen ik het vernam...Misschien omdat het me met de neus op het feit drukt dat kanker kan doden...

Best wel egoïstisch, nu dat ik het hier zo geschreven zie staan, dat ik bij het overlijden van een ander me aangrijpt maar niet omdat ik aan de mensen uit haar omgeving denk die haar zullen missen, maar aan mijn eigen situatie.... Die niet eens vergelijkbaar is, andere kanker, 53 jaar verschil, een andere medische geschiedenis.... ik zie de vingertjes al in de lucht gaan: NIET vergelijken, dat mag je niet doen!!!...*diepe zucht* ... ik weet het, maar wees nu eens eerlijk we maken ons allemaal wel eens schuldig aan een vergelijking in een zwak moment....

20:41 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dipje |  Facebook |

Vorige 2 3 4 5 6 7 8 9 10