14-08-07

The good news show

Vorige week is er een scan genomen van mijn lever. Het wachten op de resultaten heeft een ware golf van emoties en frustraties ontketend  waar ik liever niet aan herinnerd wordt, vandaar ook dat het hier de voorbije dagen zo kalm was. 

Maar gisteren waren de resultaten er en ik zou zeggen, sit back and enjoy het goede nieuws met mij!!!! De uitzaaiingen in mijn lever zijn met 65% verminderd! En ook de vervelende kliertjes die op mijn buikwand zaten zijn helemaal verdwenen!!!!! Bovendien heeft de oncoloog zich voor de eerste keer positief uitgelaten over het verdere verloop van de behandeling. Terwijl ze het voordien altijd had over 'onder controle houden', 'chemo moet de uitzaaiingen stabiel houden', zei ze gisteren dat indien er na de chemokuur nog een paar hardnekkig kankercellen zouden blijven zitten in de lever dat ze die dan zouden bestralen...Ik viel ver van mijn stoel dat ze dat zei,... Die had ik nooit verwacht te horen! De voorbije weken zijn immers een ware en vooral hardnekkig strijd met mijn 'koppige ik' geweest, waar ik mezelf er toe probeerde te verplichten te aanvaarden dat ik niet zou 'genezen' zoals je geneest van een griepje (ziek-behandelen-genezen) maar dat genezen in mijn beste geval het stabiel houden van de uitzaaiingen was zonder dat mijn levenskwaliteit er te veel zou moeten onder lijden. Ik denk dan ook dat mijn mond open is gevallen van verbazing. Ik wist  niet dat ik hierop nog had mogen hopen. 'Genezen' het woord dat ik sinds een paar weken uit mijn woordenschat had verbannen, heb ik ondertussen al honderd keer herhaald.... zowel luidop als in mijn hoofd.... Het klinkt nog mooier als voorheen... ge-ne-zen....

Toch verbaasde mijn reactie op het goede nieuws me enigzins,... ik had verwacht dat ik met mijn vreugde geen blijf zou weten, dat ik mijn goede nieuws met de hele wereld zou willen delen, en nog liefst zou luid mogelijk ook, maar in plaats daarvan zit ik hier in mijn eentje,... te genieten welliswaar, meer dan woorden ooit zullen kunnen beschrijven van de vrolijke gedachten die mijn hoofd langzaam weer opvullen,.... terwijl ik hier op deze plek al uren heb doorgebracht denkende aan alle kunstwerkjes van zoonlief die ik zou moeten missen, denk ik nu aan alle kunstwerkjes die we samen nog gaan maken,.... alle momenten van z'n leven die ik vreesde niet mee te mogen maken, zijn nu mooie vooruitzichten waar we samen naar kunnen uitkijken.... en daar ben ik zo blij om...

Misschien heeft de eerder 'sereene' vreugde ipv van de uitbundige vreugde ook wel iets te maken met het feit dat ik ondertussen ook realistisch genoeg geworden ben en weet dat er mij nog moeilijke momenten te wachten staan. Kanker is tenslotte geen griepje, hé. Effe uitzieken is hier niet aan de orde. De huidige behandeling gaat met nog eens 9 weken verlengd worden. Dus terwijl tot gisteren dacht dat het einde van deze chemokuur in zicht was, zit ik eigenlijk nog maar net over de helft. Dat wil dus zeggen dat we nog tot midden november met deze wekelijkse behandeling bezig gaan zijn. En dat is niet niks. De neveneffecten van de chemo zijn dan wel al tot een minimum herleid, de vermoeidheid en uitputting nemen toe. En ik veronderstel niet dat het er beter op zal worden. Dus er zullen nog dagen zijn dat ik het 'weer', en ondanks de positieve evolutie, even niet zie zitten... En ik weet dat daar op zich niks mis mee is, met zo'n dipje.... maar ik ben ze wel een beetje beu die dipjes...In het pre-kanker tijdperk had ik zelden dipjes, daar had ik namelijk geen tijd voor, carrière maken, samen met zoonlief de wereld ontdekken, vrienden ontvangen, tijd maken voor mezelf en de hubbie,....hoe kon ik tijd inlassen voor een dipje? En was er dan al eens eentje, dan kon ik die goed de baas door effe m'n hart te luchten bij een voorzichtig uitgekozen persoon of door de badkamerdeur op slot te draaien en te genieten van bad en boek.  Maar met een carrière die momenteel 'on hold' staat, vrienden die minder over de vloer komen dan vroeger en de hubbie en ik die elkaar bijgevolg vaker zien en dus minder bewust tijd voor elkaar moeten maken, is er heel veel tijd voor een dipje... En je zou denken dat als je meer tijd hebt voor jezelf het je weerstand tegen dipjes ten goede zou komen,.... hmmmm, niet als je kanker hebt m'n dunkt,... of toch niet als je mij bent met kanker....Zo weet ik ondertussen ook uit ervaring dat er op goed nieuws een zekere houdbaarheidsdatum staat,... na een bepaalde tijd is het goed nieuws alleen niet meer voldoende om je door een dipje of de eentonigheid van de dag te sleuren. En dat begrijpen mensen niet altijd...

Maar zoals ik ook tegen de oncoloog zei, schaam ik me eigenlijk voor zulke 'luxe' gedachten omdat ik weet dat er heel veel kankerpatiënten zijn die heel graag in mijn situatie zouden zitten, .... een situatie waar er nog plaats is voor hoop en een mogelijke kans op genezing, waar de klachten over fysieke pijn en neveneffecten van de chemo plaats hebben gemaakt voor 'geneut' over de eentoningheid van dagen. Dus ik ga zwijgen, en verder genieten van mijn goede nieuws....Lachend

PS: voor zij die er na het lezen na dit tekstje zouden aan twijfel,.. for the record... ik ben echt wel super, super, super blij (en dankbaar)!!!!

10:47 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: life is sweet |  Facebook |

05-08-07

Never judge a book by it's cover...

Heel toepasselijk als het op mensen aankomt, maar als we het over boeken en cd's hebben, dan hou ik weinig rekening met deze goed bedoelde wijsheid. Een paar keer per jaar koop ik namelijk een boek of een cd waarbij ik me puur en alleen op de cover baseer. And I'm not ashamed to admit it!!  Dan loop ik langzaam door de Fnac, De Standaard of de Mediamarkt als een leeuwin op zoek naar haar prooi. Niks kan me tijdens zo'n missie afleiden,... Behoedzaam (om niks te missen) doch ontspannen ( de ultieme cover moet me overvallen) loop langs de schappen met reisliteratuur, managementboeken, klassieke muziek en Vlaamse Schlagers, fictie, kookboeken, religieuze muziek, rij na rij,....op zoek naar alles en niets,....tot die ene cover toefluistert: 'Hej, pssshhhttt, hier, hier ben ik.... ontdek mij en geniet (of niet)!'... Eenmaal ik hem in mijn vizier heb, laat ik hem niet meer los,..alles rond mij wordt zwart en onbelangrijk.. Naar de prijs, achterflap, auteur, zanger of genre kijk ik niet wanneer ik vervolgens als een klein kind vlug naar de kassa loop,.... ook in de rij aan de kassa piep ik nog niet, ik laat de spanning langzaam opbouwen tot ik thuis ben. Wanneer ik dan een moment alleen heb haal ik mijn zoete zonde uit het zakje en begin naarstig de laatste paragraaf te lezen (wanneer het een boek is)... zo beoordeel ik (terecht of onterecht) in enkele seconden of het een boek is dat ik zal lezen of dat het een boek wordt dat na een tijdje ergens in een vergeten hoekje in de boekenkast gestaan te hebben een tweede leven zal beginnen als cadeautje. In het geval van een cd forward ik al na enkele seconden naar het volgende liedje en oordeel dan genadeloos of het een plekje bij de andere cd's verdient of dat het verbannen wordt naar de 'je weet nooit voor welke gelegenheid we dit cadeautje nog eens kunnen aanbieden' doos....

Freaky zegt u? Misschien, maar vooral bij cd's, heb ik op deze manier al een paar echte pareltjes ontdekt...zo ook 'Hang on little Tomato' van Pink Martini.  Een waar staaltje muzikaal 'joie de vivre'....rustig en toch vrolijk,... ideaal op een avond als deze....Ik zit er dan ook van te genieten, as we speak.... een mooie zomeravond, een verfrissend briesje, een bord kersen en een zwoele stem die me aanmoedigt om een paar danspasjes te wagen...

19:44 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: life is sweet |  Facebook |

01-08-07

Ode aan het leven

Het leven is heerlijk,

het leven is mooi

vlieg uit in de lucht

kruip niet in een kooi

durf te leven

je kop in de hoogte,

je neus in de wind

en lap aan je laars hoe

een ander het vindt.

 

Mens durf te leven van Rames Shaffy

08:19 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |

28-07-07

Bridget Jones

VT4 toont deze avond ''Bridget Jones: The edge of reason', de verfilming van het tweede Bridget Jones. Al zal menig Bridget Jones fan het niet eens zijn dat ik de term verfilming gebruik omdat volgens zij die het tweede boek gelezen hebben, Bridget's baas, vertolkt door Hugh Grant, helemaal niet voorkomt in het vervolg op het eerste boek, terwijl dat in de tweede film wel het geval is... Persoonlijk kan me dat weinig schelen,... als ik moet kiezen tussen een zaterdag avond met of een zaterdag avond zonder Hugh Grant, dan weet ik het wel....

Nu ben ik ben eigenlijk niet echt een grote fan van het chick-lit genre (alhoewel ik er mijn hormonen wel mee wist te kalmeren tijdens mijn zwangerschap), maar toen 'the diary of Bridget Jones' x-aantal jaren geleden verfilmd werd, zaten ik en 'a bunch of my girlfriends' op de eerste rij.... Ook de soundtrack van de film dook verschillende keren op telkens dat er een reden was voor een feestje of dat een ex-vriendje moest verbannen worden naar het rijk van verdoemenis...

We've come a long way since than, my girlfriends and I.... de universiteit waar we elkaar zijn tegen gekomen hebben we al enige tijd achter ons gelaten, ook ex-vriendjes lijken een ver verleden want de meeste van ons zijn al enige tijd gesetteld,...met of zonder kinderen, met een 'eigendom' in, rond of ietsje verder van Brussel...eigenlijk zijn we sinds 'Bridget Jones' nooit meer allemaal samen gekomen,...De meesten van ons zien elkaar wel regelmatig en zo blijven we van elkaar's reilen en zeilen op de hoogte,... maar met de hele groep, nee, tussen kinderen, carrière, een tijdje buitenland en alle andere dingen die ons in beslag nemen, is het ons sindsdien niet meer gelukt...

Maar nu met meer tijd om handen en een hernieuwde notie van de kostbaarheid van tijd, zal ik de meisjes misschien toch nog eens bellen en een gaatje in hun agenda proberen forceren... ....Maar eerst ga ik vooral genieten van Hugh Grant....

20:51 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |

22-07-07

A sunday as I like them....

Aaaaahhh, een typische zondag,.....het soort waar ik zoo kan van genieten...laat op staan (lees: 8h20 ipv 7h - met oprechte dank aan zoonlief,.... ) lekker rommelen in bed en huiskamer met zoonlief terwijl de hubbie ontbijt gaat halen en klaar maakt,... buitenspelen met zoonlief terwijl de echtgenoot naar de zuidmarkt is om verse groenten, fruit en vis... 's middags lekker bijpraten met de hubbie terwijl junior z'n dutje doet.... 'keukenhulpje' spelen (lees: aardappelen en wortels schillen) terwijl de hubbie de lunch/dinner klaar maakt...lekker genieten van de lunch/dinner klaar gemaakt door de hubbie....nog een beetje meer gespeeld met zoonlief.... en nu genieten van een maar stille momenten thuis terwijl zoonlief en de hubbie naar de kermis zijn...en dat alles onder een stralende zon (ok, for the pessimists amoungst us...die een paar keer onderbroken werd door een stortbui...)

Van bovenstaande zondagen kan ik dus zooooo genieten, misschien omdat het het soort van zondag is dat ik al jaren ken en al jaren van geniet.... het soort waar niets moet, waar alles mag... en alles perfect loopt precies omdat niks moet en alles mag,.... In het begin genoot ik alleen van deze perfecte zondagen, daarna samen met de hubbie, en sinds een goed jaar ook met zoonlief... maar wat deze zondag zo speciaal maakt is dat het de eerste zondag sinds ik weet dat het van af nu 'me, myself and cancer' is dat ik echt kan genieten van een zondag... en het doet zo'n deugd te weten dat dat nog kan.....

20:06 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: life is sweet |  Facebook |

19-07-07

BXL Bains

Zoonlief is een paar daagjes bij oma.... joejoe yeahyeay....Don't get me wrong, ik kan me mijn leven niet meer voorstellen zonder het kereltje, maar, and if this makes me a bad mother to some, so be it, ... als hij een paar daagjes of een avondje uit logeren gaat,  voel ik me soms als een 16 jarige wiens ouders een weekendje weg gaan.... niet dat ik dan wilde orgiëen hou, maar ik kan er wel van genieten om alleen thuis te zijn en de tijd te hebben om 'mijn' dingen te doen,...Ik merk ook dat mijn man en ik dan minder 'papa' en 'mama' zijn en meer tijd lijken te hebben om naar elkaar te luisteren,... zo dus ook gisterenavond,...

We zijn naar Bruxelles Bains geweest,.... Al 5 jaar lang, wordt een stuk kaai aan het kanaal, pal in het centrum van Brussel, gedurende een maand een strand waar je kan flaneren, genieten van een cocktail, people-watchen, een lekker hapje eten ...even de dagelijkse zorgen vergeten.... het is best wel interessant om te zien hoe Brussel mooi vertegenwoordigd is op dat kilometer lange stukje strand,... de yuppies die na hun werk even komen ontstressen, moeders die bijpraten terwijl hun kinderen zich uitleven onder de mist-sproeiers, de keurende blikken van jongeren,..... life can be sweet sometimes....toch betrapte ik mezelf op de gedachte of al die op het eerste zicht onbezorgde mensen inderdaad ook geen wolkje aan hun lucht hadden, of dat iedereen gewoon beter is in het relativeren en het plukken van de dag dan ik....

Heb die doemgedachte echter snel gebannen, en de hubbie overtuigd om een ommetje maken langs onze Libanees waar we lekker genoten hebben van kippevleugeltjes en tabhouleh op het terras,..... Life is indeed sweet sometimes....

11:50 Gepost door me, myself and cancer in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: life is sweet |  Facebook |